۵۴٫۷k
 

توانایی فردی - شکوفایی فرزند در خانه و مدرسه با نگرش پروفسور یونگ

فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۸ اسفند ۱۳۹۲

تاکنون از خود پرسیده اید که فردیت (متمایز بودن نوزاد از والدین مثلا مادر) چگونه شکل می گیرد؟
در ابتدای زندگی، همه چیز برای کودک یکی است. نوزاد در همزیستی کامل با محیط خود زندگی می‌کند، درست مثل زمانی که در زهدان مادر بود. تولد، نخستین شوکی است که آگاهی کودک از فردیتش را نمایان می‌سازد. اما این تنها بیداری نخست است و هنوز هیچ چیز شکل نگرفته است. به مدت چندین ماه، نوزاد احساس یکی بودن با محیط پیرامونش را خواهد داشت، بدون هیچگونه احساسی از جدایی. مادر بخشی از خود اوست، یا از آن هم بهتر، نوزاد به شکلی مبهم خود را ادامه‌ای از بدن مادرش می‌داند.
وقتی محرومیت‌های کوچک دوران نوزادی کم کم پدیدار می‌گردند، در مواردی که دیر به کودک غذا داده می‌شود، یا وقتی گریه‌های حاکی از ناراحتی او بی پاسخ می‌مانند، او به این آگاهی دست پیدا می‌کند که فردیتی جدا از دیگران دارد. وقتی کودک با نخستین تکان‌های زندگی مواجه می‌شود، از شکل گرفتن وجود خود آگاه می‌گردد. بدون این اختلاف بین او و دیگران، هیچ زندگی درونی برایش وجود نخواهد داشت، که این به معنای آگاهی زندگی از خودش است. اما توجه داشته باشید این محرومیت به خودی خود نیست که موجب خودآگاهی می‌شود، بلکه آگاهی است که وقتی کودک از وجود خود مطلع می گردد، به آن دست پیدا می‌کند.
لذا، خودآگاهی محصول کناره‌گیری از دیگران و تمرکز روی خود است، نوعی انقباض در واکنش به تأثیری که محیط بیرونی روی ما دارد. اما این کناره‌گیری به فرد اجازه می‌دهد همچون یک وجود در عالم هستی آشکار گردد. در واقع، وظیفه‌ی فرد این است که واکنش‌های ابتدایی خود را به خلاقیت‌های جدید تبدیل کند که آنها نیز به نوبه خود آن را به جهان هستی بازمی‌تابانند. به همین دلیل است که می‌توانیم به ظرفیت خلاق و اعجاب‌انگیز موجودات بشری دست پیدا کنیم. لذا جریان زندگی به این ترتیب شکل می‌گیرد: عمل، واکنش، تبدیل، عمل.
مثلا کودک گرسنگی خود را به گریه تبدیل می‌کند، گریه‌ی کودک موجب واکنش والدین می‌شود و آنها واکنش شفقت‌آمیز خود را به عمل غذا دادن به کودک تبدیل می‌کنند.
همین کشمکش بین خویشتن و جهان هستی و بین خویشتن و سایرین است که زندگی روانی فرد را رقم می‌زند. این معنای انسان بودن است. فرد باید این کشمکش را بپذیرد، زیرا تعادل شخصی او در دل حرکت و تغییر را تضمین می‌نماید. کشمکشی که اغلب به فرد اجازه می‌دهد تا هویت خود را بیابد زیرا از جهتی می‌توان گفت هویت بشر از دل بی‌نظمی پدید می‌آید.
بخشی از ترجمه کتاب جدیدی پیرامون عشق

فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۷ مرداد ۱۳۹۳
کلاه قرمزی و دوستان



مجري: فاميل دور اون چيه دست بچته؟

فاميل: قشنگه آقاي مجري؟ من واسش خريدم،اسمش خيلي سخته درست نفهميدم تملت،تمبلت،...

مجري: آخه بچه انقدري تبلت چميدونه چيه؟ بچه داري چيکار ميکني؟

بچه: دارم پرينازو ادد ميکنم!

مجري: فاميل اين بچه الآن بايد بره بيرون بازي کنه،فعاليت جسمي داشته باشه،اين چيزا به دردش نميخوره

فاميل: آقاي مجري الآن ديگه عصر ارتباطاته...اين کارايي که شما ميگين مال صبح ارتباطات بود،ديگه خيلي ميخواست دير باشه دو و نيم سه بعد از ظهر!

(يهو بچه ميزنه زير گريه)

فاميل: بابايي چرا گريه ميکني؟

بچه: پريناز تو ريليشنشيپه!


توانایی فردی - شکوفایی فرزند در خانه و مدرسه با نگرش پروفسور یونگ
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۷ مرداد ۱۳۹۳


سلام دوستان ... توی یه سایت دیدم که خانمی نوشته بود که یه شب رفته خونه ی یکی از اقوام مهمونی. وقتی پسرش رفت که با اسباب بازی های پسرشون بازی کنه با اسباب بازی هایی مواجه شد که هیچ کدومشون سر نداشتند. واقعا از این صحنه شوکه شده بودن .پدر و مادر این بچه دائم باهم مشاجره های لفظی و فیزیکی دارن عکسشو گذاشته بود . شاید تلنگری بشه واسه اونایی که جلو بچشون دعوا میکنند و فکر میکنند که هیچ آسیبی به بچه نمی خوره...
توانایی فردی - شکوفایی فرزند در خانه و مدرسه با نگرش پروفسور یونگ
عرفان سهيلي
کاربر فعال | ۳۴۰ | ۴۹۴ | ۲۸ مرداد ۱۳۹۳
سلام تاپيك تون خيلي پر محتواست.
اين ها نكته هاي بسيار ظريف و مهميه كه خيلي حرفا درونش نهفته است.
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۸ مرداد ۱۳۹۳
ممنون از نظر شما بزرگوار
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۸ مرداد ۱۳۹۳

آیا به نظر شما مادری کردن یعنی در صحنه زندگی فرزندان حضور داشتن یا ... ؟

مادران بسیاری هستند که در صحنه بودن را علامت اصلی مادری کردن می دانند اما تعاریف متفاوتی از "در صحنه بودن " وجود دارد.برخی از مادران حضور فیزیکی را نشانه اصلی در صحنه بودن می دانند و همیشه در صحنه کمک به فرزندان حاضر هستند.این مادران مادری اجرایی هستند که اگر فرزند شان را به پارک ببرند،هنگام تاب بازی اگر لازم باشد او را تاب می دهند و مانند دستیار در پارک با فرزندشان هستند و از آفتاب و هوای سالم هم لذت می برند و کودکشان را در تجربه واقعیتهای زندگی همراه هستند که به این مادران "مادران حسی"می گویند.

اما مادرانی هم هستند که فرزندشان را به پارک می برند اما بیشتر در رویا و خیال پردازی و کارهای خلاقانه کودک مثل شن بازی یا نگاه به آسمان و ابرها و آنها را شبیه حیوانات و اشیاء مختلف دیدن فرزندشان را تشویق و همراهی می کنند اما هنگام بازی با وسایل پارک مثل تاب و سرسره یا الاکلنگ کاری به فرزندشان ندارند و نظاره گرند یا کتاب خود را در پارک مطالعه می کنند و فقط به کارهای کودک نظارت دارند و از نظر آنان تاب دادن فرزندشان امری خسته کننده و
تکراری است که به این مادران هم "مادران شهودی" می گویند.
شما کدام گروه را می پسندید؟
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲ شهریور ۱۳۹۳
تحلیل رابطه والدین با مهد و مهد با والدین؛



چندی پیش به موردی برخورد کردم و جالب دیدم که آنرا در صفخه قرار دهم. یکی از دوستانم می گفت که او و چندی از والدین با مهد فرزندانشان به مشکل زیر برخوردند؛

خیلی از والدین از مهد توقع دارند که در حیطه هایی که خود با فرزندشان مشکل یا چالش دارند به آنها کمک کنند و از قدرت و محبوبیت مربی ها و مدیر مهد در نظر فرزندشان برای رفع آن چالش استفاده کنند مثلا "آرزو در خونه اصلا میوه نمی خوره شما لطفا این سیب و موز و پرتغال را به او حتما بدید بخوره,حتما بخوره ها."

یا "ساسان توی خونه خیلی حرف زشت می زنه و با خواهرش دعوا می کنه شما حتما در این مورد روی او کار کنید و در این زمینه حواستون بهش باشه لطفا."

در مقابل مهد هم برای برآورده کردن این توقعات گاهی اوقات مجبور به انکار مشکل کودک و دروغگویی می شود مثلا دور ریختن اضافه میوه کودک و بعد به دروغ گفتن اینکه کودک میوه را خورده است یا...



اما عزیزان به نظر شما چرا والدین از مهد توقع جبران ناتوانی های خود را دارند و مهد هم چرا در اینجا مجبور به دروغگویی یا انکار مشکل می شود؟

توانایی فردی - شکوفایی فرزند در خانه و مدرسه با نگرش پروفسور یونگ
عرفان سهيلي
کاربر فعال | ۳۴۰ | ۴۹۴ | ۳ شهریور ۱۳۹۳
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۱۸ شهریور ۱۳۹۳
سلام
این چند وقته داشتم تجربیاتم رو از مسافرت های مختلف کنار هم میگذاشتم یه سوالی داشتم دوست دارم نظر شمارو هم بدونم.
توی مسافرت مسافران از کشورهای مختلف و قاره های مختلف حضور داشتن و از ایران هم بودن که همراه بچه هاشون به سفر اومده بودن . توی سفر خیلی به وضوح میدیدم که بچه های خانواده های ایرانی بسیار بهانه جو هستن و میتونم بقوت بگم که همش داشتن نق میزدن اما بچه های خانواده های اوروپایی و آمریکایی اصلا و با تعجب به بچه های بهانه جو نگاه می کردن آیا شما با این موضوع برخوردی داشتین ؟ لطفا نظرتون رو بگید.
عرفان سهيلي
کاربر فعال | ۳۴۰ | ۴۹۴ | ۱۸ شهریور ۱۳۹۳
بطور كلي در خانواده هاي ايراني فرزند سالاري بشدت افزايش يافته و توجه بيش از حد(ظرفيت بچه ها) به آنها
و نيز برعكس آن رفتارهاي غير اصولي نتيجه اي اين چنيني را ببار ميآورد.

فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۱۸ شهریور ۱۳۹۳
مدرسه کلاب
عرفان سهيلي : 

بطور كلي در خانواده هاي ايراني فرزند سالاري بشدت افزايش يافته و توجه بيش از حد(ظرفيت بچه ها) به آنها

و نيز برعكس آن رفتارهاي غير اصولي نتيجه اي اين چنيني را ببار ميآورد.



مدرسه کلاب
منم دقیقا به همین نتیجه رسیدم توجه زیادی واقعا ما طاقت و حوصله ی مان کم شده

مثلا برای سرو غذا پدر مادر های ایرانی همه مقدار زیادی از غذاهای متنوع را برای بچه می آوردن که بچه همش در حال نق زدن بود که اونو نمیخواد اینو نمیخواد اما

پدرمادر های دیگه وقتی پیشنهادشان را بچه قبول نمی کرد میگفتن پس خودت هرچی میخوای بردار و البته اونها یه اساسی در گذشته تربیتشون داشته که به این مرحله رسیدن.


فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۱۸ شهریور ۱۳۹۳
در کل ما طاقت گریه بچه ها رو از کوچکی نداریم و با کوچک ترین گریه بچه همه چیزهای براق و جذاب رو براش فراهم میاریم تا توجهش جلب بشه و خوشحال باشه در صورتی که این کار اصولی نیست و پدر مادر باید تمام تمرکز خود را در همان ابتدا باید داشته باشند روی تشخیص صحیح مشکل بچه و در ادامه رشدشان به آن ها آموزش بدهند و کار کنند که مشکلشان را بیان کنند و توضیح بدهند یا درخواستشان را بیان کنند تا این آموزش نتیجه ی زیبایی را در بر داشته باشه.
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۵ شهریور ۱۳۹۳
فرزند من بیشتر مجله و داستان می خواند تا کتاب علمی و آموزشی،آیا من مخالفت کنم یا نه؟
عرفان سهيلي
کاربر فعال | ۳۴۰ | ۴۹۴ | ۲۶ شهریور ۱۳۹۳
بذار هر چي دوست داره مطالعه كنه اگه بچه رو به خوندن يه موضوع مجبورش كنيم اون از مطالعه زده مي شه و ديگه هيچوقت سراغش نمي ره...
سارا مهدوی
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۲۰ | ۲۶ شهریور ۱۳۹۳
منم موافقم اما سعی میکنم کتابایی داستانی که با بار علمی بیشتری دارن براش بخرم اما انگار گرایش بچه ها به کتابای داستانی بیشتره . ولی گاهی میبینم نسبت به برنامه های راز بقا هم علاقه نشون میده.
آ  نامی ..
کاربر فعال | ۳۶۶ | ۱٫۳k | ۲۶ شهریور ۱۳۹۳
مدرسه کلاب
فاطمه عسگری : 

فرزند من بیشتر مجله و داستان می خواند تا کتاب علمی و آموزشی،آیا من مخالفت کنم یا نه؟
مدرسه کلاب
در جایی خواندم عادت مطالعه، حال مطالعه هر چیزی باشد برای کودکان از ابتدا که می آموزند بخوانند،لازم و مفید است.اما آیا مهم است که او چه می خواند یا مهمتر آن است که او اهل مطالعه باشد و چیزهای جدیدی بیاموزد.



کودکان با یکدیگر متفاوتند و علائق متفاوت هم دارند مثلا کودکان شهودی به علت علاقه ذاتی که به آموختن موضوعات جدید دارند معمولا بیشترین کتاب را مطالعه می کنند اما به جای مطالعه از ابتدا تا انتها فقط بخشهای مورد علاقه خود را می خوانند و سراغ کتاب بعدی می روند.

برعکس آنها کودکان حسی چون مطالب را کامل و واو به واو می خوانند کتابهای کوچک و داستان و مجله را ترجیح می دهندچون کتابهای قطور آنها را مضطرب و نگران می کنند که آیا می توانند آنرا کامل کنند یا نه .البته باید گفت که کودکان حسی به حقایق و جزئیات اطلاعات اهمیت می دهند نه مثل کودکان شهودی که کلیات و روند داستان برایشان جالب است.



نکته: اگر فرزندتان شهودی است برایش کتابهای تخیلی ،پلیسی و جنایی یا زندگی نامه یا با موضوعات مورد علاقه او مثلا حیوانات یا روباتها یا ... بخرید اما اگر فرزندتان حسی است کتابهای رکوردگینس ،دایرة معارف ،مجله و کتابهایی با داستانهای کوتاه بخرید.

فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۳۰ شهریور ۱۳۹۳
شاید با توجه به آغاز فصل مدرسه این سوال توی ذهن شما هم پیش بیاد:

چرا فرزندم اینقدر روی زمانبندی حساسیت دارد؟

یکی از چالشهای مهم والدین با فرزندان تفاوت تیپ شخصیتی آنان است که منجر به درک متفاوتی از زمان و واکنش به آن می شود.
باید بدانید که کودکان و والدین قضاوتی روی زمانبندی و چارچوبهای زمانی بشدت حساسیت دارند و نتیجه گرا هستند و برعکس آنان کودکان و والدین احساسی درک درستی از زمان و چارچوبهای زمانی ندارند و فرآیند برایشان مهمتر از نتیجه است (فرآیندگرا).
مثلا مادری که صبح می خواهد فرزندش را به مدرسه برساند با اینکه قول داده او را ساعت 7 به مدرسه برساند 7 را حدود 7 فرض می کند و فرزندش را 7/10 به مدرسه می رساند این مادر چون ادراکی است برایش رساندن فرزندش حول و حوش 7 به مدرسه مهم است اما برای فرزند قضاوتی او که 7/10 با علی دوستش قرار گذاشته کاردستی اش را به او نشان دهد و راجع با آن با او صحبت کند این موضوع یک بی مبالاتی از طرف مادر است که مادر آن را اصلا درک نمی کند.
همین حالت هم برای والدین قضاوتی پیش می آید که چون سرویس مدرسه سر ساعت 6/45 درب منزل است از ساعت 6/30 به فرزند شهودیشان که مدام دور خود می چرخد و وقتش را یک جوری به قول آنان تلف می کند مضطربند و هی به او تذکر می دهند که "آماده شدی؟" و "وسایلت را جمع کردی؟" اما فرزندشان فکر می کند که دارد تلاشش را می کند.
عزیزان همانطور که می بینید بیشتر تنش های والدین و فرزندان به علت تفاوت شخصیتی است و هیچکدام قصد ندارید یکدیگر را اذیت کنید بلکه همدیگر را به خوبی درک نمی کند و دچار سوء تفاهم می شود.لطفا بیشتر بیاموزید و یکدیگر را بیشتر بشناسید.

لطفا از تجربیاتتون بگید
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۱ مهر ۱۳۹۳
چرا وقتی پیامی به فرزندانم می دهم،یکی شون خیلی سوال می کنه؟



اکثر والدین که دو فرزند دارند یا برای چند کودک دستورالعمل صادر می کنند متوجه شده اند که برخی از آنان راجع به جزئیات خیلی سوال می کنند و نیاز به دستورهای روشن و واضح دارند اما برخی اصلا مشکلی ندارند.

مثلا وقتی می گویید"لطفا به اتاق بروید و آنجا بازی کنید و اصلا بیرون نیایید" یکی می پرسد"حتی برای آب خوردن و دستشویی هم نمی شود بیرون بیاییم" یا "آخه اگه من با مامانم کار داشتم چه کار کنم" و ... اما در همان جمع کودکانی هستند که بدون هیچ مشکلی پیام را می گیرند و انجام می دهند.



عزیزاان دقت داشته باشید که دستورات شفاهی و کلی برای کودکان شهودی جالب و جذاب است اما برای کودکان حسی گنگ و سوال برانگیز است پس از سوالهای آنان ناراحت نشوید و پاسخ آنان را کامل و شفاف بدهید.

این موضوع برای
کادر آموزشی مانند معلمان نیز می تواند جالب و راه گشا باشد.
عرفان سهيلي
کاربر فعال | ۳۴۰ | ۴۹۴ | ۲ مهر ۱۳۹۳

 برقراري رابطه انساني با کودکان


 


پروفسور محمد سلطان زاده                          


استاد دانشگاه علوپزشکی شهید بهشتی        روان پزشک کودکان


متخصص کودکان ونوزادان




 


1) لازمه کار با کودک داشتن صبر و حوصله فراوان و از کوره در نرفتن است.


2) لازمه  کار با کودک « خودشناسي » و « خودآگاهي »و شناختن احساسات و افکار و انتظارهاي خود نسبت به کودک است :    « خود را بشناس »


3) لازمه کار با کودک خسته نشدن است، اگر ميخواهيد از کارتان خسته نشويد ،بايد عاشق کارتان باشيد.


4) لازمه کار با کودک دانا بودن به احوال کودک است.اگر ميخواهيد در کار با کودک « توانا » شويد، با مطالعه کتاب هاي تعليم و تربيت کودک و روان شناسي کودک « دانا » شويد.


5) لازمه کار با کودک داشتن صداقت و صميميت است. «خودت باش» و نيز هماهنگي بين آنچه واقعاْ هستيد (اصل صداقت)


6) لازمه کار با کودک داشتن ثبات عاطفي استو حالي به حالي نبودن!!(اصل ثبات عاطفي)


7) لازمه کار با کودک شناخت و درک کودک است، همان طور که هست( اصل پذيرش).زماني کودکي پرسيد :«آيا بزرگترها همه چيز را درباره کودکان ميدانند؟»


8) هر کودکي را با ديگري مقايسه نکنيد، بلکه با خودش مقايسه کنيد و بدانيد که به طور مطلق هيچ کودکي شبيه کودک ديگر نيست(توجه کردن به اصل فرديت و يا تفاوت ها و شباهت­هاي فردي).


9) در کار با کودک سعي نکنيد نظريات خود را تحميل کنيد . اجازه دهيد حالا که او ميخواهد بازي کند يا کتابي براي خواندن انتخاب کند ، خود اسباب بازي و کتابش را انتخاب کند(اصل خود تصميم گيري)


10) سعي کنيد با ايجاد فضاي اطمينان بخش و اعتمادآفرين ، رازدار و محرم اسرار کودک باشيد.(اصل رازداري)


11) در کار کردن با کودکان سعي کنيد مساوات و عدالت را رعايت کنيد.چنانچه کودکي زيبا آفريده شده است و يا امتياز ديگري برخوردار است ، اجازه ندهيد اين گونه امور احساساتتان را تحت تاثير قرار دهد و تبعيض قائل شويد و به او توجه بيش از حد معمول ، ابراز داريد (اصل مهار احساسات)


12) هيچگاه به کودک نگوييد : « حالا تو ديگر بچه نيستي !! » چون که او « بزرگ هم نيست!!» و بدين ترتيب با گفتن اين جمله


در او ايجاد اضطراب مي کنيد.به جاي همه اين حرف ها بهتر است دليل انجام دادن يا انجام ندادن را برايش توضيح دهيد.


13) اگر کودکي کار نادرستي انجام داد، دليل نادرستي آن کار را برايش توضيح دهيد، نه بگوييد: « دوستت ندارم » زيرا با اين گفته در او ايجاد ناامني و اضطراب مي کنيد.


14) در کار با کودکان، بهتر است اسامي کوچک آنها را به حافظه تان بسپاريد و آن ها را با اسم کوچک، صدا کنيد ( در مهدهاي کودک).


15) د رتماس بين خود و کودک سعي کنيد فضايي ايجاد نماييد که کودک بتواند آزادانه احساسات خود را بازگو کند.


16) هر فرصتي که دست دهد با کودک صحبت کنيد و با او ارتباط عاطفي و کلامي برقرار کرده و تلاش کنيد با فرهنگ لغات کودک آشنا شويد. کودکان سنين پايين را به خودتان بچسبانيد يا بغل کنيد تا گرماي بدن شما را حس کنند.


17) نسب به نيا­زها، خواست­ها، علاقه مندي­ها و مسايل و مشکلات کودک حساس باشيد و اقدام مناسب به عمل آوريد. براي مثال، راستي کتابي را که دنبالش بودي، پيدا کردي؟ راستي عروسکت را پيدا کردي؟


18) براي کاهش اضطراب و حفظ ثبات عاطفي در ميان کودکان، بين والدين، مربيان و کليه کساني که با کودک سر و کار دارند بايستي هماهنگي وجود داشته باشد( اصل هماهنگي ميان کليه عاملان تربيتي).


19) در کار با کودک از تعصب و پيش داوري بپرهيزيد و از « برچسب زدن » به کودکان خودداري کنيد.


20) بهترين روش ايجاد، تقويت و تکرار رفتار مطلوب و مورد نظر، تشويق و مورد توجه قرار دادن آن رفتار است.


21) از تنبيه بدني، سرزنش و خجالت دادن کودک جداٌ و قوياٌ خودداري کنيد.


22) به پرسشهاي کودکان در صورتي که پاسخ آنها را مي­دانيد، با صداقت و سادگي و کوتاه جواب دهيد و در صورتي که نمي­دانيد با شهامت بگوييد:«نمي­دانم» و بکوشيد پاسخ درست را جويا شويد.


23) با هر کودکي مطابق « روحيه او بايد رفتار کرد »، پس سعي کنيد « روحيه » کودک را بشناسيد.


24) کودک را حتي­المقدور در انجام کارهاي مربوط به خودش مشارکت بدهيد.


25) ما اگر ميخواهيم بزرگسال را بشناسيم، ناگزير هستيم که کودک را بشناسيم.


26) اندازه گيري و سنجش رشد و تغييرات کودک مشکل است، چرا که رشد کودک تدريجي است.


27) انتخاب و اجراي هرگونه روش تربيتي بايد منطبق با نيازها و خواست هاي کودک و همچنين هماهنگ با ساختار شناختي و عاطفي او باشد.


28) الگو برداري، تقليد و « هانند سازي » يکي از مهمترين روشهاي يادگيري کودک است.پس سعي کنيد بهترين « سرمشق » و «الگو » براي کودکتان باشيد و هر چه را که مي­خواهيد کودک بکند و يا نکند، خود بکنيد و يا نکنيد، براي مثال اگر مي­خواهيد « خواهش کردن »، « تشکر کردن » و « معذرت خواستن » را ياد بدهيد، خودتان بايد در عمل نشان دهيد و پيشقدم شويد ( دو صد گفته، چو نيم کردار نيست ).


29) به سوالات خصوصي کودکان درباره خودتان و امور گوناگون به طور ساده، کوتاه و صادقانه جواب دهيد.


30) تقاضاي انجام کار از کودک را حتي­الامکان به صورت سوال مطرح کنيد، براي مثال: « دوست داري در آوردن وسائل آشپزخانه به من کمک کني؟ دلت ميخواهد يک قصه شيرين برايت بگويم؟ مي­خواهي با همديگر به توالت برويم؟مي­خواهي اين صندلي را ببري توي اطاق؟ و يا .....»


31 ) بازي، زندگي کودک است. هرگاه که او را از بازي کردن منع مي­کنيد، او ر از زندگي کردن محروم مي­سازيد.بازي بهترين موقعيت براي بروز عواطف و اجتماعي شدن کودک است.


32) به صحبت­هاي کودک فعالانه گوش کنيد و واکنش­هاي مناسب نشان دهيد. به او آزادي کامل بدهيد تا از هرکجا که دلش ميخواهد صحبت کند.


33) با توجه به اين که هوش مبتني بر دو عامل وراثت و محيط است و آن را به قدرت انطباق و سازگاري با اوضاع و احوال جديد و قدرت يادگيري و آفرينندگي تعبير کرده اند، به غني کردن محيط فرهنگي بپردازيد و بر عرصه­هاي تجربه کردن کودکان بيفزاييد.


34) پياژه مي­گويد: « هروقت به کودکان چيزي را ياد مي­دهند بي آن که او را در اين امر شرکت دهند، او را در اين امر شرکت دهند، او را از اين که خودش موضوع را کشف کند، باز مي­دارند و در نتيجه کار آموزش با شکست روبه­رو مي­شود.»


35) ادوارد کلاپارد ميگويد: « وقتي مربي حيوانات در کار دست آموزي حيوان موفق نميشود، خود را خطاکار مي­داند، در حالي که در تربيت کودکان، هر کس موفق نشود، گناه را به گردن کودک مي­اندازد». واقعيت اين است که در برخورد، با رفتار نادرست کودکان، بايد مربيان آنها را گوشمالي داد نه کودکان را! شايد نتوان گفت که کودکي « بي­تربيت » است، بلکه بايد گفت که او « بد تربيت » شده است. 


36) در رويارويي با هر کودکي ، « دانايي » ما و آگاهي از خصوصيات رواني، رفتاري، خانوادگي و اقتصادي او و جامعه اوست که به ما « توانايي » مي­دهد، چرا که « توانا بود هر که دانا بود ».


37) اگر مي­خواهيد چيزي از وسائل کودک را برداريد بايد از او اجازه بگيريد تا کودک احترام به مالکيت و استقلال ديگران را ياد بگيرد.


38) از لجبازي کردن، سربه­سر گذاشتن، يکي به دو کردن، گير دادن و مشاجره با کودک خودداري کنيد.


39) در صورت لزوم بايد با مدرسه ، کتابخانه و دوستان کودک تماس بگيريد و ارتباط برقرار کنيد.

40) يکي از اصول تربيتي کودک، شناساندن « واقعيت » به کودک است، نه کتمان و پنهان داشتن آنها. چرا که « گل­هايي که در گلخانه پرورش مي­يابند، زود پرپر مي­شوند».
ن.ملکیاری
کاربر فعال | ۴۲ | ۲۵۵ | ۲ مهر ۱۳۹۳
ممنون جالب بود
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۹ مهر ۱۳۹۳
قابل توجه دوستانی که به دنبال راهکارهای برخورد با تیپ های مختلف شخصیتی کودکان و نوجوانان هستند؛



*عزیزان درک و شناخت تفاوتهای شما با فرزندانتان مهمترین تأثیری که دارد این است که از ایجاد سوء تفاهم و بروز عصبانیت و خشم در شما و فرزندتان جلوگیری می کند.

*پذیرش خصلتهای ذاتی و طبیعت فرزندتان باعث ایجاد حس اعتمادبنفس و مورد قبول بوندن در او می کند و او را برای روبروشدن با زندگی آماده می کند.

*وقتی در این صفحه خصوصیات هر تیپ شخصیتی گفته می شود ارتباط گرفتن و مدیریت رفتار با او آسانتر و کم تنشتر می شود مثلا در پست قبل در مورد کودک قضاوتی که خیلی به زمان حساسیت دارند و والدینشان بهتر است بیشتر نسبت به حساسیتهای او واکنش نشان دهند مخصوصا در مورد امور شخصی او مثل رسیدن به موقع به مدرسه و کمک به او برای انجام به موقع تعهداتش قبل از رسیدن سررسید زمانی کارهایش تا او دچار تنش و مضطرب نشود یا در مورد کودک ادراکی که درک درستی از زمان ندارد بهتر است والدین با یادآوری زمان باقی مانده از فرصت او برای یک کار یا یادآوری زمان مانده تا شروع تکلیف یا کار بعدی او آگاهیش را نسبت به زمان افزایش می دهید و مدیریت زمان را کم کم به او می آموزید.

*با توجه به اینکه هر تیپ شخصیتی مزایا و معایب خود را دارد،اگر شما فرزندتان را پذیرش کنید و با شخصیت او مبارزه نکنید، او با ضعف و قوتهای خود آشنا می شود و خود خواسته برای رشد و کسب درجه و رتبه درسی و اجتماعی روی ضعفها کار کرده و امتیاز دیگر تیپهای شخصیتی را در خود رشد می دهند.

*ضمنا چون شما بهتر از همه فرزندتان را می شناسید و علائق و حساسیتهای او را می دانید، می توانید با کمک آنها به شکل تشویق یا محرومیت می توانید به او بیشترین کمک را بکنید(البته می توانید از نکاتی که در مورد شناخت او در این صفحه می آموزید هم کمک بگیرید
.
 

مدرسه یاب، جستجوی مدارس

در حال بارگذاری...

برای نظردهی، کلیک کنید