فاطمه عسگری نوشت:آیا به نظر شما مادری کردن یعنی در صحنه زندگی فرزندان حضور داشتن یا ... ؟مادران بسیاری هستند که در صحنه بودن را علامت اصلی مادری کردن می دانند اما تعاریف متفاوتی از "در صحنه بودن " وجود دارد.برخی از مادران حضور فیزیکی را نشانه اصلی در صحنه بودن می دانند و همیشه در صحنه کمک به فرزندان حاضر هستند.این مادران مادری اجرایی هستند که اگر فرزند شان را به پارک ببرند،هنگام تاب بازی اگر لازم باشد او را تاب می دهند و مانند دستیار در پارک با فرزندشان هستند و از آفتاب و هوای سالم هم لذت می برند و کودکشان را در تجربه واقعیتهای زندگی همراه هستند که به این مادران "مادران حسی"می گویند. اما مادرانی هم هستند که فرزندشان را به پارک می برند اما بیشتر در رویا و خیال پردازی و کارهای خلاقانه کودک مثل شن بازی یا نگاه به آسمان و ابرها و آنها را شبیه حیوانات و اشیاء مختلف دیدن فرزندشان را تشویق و همراهی می کنند اما هنگام بازی با وسایل پارک مثل تاب و سرسره یا الاکلنگ کاری به فرزندشان ندارند و نظاره گرند یا کتاب خود را در پارک مطالعه می کنند و فقط به کارهای کودک نظارت دارند و از نظر آنان تاب دادن فرزندشان امری خسته کننده و تکراری است که به این مادران هم "مادران شهودی" می گویند.شما کدام گروه را می پسندید؟😊سورسافزودن عکسثبت نظربازگشت به تاپیک