مدرسه در خانه

 سلام نظرتون رو دوست دارم درباره مدرسه در خانه بدونم. اینکه خودمون به بچه هامون در منزل درس یاد بدیم. تا هر مقطعی. و مدرسه نبریم. من خیلی خیلی آدمهای موفق رو دیدم که همه در منزل درس خوندن. دوست دارم نظر متخصصین رو بدونم. ممنون

سلام سحر جان.
ممنون از پست ها و موضوعات خوبت

در ارتباط با این موضوعی که عنوان کردی می تونم بگم که من شخصا اصلا با این کار موافق نیستم. به نظر بچه باید برای آموزش و یادگیری در محیط های اجتماعی قرار بگیره. توانایی هاش و روحیاتش به چالش کشیده بشه تا بتونه علاوه بر یادگیری درس و .. فرد موقعیت شناسی بار بیاد و برخورد با بقیه رو یاد بگیره.
اینکه می گی "خیلی خیلی آدمهای موفق رو دیدی که همه در منزل درس خوندن" دوست دارم بدونم موفق در چه زمینه ای؟؟
سوالم از این بابت هست که معتقدم این جور یادگیری برای کودکان در اینچنین محیط ایزوله ی خونه ، بچه هارو تک بعدی بار میاره. شاید باعث بشه که بدون تاثیر عوامل باز دارندهه و منحرف کننده تحصیل کنه اما به چه قیمتی؟ به قیمت اینکه مثلا اگه پس فردا یه چیزیشو هرچند ناچیز بالا کشیدن نتونه از حق خودش دفاع کنه؟ و همه ی چیزارو در حد تئوری یادگرفته باشه؟

خوشحال میشم نظرت رو در مورد این طرز فکر خودم بدونم.

سلام خانم استاد آقا من تجربه یک سال جهشی رو داشتم وقتی 1 سال تحصیلی رو د ر3 ماه خوندم با خودم گفتم چقد بیهودس رفتن ما به مدرسه اما کم کم سال بعد با محیزط مدرسه گرم گرفتم و دوباره خاطره سازی ها شروع شد. میدونید هر جفتش خوبه ها اما الان که به گذشته فکر میکنم میبینم که اون لحظات شیرین و شیطنت ها عالم دیگه ای داشت. البته باید برنامه رو هم در نظر گرفت با یه برنامه خوب میشه یک تجربه بسیار عالی کسب کرد. من خوشحال میشم این بخش رو دنبال کنم

سحر عزیز :

ممنون برای موضوع جالبی که مطرح کردین

کاملاً درسته، افرادی و جود دارند که با مطالعه متمرکز در منزل تونستن در یک زمینه خاص  بسیار موفق بشن.
همینطور افراد زیادی هستند که با روشهای دیگه مثل معلم خصوصی،دوره های آموزشی کارگاهی ، آموزشگاه و مدرسه و ... تونستن موفقیت های زیادی در زمینه های خاص مشابه درس در منزل و یا بیشتر کسب کنن.

میتونم ازتون بپرسم چه چیزی باعث شد این سوال در ذهنتون به وجود بیاد؟؟

و یا اینکه چه علتی برای انجام این کار میبینین( به جز مثال آدمهای موفق) ؟؟

سلام خانم صالحی . نظرتون راجع به صحبت های زهرا چیه؟ من باهاش موافقم

 سلام نگین عزیز

کاملا با ایشون موافقم .. و چون به مطالب مورد نیاز و بسیار مفید اشاره کرده بودن ، در پستم از تکرار پرهیز کردم..
هدف مدارس و اماکن آموزشی، صرفاً آموزش یک حرفه خاص نیست.. همونطور که خانم زهرا گفتن برای اینکه انسان موفقی در زندگی باشیم علاوه بر مهارتهای علمی، نیاز به مهارتهای دیگری مثل مهارتهای اجتماعی داریم که تا حدودی آموزش دادنی نیستند و فرد با تجربه کردن میتواند مهارتهای لازم را کسب کند.

در پست خانم سحر استادآقا علت مطرح کردن این موضوع بیشتر نظرم رو جلب کرد و امیدوارم بتونیم ایشون رو به جواب منطقی که قانع کننده باشه براشون برسونیم

سلام به همه دوستان. نخست متشکرم بخاطر مشارکت خوبی که دارید و از اینکه با شما هستم خیلی خوشحالم. از ابتدا شروع میکنم . پاسخ دوست خوبم خانم زهرا احمدی. :

نظر شما رو صد در صد قبول دارم. اینکه این نظر و سوالی رو که مطرح کردم دلیل بر موافقتم باهاش نیست. اصلا. مسلما کودک ما به فاکتورها و ابعاد بسیار فراتر از علم و دانش نیاز داره. فاکتورهایی که پیش زمینه موفقیتهای اتی اون در زمینه های علمیش هم هستن. درست مثل این میمونه که شما بهترنی گیاه رو از دورترین مکان بیراید و خاک خوب نداشته باشه!!!! تمام درون اون گیاه از بین خواهد رفت. مطمئنا کودک من به مدرسه دوست یابی ارتباط با همسنها تجربه تلخی و شکست رقابت با دوستان..باز شدن دید ش نسبت به جامعه و بسیار عوامل دیگر نیاز دارد. اما اینکه این موضوع را مطرح کردم بیشتر به دلیل نا امن بودن محیط های تحصیلی و نداشتن امکانات ساده از قبیل معلم خوب و دوستان خوب هستند. من اصلا معتقد نیستم که کودک باید ایزوله بشه و با افراد بد یا دارای اخلاقها و رفتارهای ناهنجار روبرو نشه. مساله من این هست که چنانچه قرار باشه خلاقیت و داشته ها و علمی که من مادر در 6 سال براش فراهم کردم به سخره گرفته بشه اونوقت چاره چیه؟؟؟ منظورم از انسانهای موفق و زمینه موفقیت اون گستردست. ببینید دیروز نخبه ای رو در اخبار دیدم که کل درسش رو در منزل خونده بود. اینکه چقدر روابط اجتماعی داشت یا در چه زمینه ای مشکل داشت رو واقعا نمیدونم اما در علم فیزیک تک بود با 23 سال سن. بچه های اقای مخملباف نمونه دیگرش هستن از این موفقها. در زمینه هنر. باز اینکه چه خصوصیات منفی و ناهنجاریهایی دارن یا ندارن هم اطلاعی ندارم. در مقابل بچه هایی رو هم دیدم که تمام مدارس خوب برو رفتن درس خوندن اما اصلا ارتباط اجتماعی خبو یندارن اعتماد به نفس ندارن عزت نفس ندارن همیشه تحت فشار والدین هستن . بچه هایی رو دیدم که والدین تمام دست نیافته های خودشونر و در اونها جستجو میکنن حتی فرصت بازی ندارن بچه هایی خمود و خسته. واقعا ملاک موفقیت چیست؟ این سوال زهرای عزیز . میتونه در هر زمینه ای موفق باشه. هنر علم..هر چیزی.
در مقابل فکر نمیکنم تمام بچ ههایی که مراحل مدرسه رو به موقع و بدون مشکل طی کردن دارای توان دفاع از خودشون باشن در جامعه. این امر نسبی هست. خیلی افراد هستن که با وجود دوران خوب تحصیلی موفقیت دفاع از حریم شخصی خودشون رو حتی ندارن. و دلیل این امر رو نداشتن فاکتورهای مناسب، الگوهای درست نداشتن محیط مناسب در منزل برای رشد خلق و خوی اجتماعی و خیلی عوامل دیگه. نیمی و در واقع بیشتر خصوصیات مثبت کودک از جمله پاک بودن ، نگاه مثبت به همه چیز ، تلاش برای رسیدن به ارزوها ، عزت نفس، اعتماد به نفس ، کنترل رفتار ، صبوری ، صداقت ، پشتکار ، روابط اجتماعی خوب ، قدرت نه گفتن ، قدرت مقابله با مشکلات ، و بسیار بسیاری موارد دیگر همه و همه در 6 سال اولیه کودک بوجود آمده و رشد میکند. توسط محیط منزل وجود مادر اول و بعد پدر آگاه و بعد محیط سالم مهد کودک. پس کودکی که تمام این موارد را بدست آورده می بایست فقط کمی در محیط مدرسه خوب و سالم قرار بگیرد و بداند از داشته هایش چگونه استفاده کند. و شاید حتی اگر مدرسه هم نرود به تمام این عوامل دست یافته است قبلا اما زمینه رشد بیشتر آن برایش مقدور نخواهد بود. منظورم این است که وقتی مدرسه ای دارای فاکتورهای خوب نباشد چه باید کرد؟ الان مدرسه ای که من برای دخترم انتخاب کرده ام از دو سال پیش در باره ان تحقیق کرده ام دو مدرسه است. یکی دو زبانه یکی عادی. هر دو دارای فاکتورهای مناسب. بین این دو نمیدانم چه کنم. در حالیکه هر روز از هر کدام خبری به گوشم میرسد. میدانید بحث من این است که یک مادر همیشه نگران است. چرا نمیدانم . حس من این است من احساس باغبانی را دارم که برای گلم هر کاری کرده ام و اکنون باید او را در زمینی بکارم. نمیدانم چه خوهد شد... نسبی است. حداقل خوشحالم تمام کارهایی که باید در این 6 سال بکنم را کرده ام تا حد توانم.

با سهراب عزیز موافقم. تجربه داشتن محیطی خوب دوستانی خوب شیطنت کردن را نمیش.د برای انهایی که در منزل درس میخوانند فراهم کرد.

تجربه حقوق اجتماعی و مهارتهای اجتماعی در مهد هم صورت گرفته است. من نگرانم تجاربی نادرست ان داشته ها را خراب کند و شاید هم نگرانیم نا بجاست.میدانم.

خانم صالحی عزیز ممنون واقعا ممنون از مشارکت شما. پاسخ تمام سوالاتتان را بالا فکر میکنم دادم. در آخر اضافه کنم من به هیچ عنوان موافق مدرسه نرفتن هیوا دخترم نیستم. فقط دوست داشتم سوال کنم و بدانم دلایل را . دلیل به وجود آمدن این سوال فقط یک ذهن جستجوگر است.
منتظر پاسخهای شما هستم.

سحر جان سلام . ممنون از تاپیک خوبی که ایجاد کردی .
جالبه که بگم همسر منم همین نظر رو داره و میگه بهتره که بچه تو خونه درس بخونه . در عوضش بهش اجازه بدیم تو اون زمینه که فکر میکنیم استعدادش رو داره تا اونجا که میشه پیشرفت کنه . میگه جو مدرسه طوریکه بچه ها مجبورن همه دروس رو به یه اندازه بخونن و اگه یه درسی رو هم دوست نداشته باشن به خاطر حس رقابتی که وجود داره باید براش زمان بذارن. وقتشون الکی تلف میشه .
خوب اگه بخوایم از این جنبه و همچنین از دیدگاه شما که خیلی هم مهمه نگاه کنیم واقعا نرفتن بچه به مدرسه بهتر از رفتنش هستش . ولی از طرفی هم اجتماعی شدن بچه و سر کله زدن با همسن هاش ام خیلی مهمه . مخصوصا بچه های ما که یه دونه هستن . برای همین من همیشه مخالف نظرش بودم ولی بهش فکرم میکنم .
با مطالبی که اینجا خوندم نظر اکثریت اینکه بچه ها باید برن مدرسه . حالا یه سوالی که برام پیش اومده اینکه اگه بتونیم این مشکل اجتماعی بودن رو با گذاشتن تو کلاسهای خوبی که براشون انتخاب میکنیم حل کنیم بازم رفتن بهتر از نرفتنه ؟

زهره عزیز ممنون از مشارکتت در این بحث. اینکه بتونی یک بچه رو در مدرسه علاقمند نگه درای به نظرم سخته. چون سیستم تحصیلی ما متاسفانه بسیار خشن و مستقیم هست و مشارکت کودک در اون کم. اما امیدوارم مدارسی باشن که بتونن این نظرم زیادی رو تعدیل کنن. ببین به نظر من اینکه بچه اجتماعی بشه فقط به مدرسه منوط نیمشه. همونطور که بالا گفتم اجتماعی بودن اول که در خون بچه هست و دوم مادر 6 سال وقت داره رشدش بده. و بعد حتی بدون مدرسه هم میتونه رشدش بده..با پارک و معاشرت با همسنها. اما خب مدرسه و شیطنتها و عوامل منفی و مثبتی که برای بچه ها پیش میاد در واقع نوعی به چالیش کشیدن ذهن و قدرت بچه هاست برای حل مسائل سخت تر در اینده. این رو نمیتونی با گذاشتن کلاس و پارک و معاشرتهای معمولی ایجاد کنیم. این مساله بزرگی هست دوست من.

سلام دوستای گلم . نظرات همه رو خوندم. جدا خیلی موضوع جالبیه و من به شخصه تا حالا به این قضیه فکر نکرده بودم. یکی از چیزای اینجا که خیلی دوسش دارم همینه هر روز موضوعاتی میبینم و باعث میشه فکر کنم و حتی گاهی تو دیدگاههام تجدید نظر کنم و یا دلایلم رو برای رد و یا قبول مسائل مرور کنم.
از همه ممنونم

 یه جا مطلب جالبی خوندم و اون اینکه " هر نسل نسبت به نسل قبل از خودش باهوش تره " دلیلشم این هست که اطلاعات ، تحصیلات و اندوخته های پدر و مادر به صورت وراثتی به جنین منتقل میشه. این که ما در مورد فلان اصل فیزیک و یا در مورد یه درخت و یا .... هر اطلاعاتی که داشته باشیم ، به صورت ژنتیکی فرزند ما زمینه ی مساعد تری برای یادگیری پیرامون اون مسائل و موضوعات رو داره و در اون زمینه ها بهتر پیشرفت می کنه  

نگین جان ممنون از حرای خوبت. بلی همینطوره. نباید به اموزشهای مدرسه بسنده کرد. همونطور که بچه های ما داشته هاشون همونطور که گفتی متففاوته. چون در خانواده های مختلف زندگی کردند. هر کدام توانایی خاص خودش رو داره . یکی باهاش کار دشه یکی نشده. دقیقا مدرسه در خانه همینه :)

ما همچنان منتظر نظرات مشاور کلوپ هستیم :)

 

سلام

دختر من 28 ماهشه و من از فروردین آینده آموزش های خانگیش رو شروع می کنم. اگه میگم آموزش منظورم به صورت مستقیم نیست. فقط کارهایی که از ابتدای تولدش باهاش انجام دادم رو هدفمند تر پیش میرم.
من کاملآ با تدریس در خانه موافقم. نه به این خاطر که الگو برداری از افراد موفق کرده باشم. فقط چون فکر می کنم خیلی بهتر از معلم کلاس 15 نفره بهش توجه روحی و علمی کنم و اونچه واقعآ علاقه داره در اختیارش بذارم.
من اصلآ موافق ایزوله کردن کودکم نیستم و از یک سالگیش سعی کردم گروهی از بچه های همسن دخترم رو جمع کنم که هفتگی هم رو ببینند و بازی کنند.
اما خصوصیات بد در جامعه انقدر شایع شده که من به هیچ عنوان نمی تونم فکر کنم کودکی که انقدر برای سلامت روحش تلاش می کنم رو به افراد ناسالم بسپرم. خیلی از دوستان خودم به من گفتند بهتره بچه ها یاد بگیرند در این جامعه گلیم خود رو از آب بیرون بکشند اما برای من قابل قبول نیست انجام بعضی کارها صرف اینکه قرار از پس خودش بربیاد!
برای همین اگه ایران موندگار بشم و دخترکم به سن 6 سالگی برسه حتمآ خودم تو خونه باهاش کار می کنم.
من همین الان هم مهدهای خیلی خوبی رو تو تهران زیر رو کردم. از ستارگان و شرویلا تا سفارت ایتالیا و کلوپ الهیه.
اما در نهایت از هیچ کدوم خوشم نیومد. هیچ کدوم کارهایی که من همین الان با دخترک وقت میذارم برای انچامش رو انچام نمیدن. وقتی که ما برای بازی و فعالیت های دیگه میذاریم!
یا این تفاسیر دلیلی ندارم برای مدرسه رفتن دخترم.

سلام الهه جون میتونم بپرسم برنامه های هدفمندت روی دختر گلت چجوریه و از چه نوعی کار روی حواس خاصی هست؟

بله الهه جون منم خوشحال میشم در مورد این نوع دیدگا ه ها که سحر جون مطرح کرده بیشتر بدونم ممنون میشم یه مقدار با جزییات توضیح بدی.

مرسی نگین جان از خوش آمد گوییت

الهه جون ممنون که ووقت گذاشتی با حوصله جوابمودادی . میخوام بدونم چی باعث شد که بری و اینقد مطالعه کنی و این آموزشات رو برای آلا بگذاری ؟ دقیقا انگیزت رو میخوام بدونم و اینکه چه فوایدی داره.
البته اگر مایل بودی جوابم رو بده ولی خیلد ی خوشحال میشم که بدونم که چی باعث شده اینقدر مصمم باشی و برای دخترت همچین برنامه هایی رو داشته باشی. ممنون