سلام
دختر من 28 ماهشه و من از فروردین آینده آموزش های خانگیش رو شروع می کنم. اگه میگم آموزش منظورم به صورت مستقیم نیست. فقط کارهایی که از ابتدای تولدش باهاش انجام دادم رو هدفمند تر پیش میرم.
من کاملآ با تدریس در خانه موافقم. نه به این خاطر که الگو برداری از افراد موفق کرده باشم. فقط چون فکر می کنم خیلی بهتر از معلم کلاس 15 نفره بهش توجه روحی و علمی کنم و اونچه واقعآ علاقه داره در اختیارش بذارم.
من اصلآ موافق ایزوله کردن کودکم نیستم و از یک سالگیش سعی کردم گروهی از بچه های همسن دخترم رو جمع کنم که هفتگی هم رو ببینند و بازی کنند.
اما خصوصیات بد در جامعه انقدر شایع شده که من به هیچ عنوان نمی تونم فکر کنم کودکی که انقدر برای سلامت روحش تلاش می کنم رو به افراد ناسالم بسپرم. خیلی از دوستان خودم به من گفتند بهتره بچه ها یاد بگیرند در این جامعه گلیم خود رو از آب بیرون بکشند اما برای من قابل قبول نیست انجام بعضی کارها صرف اینکه قرار از پس خودش بربیاد!
برای همین اگه ایران موندگار بشم و دخترکم به سن 6 سالگی برسه حتمآ خودم تو خونه باهاش کار می کنم.
من همین الان هم مهدهای خیلی خوبی رو تو تهران زیر رو کردم. از ستارگان و شرویلا تا سفارت ایتالیا و کلوپ الهیه.
اما در نهایت از هیچ کدوم خوشم نیومد. هیچ کدوم کارهایی که من همین الان با دخترک وقت میذارم برای انچامش رو انچام نمیدن. وقتی که ما برای بازی و فعالیت های دیگه میذاریم!
یا این تفاسیر دلیلی ندارم برای مدرسه رفتن دخترم.