آیا به نظر شما مادری کردن یعنی در صحنه زندگی فرزندان حضور داشتن یا ... ؟
مادران بسیاری هستند که در صحنه بودن را علامت اصلی مادری کردن می دانند اما تعاریف متفاوتی از "در صحنه بودن " وجود دارد.برخی از مادران حضور فیزیکی را نشانه اصلی در صحنه بودن می دانند و همیشه در صحنه کمک به فرزندان حاضر هستند.این مادران مادری اجرایی هستند که اگر فرزند شان را به پارک ببرند،هنگام تاب بازی اگر لازم باشد او را تاب می دهند و مانند دستیار در پارک با فرزندشان هستند و از آفتاب و هوای سالم هم لذت می برند و کودکشان را در تجربه واقعیتهای زندگی همراه هستند که به این مادران "مادران حسی"می گویند.
اما مادرانی هم هستند که فرزندشان را به پارک می برند اما بیشتر در رویا و خیال پردازی و کارهای خلاقانه کودک مثل شن بازی یا نگاه به آسمان و ابرها و آنها را شبیه حیوانات و اشیاء مختلف دیدن فرزندشان را تشویق و همراهی می کنند اما هنگام بازی با وسایل پارک مثل تاب و سرسره یا الاکلنگ کاری به فرزندشان ندارند و نظاره گرند یا کتاب خود را در پارک مطالعه می کنند و فقط به کارهای کودک نظارت دارند و از نظر آنان تاب دادن فرزندشان امری خسته کننده و
تکراری است که به این مادران هم "مادران شهودی" می گویند.
شما کدام گروه را می پسندید؟