دوستان عزیزم
ریز بینی و توجه شما نسبت به سلامت روانی کودکانتون فارغ از حساسیت های نابجا قابل تحسین است.
سحر عزیز
هدفم
از پرسیدن علت سوالتون این بود که آیا شکایت های کودکتون درباره مدرسه
باعث شده که این فکر به ذهتون خطور کنه ؟؟ در این صورت باید به صحبتهای
فرزندتون توجه بشه ..
در رابطه با تحصیل در مدرسه و یا در خانه: هر دو هم محاسن و هم معایبی دارند.
ازیک طرف در مدارس معایبی چون درسهای غیر مفید، روش تدریس ناکارآمد، تعداد دانش آموزان، اتلاف وقت شاگردان و خیلی مسائل دیگه که میدونین و گفتین. اما از محاسنی چون نظم در ساعات روز،آگاهی کامل از قوانین آموزشی روز کشور، برنامه های غیر درسی مثل اردوهای دانش آموزی و مسابقات علمی و غیر علمی، گروه دوستان همسالان و ... نیز برخوردار است.
و مدرسه در خانه یا آموزش از راه دور هم محاسن و معایب زیادی میتونه داشته باشه.
برای مثال : امکان توجه کامل به دانشجو چون دانش آموز دیگه ای وجود نداره، مسونیت از مسائلی که بیشتر مادرها نگرانش هستن و در پست ها بهش اشاره کردین و خیلی از مسائل دیگه ای که گفته شد و گفته نشد ...
اما زمانی میشه این روش رو انتخاب کرد که بتوان شرایطی بهتر از مدرسه و یا حتی یکسان برای دانش آموز ایجاد کرد. والدین در تمامی دروس مهارت کافی رو ندارن چون مقوله تدریس با دونستن مطلب کاملاً متفاوته، و از یکسو قوانین آموزشی کشور مثل نحوه امتحانات و سوالات و منابع و غیره امکان داره روزانه تغییر کنه، و پیگیری هر روزش برای والدین یک بار اضافی در این روزاهای پرمشغله ایجاد میکنه. بنابراین ناچار به داشتن معلم خصوصی و استفاده از آموزش های راه دور ( مجازی) میشن، که ممکنه هزینه بالایی را متحمل بشه.((از نظر من یکی از معایب تدریس خصوصی، تک دانش آموز بودن هست.چون خیلی وقتها پیش میاد سوالی که یک نفر سر کلاس مطرح میکنه، سوال بقیه دانش آموزها هم بوده و در اون لحظه به ذهنش نرسیده... و از لحاظ روان شناختی در کلاس خصوصی از آنجاکه تمام توجه معلم به فرد هست ، ذهن خودخواه کودک تقویت میشه و در آینده تحمل هیچ شراکتی رو نداره چون یاد نگرفته))
و همچنین برای جبران کمبودهای غیر علمی مثل مهارتهای اجتماعی و غیره نیز کلاسها ورزشی و تفریحی و پارک و غیره ، نیاز به هزینه های مالی و زمانی داره.و از سوی دیگه کمتر امکان جمع کردن گروه همسالان برای یک برنامه وجود داره.
در نهایت این والدین هستند که با توجه به شرایطشون تصمیم گیرنده برای زندگی فرزندشون هستند.
در آخر یک نکته کوچک رو یاد آوری کنم :
اگر زندگی روانی افراد رو مثل یک ساختمان فرض کنیم،خانواده زمین و محیط ساختمان است. 4 سال اول زندگی شخص پی ریزی ، 3 سال بعدی (تا هفت سالگی) بنا نهادن پایه های ساختمان و از آن پس چیدن آجرهای ساختمان تا آخرین لحظه زندگی فرد ادامه دارد. بنابراین صحیح بنا کردن دیوارها برای بدست آوردن ساختمانی خوش نقشه لازم و توجه برای ساختن طبقات بعدی برای حفظ نقشه مطلوب از ملزومات است.
