داستان آموزنده و کوتاه

 من دختر 10 ساله ی خانواده ی 4 نفره هستم. 
برادرم نصف سن من و 5 سال دارد.
مادرم 33 سال دارد. مادرم خانه دار است
و برای سیر کردن شکم من و برادرم هر روز 2 بار پیاز سرخ می کند.

او از بوی پیاز سرخ شده بدش می آید و ناراحت است که چرا کم بیرون از خانه می رود.
مامان دوست دارد شکم ما را سیر نکند و بیرون از خانه کار کند. 


خاله ی من 28 سالش است و در خارج از شهر کار می کند. 
صبح قبل از طلوع آفتاب به سرکار می رود و بعد از غروب آفتاب به خانه بر می گردد. 
پولی را که از کار کردن به دست میاورد غذای آماده می خرد و شکم خودش را سیر می کند. 
خاله همیشه خسته است و از هوای آلوده بدش می آید. 
خاله دوست دارد در خانه بماند و غذای خانگی را جلوی تلوزیون و با خیال راحت بخورد. 
مادر من با بابایم دعوا می کند که چرا باید همش پیاز سرخ کند، اما خاله ی با همکارانش دعوا می کند.

مادر من همکار ندارد که با او دعوا کند و خاله ی من شوهری ندارد تا با او دعوا کند. 
من 10 ساله هستم و باید تصمیم خودم را بگیرم که هوای آلوده بخورم یا بوی پیاز سرخ کرده. 
باید ببینم شکم خودم را سیر کنم یا شکم بچه هایم را. 
با شوهرم دعوا کنم یا با همکارانم. 

من دوست ندارم بزرگ شوم چون در هر صورت باید ناراحت باشم . . .

در اولین صبح عروســی ، زن و شوهــر توافق کردند
که در را بر روی هیچکس باز نکنند

ابتدا پدر و مادر پسر آمدند. زن و شوهر نگاهی به همدیگر انداختند....
اما چون از قبل توافق کرده بودند ، هیچکدام در را باز نکرد!
ساعتی بعد پدر و مادر دختر آمدند.

زن و شوهر نگاهی به همدیگر انداختند.....
اشک در چشمان زن جمع شده بود و در این حال گفت:

نمی تونم ببینم که پدر و مادرم پشت در باشند و در را روشون باز نکنم!؟
شوهر چیزی نگفت، و در را برویشان گشود!

سالها گذشت خداوند به آنها چهار پسر داد.
پنجمین فرزندشان دختر بود. برای تولد این فرزند، پدر بسیار شادی کرد
و چند گوسفند را سر برید و میهمانی مفصلی داد

مردم متعجبانه از او پرسیدند :
علت اینهمه شادی و میهمانی دادن چیست ؟
مرد بسادگی جواب داد :

چون این همون کسیه که درو به روم باز می کنه!

روزی پسر جوانی مشغول تمیز کردن وسایل پدربزرگ مرحومش بود که یک پاکت نامه قرمزرنگ پیدا کرد. روی پاکت با خطی زیبا و درشت ، نوشته شده بود: “ تقدیم به نوه عزیزم “.پسر که خط پدربزرگش را شناخته بود در پاکت را باز کرد. درون آن نامه ای قرار داشت که در آن چنین نوشته شده بود:نوه عزیزم ،سال ها پیش روزی به سراغم آمدی و از من کمک فکری خواستی تا بتوانی در زندگی ات به موفقیت دست یابی . آن روز پرسیدی : “پدربزرگ ، شما چگونه در زندگی تان مرد موفقی بودید؟ شما هنوز با این سن پر از انرژی هستید، در حالی که من در سن جوانی از تلاش خسته شده ام . چگونه می توانم مثل شمادر زندگی ام موفق شوم ؟”آن روز نتوانستم پاسخ مناسبی به تو بدهم . ولی حالا که روزهای عمرم به شمارش افتاده اند می دانم که پاسخی را به تو مدیون هستم ، و در این نامه پاسخ تو را به سؤال آن روز داده ام :تصور می کنم موفقیت افراد در زندگی تا حد زیادی به نحو نگرش افراد به موضوعات زندگی وابسته است . من آن را چنین می نامم : “باز نگه داشتن چشم ها به روی زندگی و واقعیات آن “.اول از همه باید بدانی که زندگی مملو از حوادث پیش بینی نشده ای است که بیشتر آن ها ساده هستند . اگر دائما مراقب آن ها نباشی ، نیمی از شادی و خوشحالی را در زندگی از دست خواهی داد. اگر گاهی درانتظار مواجهه با رخدادهای خوب باشی به سراغت خواهند آمد.وقتی با چالش های زندگی روبه رو می شوی ، از آن ها استقبال کن . چون این چالش ها تو را از روز قبل ،عاقل تر، با تجربه تر و قوی تر می سازند. اگر مرتکب اشتباهی شدی ، بابت درس هایی که از آن می گیری ،خوشحال باش و از آن درس ها برای رسیدن به اهدافت کمک بگیر.همیشه تابع قوانین و مقررات باش ، حتی قوانین جزیی و کوچک . وقتی از قوانین تابعیت کنی ، زندگی برایت آسان تر می شود. اگر تصور می کنی که می توانی با تخطی از قوانین به هدف مورد نظرت برسی ،سخت در اشتباه هستی و بدان که فقط خودت را گول می زنی .به نتیجه رسیدن خواسته های واقعی ات در زندگی ، اهمیت زیادی دارد. پس فکر و توجهت را روی آن ها متمرکز کن و برای دستیابی به آن ها آماده شو.ولی آماده باش که سر از جاهایی جدید و ناشناخته در بیاوری . در حالی که بزرگتر می شوی ،مسئولیت های زندگی ات بیشتر می شوند . پس آماده تقبل آن ها باش و خودت را برای مواجهه باچالش های ناشی از آن ها آماده کن .گاهی باید آن قدر شجاعت به خرج بدهیم تا از مقصدی آشنا به مقصدی ناآشنا برویم . زندگی فقط دررسیدن به قله های پیروزی خلاصه نمی شود. بخشی از آن مربوط به جابجایی از یک قله به قله دیگراست . اگر در مسیر بین دو قله ، بیش از حد تعلل ورزی ، ممکن است وسوسه صرفنظر از رسیدن به قله دیگر، تو را از ادامه راه باز دارد. گذشته ها را در گذشته رها کن . به قله بعدی قدم بگذار و از دیدن مناظر و چشم اندازهای جدید لذت ببر.موانعی را از سر راه بردار که از نظر معنوی و روحی بر تو سنگینی می کنند . وقتی عقیده ، دلخوری یارفتاری تو را به تنگ می آورد، مسیرت را باز کن و چیزهای اضافی را از سر راهت کنار بزن . آن رفتار، طرزتلقی و افکاری را از وجودت تهی کن که قدم هایت را کند می کنند و انرژی ات را تحلیل می برند.به یاد داشته باش که انتخاب هایت در زندگی ، تعیین کننده موفقیت ها و شکست های تو هستند. پس همه حق انتخاب های موجود را در نظر بگیر و بعد در مورد برگزیدن آن ها تصمیم بگیر. سپس خود راباور داشته باش ، از جایت بلند شو و پیش برو.گاه و بیگاه به خودت استراحت و وقفه هایی بده . این وقفه ها احساس مسئولیت احیا شده ای به تومی دهند که بتوانی نسبت به آرزوهایت متعهد باقی بمانی و درکی مثبت و سازنده از چیزهایی داشته باشی که بیشتر از همه برایت اهمیت دارند.مهم تر از همه ، هرگز از خودت ناامید نشو . فردی در نهایت برنده و پیروز خواهد بود که برای پیروزشدن ، تصمیم قاطع می گیرد. به زندگی همان چیزهایی را اهدا کن که برایت مهم هستند و زندگی نیز درعوض بهترین ها را برایت به ارمغان خواهد آورد

داستان شب - آلزایمر پیرزن

چمدونش را بسته بودیم،
با خانه سالمندان هم هماهنگ شده بود
کلا یک ساک داشت با یه قرآن کوچک،
کمی نون روغنی، آبنات، کشمش
چیزهایی شیرین، برای شروع آشنایی ...
گفت: "مادر جون، من که چیز زیادی نمیخورم
یک گوشه هم که نشستم
نمیشه بمونم، دلم واسه نوه هام تنگ میشه!"
گفتم: "مادر من دیر میشه، چادرتون هم آماده ست، منتظرن."
گفت: "کیا منتظرن؟ اونا که اصلا منو نمیشناسن!
آخه اون جا مادرجون، آدم دق میکنه ها،
من که اینجا به کسی کار ندارم
اصلا، اوم، دیگه حرف نمی زنم. خوبه؟ حالا میشه بمونم؟"
گفتم: "آخه مادر من، شما داری آلزایمر می گیری
همه چیزو فراموش می کنی!"
گفت: "مادر جون، این چیزی که اسمش سخته رو من گرفتم، قبول!
اما تو چی؟ تو چرا همه چیزو فراموش کردی دخترم؟!"
خجالت کشیدم ...! حقیقت داشت، همه کودکی و جوونیم
و تمام عشق و مهری را که نثارم کرده بود، فراموش کرده بودم.
اون بخشی از هویت و ریشه و هستیم بود،
راست می گفت، من همه رو فراموش کرده بودم!
زنگ زدم خانه سالمندان و گفتم که نمی ریم
توان نگاه کردن به خنده نشسته برلب های چروکیده اش رو نداشتم، ساکش رو باز کردم
قرآن و نون روغنی و ... همه چیزهای شیرین دوباره تو خونه بودن!
آبنات رو برداشت
گفت: "بخور مادر جون، خسته شدی هی بستی و باز کردی."
دست های چروکیدشو بوسیدم و گفتم:
"مادر جون ببخش، حلالم کن، فراموش کن."
اشکش را با گوشه رو سری اش پاک کرد و گفت:
"چی رو ببخشم مادر، من که چیزی یادم نمی یاد،
شاید فراموش میکنم! گفتی چی گرفتم؟ آلمیزر؟!"
در حالی که با دستای لرزونش، موهای دخترم را شونه میکرد
زیر لب میگفت:
"گاهی چه نعمتیه این آلمیزر!!"

چهار نفر از اعضاء خانواده قرار بود به مهمانی به منزل ما بیایند.همسرم سخت مشغول تهیّه و تدارک بود.

پیشنهاد کردم به سوپرمارکت بروم و بعضی اقلامی را که لازم بود بگیرم، مثل لامپ، حوله کاغذی، کیسه زباله، مواد شوینده و آمثال آن. از خانه بیرون رفتم.داخل مغازه از این سو به آن سو شتابان رفتم و آنچه می خواستم برداشتم و به طرف صندوق رفتم تا بهای آنها را بپردازم.در راهروی باریکی جوانی ایستاده و راه را بسته بود؛ بیش از شانزده ساله به نظر نمی آمد.
من هم زیاد عجله نداشتم، پس با شکیبایی ایستادم تا پسر جوان متوجّه وجود من بشود.
در این موقع دیدم که با هیجان دستش را در هوا تکان داد و با صدای بلندی گفت، “مامان، من اینجام.”

معلومم شد که دچار عقب افتادگی ذهنی است.
وقتی برگشت و مرا دید که درست نزدیک او ایستاده ام و می خواهم به هر زحمتی که هست رد بشوم، جا خورد.
چشمانش گشاد شد و وقتی گفتم، “هی رفیق، اسمت چیه؟” تعجّب تمام صورتش را فرا گرفت.
با غرور جواب داد، “اسم من دِنی است و با مادرم خرید می کنم.”
گفتم، “عجب! چه اسم قشنگی؛ ای کاش اسم من دِنی بود؛ ولی اسم من استیوه.”
پرسید، “استیو، مثل استیوارینو؟” گفتم، “آره؛ چند سالته، دِنی؟”
مادرش آهسته از راهروی مجاور به طرف ما نزدیک میشد. دنی از مادرش پرسید، “مامان، من چند سالمه؟”
مادرش گفت، “پانزده سالته، دنی؛ حالا پسر خوبی باش و بگذار آقا رد بشن.”

من حرف او را تصدیق کردم و سپس چند دقیقۀ دیگر دربارۀ تابستان، دوچرخه و مدرسه با دنی حرف زدم.
چشمانش از هیجان می رقصید، زیرا مرکز توجّه کسی واقع شده بود. سپس ناگهان برگشت و به طرف بخش اسباب بازیها رفت.

مادر دنی آشکارا متحیّر بود و از من تشکّر کرد که کمی صرف وقت کرده با پسرش حرف زده بودم.
به من گفت که اکثر مردم حتّی حاضر نیستند نگاهش کنند چه رسد به این که با او حرف بزنند.
به او گفتم که باعث خوشحالی من است که چنین کاری کرده ام و سپس حرفی زدم که
اصلاً نمیدانم از کجا بر زبانم جاری شد، مگر آن که روح القدس الهام کرده
باشد.

به او گفتم که در باغ خدا گلهای قرمز، زرد و
صورتی فراوان است؛ امّا، “رُزهای آبی” خیلی نادرند و باید به علّت زیبایی و
متمایز بودنشان تقدیر شوند.

میدانید، دِنی رُز آبی است و اگر کسی نایستد
و با قلبش بوی خوش او را به مشام ننشاند و از ژرفنای دلش او را در کمال
محبّت لمس ننماید،
در این صورت این موهبت خدا را از دست داده است.

لحظه ای ساکت ماند و سپس اشکی در چشمش ظاهر شد و گفت، “شما کیستید؟”

بدون آن که فکر کنم گفتم، “اوه، احتمالاً من فقط گل قاصدکم؛ امّا شکّی نیست که دوست دارم در باغ خدا زندگی کنم.”
دستش را دراز کرد و دست مرا فشرد و گفت، “خدا شما را در پناه خویش گیرد!” که سبب شد اشک من هم در آید.

آیا امکان دارد پیشنهاد کنم دفعۀ آینده که رُز آبی دیدید، هر تفاوتی که با دیگر انسانها داشته باشد، روی خود را بر نگردانید و از او دوری نکنید؟

اندکی وقت صرف کنید، لبخندی بزنید، سلامی بکنید.

چرا؟ برای این که این مادر یا پدر ممکن بود شما باشید.

آن رُز آبی امکان داشت فرزند، نوه، خواهرزاده، یا عضو دیگری از خانوادۀ شما باشد.

همان لحظه ای که وقت صرف می کنید ممکن است دنیایی برای او یا خانواده اش ارزش داشته باشد.

اتومبیل مردی که به تنهایی سفرمی کرد در نزدیکی صومعه ای خراب شد. مرد به سمت صومعه حرکت کرد و به رئیس صومعه گفت : »ماشین من خراب شده. آیا می توانم شب را اینجا بمانم؟ « ... ...... رئیس صومعه بلافاصله او را به صومعه دعوت کرد. شب به او شام دادند و حتی ماشین او را تعمیر کردند. ... شب هنگام وقتی مرد می خواست بخوابد صدای عجیبی شنید. صدای که تاقبل از آن هرگز نشنیده بود . صبح فردا از راهبان صومعه پرسید که صدای دیشبچه بوده اما آنها به وی گفتند: » ما نمی توانیم این را به تو بگوییم . چون تو یک راهب نیستی« مرد با نا امیدی از آنها تشکر کرد و آنجا را ترک کرد. چند سال بعد ماشین همان مرد بازهم در مقابل همان صومعه خراب شد . راهبان صومعه بازهم وی را به صومعه دعوت کردند ، از وی پذیرایی کردند و ماشینش را تعمیر کردند.. آن شب بازهم او آن صدای مبهوت کننده عجیب را که چند سال قبل شنیدهبود ، شنید. صبح فردا پرسید که آن صدا چیست اما راهبان بازهم گفتند: » ما نمی توانیم این را به تو بگوییم . چون تو یک راهب نیستی« این بار مرد گفت »بسیار خوب ، بسیار خوب ، من حاضرم حتی زندگی ام را برای دانستن فدا کنم. اگر تنها راهی که من می توانم پاسخ این سوال را بدانم این است که راهب باشم ، من حاضرم . بگوئید چگونه می توانم راهب بشوم؟« راهبان پاسخ دادند » تو باید به تمام نقاط کره زمین سفر کنی و به ما بگویی چه تعدادی برگ گیاه روی زمین وجود دارد و همینطور باید تعداد دقیق سنگ های روی زمین را به ما بگویی. وقتی توانستی پاسخ این دو سوال را بدهی تو یک راهب خواهی شد.« مرد تصمیمش را گرفته بود. او رفت و 45 سال بعد برگشت و در صومعه را زد. مرد گفت :*» من به تمام نقاط کرده زمین سفر کردم و عمر خودم را وقف کاری که از من خواسته بودید کردم . تعداد برگ های گیاه دنیا 371,145,236, 284,232 عدد است. و 231,281,219, 999,129,382 سنگ روی زمین وجود دارد« راهبان پاسخ دادند :» تبریک می گوییم . پاسخ های توکاملا صحیح است . اکنون تو یک راهبهستی. ما اکنون می توانیم منبع آن صدا را بهتو نشان بدهیم..« رئیس راهب های صومعه مرد را به سمت یک در چوبی راهنمایی کرد و به مرد گفت : »صدا از پشت آن در بود« مرد دستگیره در را چرخاند ولی در قفل بود . مرد گفت :» ممکن است کلید این در را به من بدهید؟« راهب ها کلید را به او دادند و او در را باز کرد. پشت در چوبی یک در سنگی بود . مرد درخواست کرد تا کلید در سنگی را هم به او بدهند.. راهب ها کلید را به او دادند و او در سنگی را هم باز کرد. پشت در سنگی هم دری از یاقوت سرخ قرار داشت.. او بازهم درخواست کلید کرد . پشت آن در نیز در دیگری از جنس یاقوت کبود قرار داشت. و همینطور پشت هر دری در دیگر از جنس زمرد سبز ، نقره ، یاقوت زرد و لعل بنفش قرار داشت. در نهایت رئیس راهب ها گفت:» این کلید آخرین در است « . مرد که از در های بی پایان خلاص شده بود قدری تسلی یافت. او قفل در را باز کرد. دستگیره را چرخاند و در را باز کرد . وقتی پشت در را دید و متوجه شد که منبع صدا چه بوده است متحیر شد. چیزی که او دید واقعا شگفت انگیز و باور نکردنی بود. .....اما من نمی توانم بگویم او چه چیزی پشت در دید ، چون شما راهب نیستید . لطفا به من فحش ندید؛ خودمم دارم دنبال اون کسی که اینو برای من فرستاده میگردم تا حقشو کف دستش بزارم

شخصي به نام پل یك دستگاه اتومبیل سواری به عنوان عیدی از برادرش دریافت كرده بود. شب عید هنگامی كه پل از اداره اش بیرون آمد متوجه پسر بچه شیطانی شد كه دور و بر ماشین نو و براقش قدم می زد و آن را تحسین می كرد. پل نزدیك ماشین كه رسید پسر پرسید: " این ماشین مال شماست ، آقا؟"پل سرش را به علامت تائید تكان داد و گفت: برادرم به عنوان عیدی به من داده است". پسر متعجب شد و گفت: "منظورتان این است كه برادرتان این ماشین را همین جوری، بدون این كه دیناری بابت آن پرداخت كنید، به شما داده است؟ آخ جون، ای كاش..." البته پل كاملاً واقف بود كه پسر چه آرزویی می خواهد بكند. او می خواست آرزو كند. كه ای كاش او هم یك همچو برادری داشت. اما آنچه كه پسر گفت سرتا پای وجود پل را به لرزه درآورد:" ای كاش من هم یك همچو برادری بودم."پل مات و مبهوت به پسر نگاه كرد و سپس با یك انگیزه آنی گفت: "دوست داری با هم تو ماشین یه گشتی بزنیم؟""اوه بله، دوست دارم."تازه راه افتاده بودند كه پسر به طرف پل بر گشت و با چشمانی كه از خوشحالی برق می زد، گفت: "آقا، می شه خواهش كنم كه بری به طرف خونه ما؟"پل لبخند زد. او خوب فهمید كه پسر چه می خواهد بگوید. او می خواست به همسایگانش نشان دهد كه توی چه ماشین بزرگ و شیكی به خانه برگشته است. اما پل باز در اشتباه بود.. پسر گفت: " بی زحمت اونجایی كه دو تا پله داره، نگهدارید."پسر از پله ها بالا دوید. چیزی نگذشت كه پل صدای برگشتن او را شنید، اما او دیگر تند و تیـز بر نمی گشت. او برادر كوچك فلج و زمین گیر خود را بر پشت حمل كرده بود. سپس او را روی پله پائینی نشاند و به طرف ماشین اشاره كرد :" اوناهاش، جیمی، می بینی؟ درست همون طوریه كه طبقه بالا برات تعریف كردم. برادرش عیدی بهش داده و او دیناری بابت آن پرداخت نكرده. یه روزی من هم یه همچو ماشینی به تو هدیه خواهم داد ... اونوقت می تونی برای خودت بگردی و چیزهای قشنگ ویترین مغازه های شب عید رو، همان طوری كه همیشه برات شرح می دم، ببینی."پل در حالی كه اشكهای گوشه چشمش را پاك می كرد از ماشین پیاده شد و پسربچه را در صندلی جلوئی ماشین نشاند. برادر بزرگتر، با چشمانی براق و درخشان، كنار او نشست و سه تائی رهسپار گردشی فراموش ناشدنی شدند

هر زمان شايعه اي روشنيديد و يا خواستيد شايعه اي را تکرار کنيد اين فلسفه را در ذهن خود داشته باشيد:در يونان باستان سقراط به دليل خرد و درايت فراوانش مورد ستايش بود. روزي فيلسوف بزرگي که از آشنايان سقراط بود، با هيجان نزد او آمد و گفت : سقراط ميداني راجع به يکي ازشاگردانت چه شنيده ام؟سقراط پاسخ داد: لحظه اي صبر کن. قبل از اينکه به من چيزي بگويي از تومي خواهم آزمون کوچکي را که نامش سه پرسش است پاسخ دهي. مرد پرسيد: سه پرسش؟ سقراط گفت: بله درست است. قبل از اينکه راجع به شاگردم بامن صحبت کني، لحظه اي آنچه را که قصدگفتنش را داري امتحان کنيم.اولين پرسش حقيقت است. کاملا مطمئني که آنچه را که مي خواهي به من بگويي حقيقت دارد؟ مرد جواب داد: نه، فقط در موردش شنيده ام .سقراط گفت: بسيار خوب، پس واقعا نميداني که خبردرست است يا نادرست.حالا بيا پرسش دوم را بگويم، پرسش خوبي آنچه را که در موردشاگردم مي خواهي به من بگويي خبرخوبي است؟ مردپاسخ داد: نه، برعکس … سقراط ادامه داد: پس مي خواهي خبري بد در مورد شاگردم که حتي درموردآن مطمئن هم نيستي بگويي؟ مردکمي دستپاچه شد و شانه بالا انداخت.سقراط ادامه داد: و اما پرسش سوم سودمند بودن است. آن چه را که مي خواهي در مورد شاگردم به من بگويي برايم سودمند است؟" مرد پاسخ داد: نه ، واقعا…"سقراط نتيجه گيري کرد: اگرميخواهي به من چيزي رابگويي که نه حقيقت دارد و نه خوب است و نه حتي سودمند است پس چرا اصلا آن رابه من مي گويي؟!!

یک روز از سرِ بی کاری به بچه های کلاس گفتم انشایی بنویسند با این عنوان که "فقر بهتر است یا عطر؟"
قافیه ساختن از سرگرمی هایم بود. چند نفری از بچه ها نوشتند "فقر". از بین علم و ثروت همیشه علم را انتخاب می کردند. نوشته بودند که "فقر" خوب است چون چشم و گوش آدم را باز می کند و او را بیدار نگه می دارد ولی عطر، آدم را بیهوش و مدهوش می کند." عادت کرده بودند مجیز فقر را بگویند چون نصیبشان شده بود.
فقط یکی از بچه ها نوشته بود "عطر". انشایش را هنوز هم دارم. جالب بود. نوشته بود "عطر حس های آدم را بیدار می کند که فقر آنها را خاموش کرده است"...!

برگرفته از کتاب "رویای تبت" | فریبا وفی

ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﯾﻪ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﻪ ﻣﯿﺮﻩ ﯾﻪ ﺑﺎﻧﮏ ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺗﻮﯼ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻭ ﻣﯽ ﮔﻪ :
ﻣﻦ ﺑﻪ ۲۵۰ ﺩﻻﺭ ﻭﺍﻡ ﻓﻮﺭﯼ ﻧﯿﺎﺯ ﺩﺍﺭﻡ !!
(ﻫﺮ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺗﺎ ۳۰۰ ﺩﻻﺭ ﻭﺍﻡ ﻓﻮﺭﯼ ﺑﮕﯿﺮﻩ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ
ﯾﻪ ﻭﺛﯿﻘﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻩ)
ﮐﺎﺭﻣﻨﺪ ﺑﺎﻧﮏ ﻣﯽ ﮔﻪ : ﻭﺛﯿﻘﻪ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﯼ ﺑﺰﺍﺭﯼ ؟
ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﻪ ﻣﯿﮕﻪ : ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻓﺮﺍﺭﯼ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻣﺪﻟﻢ ﺭﻭ …
ﺍﻻﻧﻢ ﺟﻠﻮﯼ ﺩﺭ ﺑﺎﻧﮏ ﭘﺎﺭﮐﻪ !
ﮐﺎﺭﻣﻨﺪ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺭﻭ ﭼﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻭ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺭﻭ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﻭ
ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﻪ ﭘﻮﻝ ﺭﻭ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻩ ﻭ ﻣﯿﺮﻩ ! ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ۱۰ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮﺩﻩ ﻭ
ﭘﻮﻝ ﻭﺍﻡ ﺭﻭ ﺑﻌﻼﻭﻩ ۱ ﺩﻻﺭ ﻭ ۱۶ ﺳﻨﺖ ﮐﺎﺭﻣﺰﺩﺵ ﭘﺲ ﻣﯿﺪﻩ ﻭ
ﺳﻮﺋﯿﭻ ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ ﺭﻭ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﻩ …
ﯾﻪ ﺩﻓﻌﻪ ﺭﺋﯿﺲ ﺑﺎﻧﮏ ﺻﺪﺍﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻣﯿﮕﻪ :
ﺁﻗﺎ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﯾﻪ ﺳﻮﺍﻝ ﺩﺍﺷﺘﻢ ؟
ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﻪ ﻣﯽ ﮔﻪ : ﺑﻔﺮﻣﺎﺋﯿﺪ؟
ﺭﺋﯿﺲ ﺑﺎﻧﮏ ﻣﯿﮕﻪ : ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﻓﺘﯿﺪ، ﻣﺎ ﺣﺴﺎﺑﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺷﻤﺎ ﺭﻭ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﺩﯾﺪﯾﻢ ﺷﻤﺎ ﯾﻪ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﻪ ﻣﻮﻟﺘﯽ ﻣﯿﻠﯿﺎﺭﺩﺭ ﻫﺴﺘﯿﺪ
ﺑﺎ ﮐﻠﯽ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ !! ﻣﻮﻧﺪﯾﻢ ﭼﺮﺍ ﻣﻌﻄﻞ ۲۵۰ ﺩﻻﺭﺑﻮﺩﯾﺪ ! ؟
ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﻪ ﻣﯿﺨﻨﺪﻩ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﯿﺪﻩ : ﮐﺪﻭﻡ ﭘﺎﺭﮐﯿﻨﮓ ﺭﻭ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ
ﮐﻪ ۱۰ ﺭﻭﺯ ﻣﺎﺷﯿﻨﺖ ﺭﻭ ﺗﻮﺵ ﭘﺎﺭﮎ ﮐﻨﯽ ﻓﻘﻂ ۱ ﺩﻻﺭ ﻭ ۱۶ ﺳﻨﺖ ﭘﻮﻝ ﺑﺪی؟
اینیم ما ایرانیاها…

دکتر وین دایر توی سخنرانی بوستن میگفت:
طرف توی خونش بود و می خواست بیاد بیرون ، کلید ماشینش رو از روی میز برمیداره و همین که می خواد بیاد بیرون،
برق قطع میشه و اون پاش گیر می کنه به میز و کلید هاش میوفته روی زمین! کاملا تاریک بود !
هر چی روی زمین رو می گرده پیداش نمی کنه ! یه لحظه نگاه می کنه می بینه هوای بیرون روشن تر از داخل خونه است!
به خودش می گه : چقدر تو احمقی!!! هوای بیرون روشنه و تو توی تاریکی دنبال کلید می گردی
! میره بیرون از خانه و توی کوچه دنبال کلیداش می گرده
! توی این لحظه همسایه ی اون هم میاد بیرون و میبینه اون داره دنباله چیزی میگرده ! میگه چی شده کمک می خواهید ؟
؟ میگه آره کلیدهای ماشینم رو گم کردم و دارم دنبالشون می گردم! میگه آه صبر کن منم کمکتون کنم!!
بعد از چند دقیقه ازش می پرسه : حالا کجا دقیقا انداختی کلیدها رو؟! میگه داخل خانه !!!!!
می گه تو چقدر ابلهی !
توی خونه گم کردی داری بیرون دنبالش می گردی؟؟ میگه خوب اینم ابلهانست که توی تاریکی دنبال کلید بگردی!!!!
حالا خیلی از ما ها مشکلاتی که داریم در درون ما هستند و به دست خودمون حل می شوند ولی ما داریم در بیرون از خودمون دنبال جوابش می گردیم ! و بعضی ها هم می خواهند کمک کنند

روزی به خدا شکایت کردم که چرا من پیشرفت نمی کنم؟! دیگر امیدی ندارم! می خواهم خودکشی کنم...
ناگهان خدا جوابم را داد و گفت: آیا درخت بامبو و سرخس را دیده ای؟!
گفتم: بله، دیده ام!
خدا گفت: موقعی که درخت بامبو و سرخس را آفریدم، به خوبی از آنها مراقبت نمودم.
خیلی زود سرخس سر از خاک برآورد و تمام زمین را گرفت، اما بامبو رشد نکرد...
من از او قطع امید نکردم...
در دومین سال سرخس ها بیشتر رشد کردند اما از بامبو خبری نبود.
در سال های سوم و چهارم نیز بامبوها رشد نکردند.
در سال پنجم، جوانه ی کوچکی از بامبو نمایان شد.
و در عرض شش ماه ارتفاعش از سرخس بالاتر رفت!!!
آری در این مدت بامبو داشت ریشه هایش را قوی می کرد!!!
آیا می دانی در تمامی این سال ها که تو درگیر مبارزه با سختی ها و مشکلات بودی، در حقیقت ریشه هایت را مستحکم می ساختی؟!
زمان تو نیز فرا خواهد رسید و تو هم پیشرفت خواهی کرد...
نا امید نشو...
روزی به خدا شکایت کردم که چرا من پیشرفت نمی کنم؟! دیگر امیدی ندارم! می خواهم خودکشی کنم...
ناگهان خدا جوابم را داد و گفت: آیا درخت بامبو و سرخس را دیده ای؟!
گفتم: بله، دیده ام!
خدا گفت: موقعی که درخت بامبو و سرخس را آفریدم، به خوبی از آنها مراقبت نمودم.
خیلی زود سرخس سر از خاک برآورد و تمام زمین را گرفت، اما بامبو رشد نکرد...
من از او قطع امید نکردم...
در دومین سال سرخس ها بیشتر رشد کردند اما از بامبو خبری نبود.
در سال های سوم و چهارم نیز بامبوها رشد نکردند.
در سال پنجم، جوانه ی کوچکی از بامبو نمایان شد.
و در عرض شش ماه ارتفاعش از سرخس بالاتر رفت!!!
آری در این مدت بامبو داشت ریشه هایش را قوی می کرد!!!
آیا می دانی در تمامی این سال ها که تو درگیر مبارزه با سختی ها و مشکلات بودی، در حقیقت ریشه هایت را مستحکم می ساختی؟!
زمان تو نیز فرا خواهد رسید و تو هم پیشرفت خواهی کرد...
نا امید نشو...

مدیرعامل جوانی که اعتماد به نفس پایینی داشت، ترفیع شغلی یافت؛ اما نمی توانست خود را با شغل و موقعیت جدیدش وفق دهد
. روزی کسی در اتاق او را زد و او برای آنکه نشان دهد آدم مهمی است و سرش هم شلوغ است، تلفن را برداشت و از ارباب رجوع خواست داخل شود. در همان حال که مرد منتظر صحبت با مدیرعامل بود، مدیرعامل هم با تلفن صحبت میکرد
. سرش را تکان می داد و می گفت: «مهم نیست، من می توانم از عهده اش برآیم.» بعد از لحظاتی گوشی را گذاشت و از ارباب رجوع پرسید: «چه کاری می توانم برای شما انجام دهم؟»
مرد جواب داد: «آمده ام تلفن تان را وصل کنم!»
چرا ما انسان ها گاهی به چیزی که نیستیم تظاهر می کنیم؟ قصد داریم چه چیز را ثابت کنیم؟ می خواهیم چه کاری انجام دهیم؟ چه لزومی دارد دروغ بگوییم؟ چرا به دنبال کسب حس مهم بودن حتی به طور کاذب هستیم؟
باید همواره به یاد داشته باشیم که تمام این نوع رفتارها، ناشی از ناامنی و اعتماد به نفس پایین است.

ﯾﮑﺮﻭﺯ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ، ﺍﻃﻼﻋﯿﻪ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ ﺍﻋﻼﻧﺎﺕ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ : »ﺩﯾﺮﻭﺯ ﻓﺮﺩﻯ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ پیشرﻓﺖ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ . ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺗﺸﯿﯿﻊ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺖ ١٠ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻰﮐﻨﯿﻢ «.
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ، ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﺧﺒﺮ ﻣﺮﮒ ﯾﮑﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻣﻰﺷﺪﻧﺪ ﺍﻣّﺎ پس ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻰ، ﮐﻨﺠﮑﺎﻭ ﻣﻰﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ پیشرﻓﺖ ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻰﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﯾﻦ ﮐﻨﺠﮑﺎﻭﻯ، ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺳﺎﻋﺖ١٠ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ ﮐﺸﺎﻧﺪ . ﺭﻓﺘﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺯﯾﺎﺩ ﻣﻰﺷﺪ ﻫﯿﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﻻ ﻣﻰﺭﻓت.
ﻫﻤﻪ پیش ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻣﻰﮐﺮﺩﻧﺪ : » ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺩ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ پیشرﻓﺖ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺑﻮﺩ؟ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺏ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩ «! ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﺻﻔﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﯾﮑﻰ ﯾﮑﻰ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻣﻰﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻰﮐﺮﺩﻧﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺧﺸﮑﺸﺎﻥ ﻣﻰﺯﺩ ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ ﺑﻨﺪ ﻣﻰﺁﻣﺪ.
ﺁﯾﻨﻪ ﺍﻯ ﺩﺭﻭﻥ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻰﮐﺮﺩ، ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰﺩﯾﺪ. ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻯ ﻧﯿﺰ ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻀﻤﻮﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﺑﻮﺩ : » ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺷﺪ ﺷﻤﺎ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﻫﻢ ﮐﺴﻰ ﻧﯿﺴﺖ ﺟﺰ ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺎ . ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺘﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺘﺤﻮّﻝ ﮐﻨﯿﺪ . ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺘﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﺑﺮ ﺭﻭﻯ ﺷﺎﺩﻯﻫﺎ، ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖﻫﺎﯾﺘﺎﻥ ﺍﺛﺮ ﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﯿﺪ .
ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺘﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﺪ . ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﻤﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺭﺋﯿﺴﺘﺎﻥ، ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺘﺎﻥ، ﻭﺍﻟﺪﯾﻦﺗﺎﻥ، ﺷﺮﯾﮏ ﺯﻧﺪﮔﻰﺗﺎﻥ ﯾﺎ ﻣﺤﻞ ﮐﺎﺭﺗﺎﻥ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﻰﮐﻨﺪ، ﺩﺳﺘﺨﻮﺵ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﻤﻰﺷﻮﺩ . ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﻭﻗﺘﻰ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﻰﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﻨﯿﺪ،
ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺘﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻣﻰﺑﺎﺷﯿﺪ

مرسی از این داستانهای بسیار جالبی که میذارید

یكي از اساتيد دانشگاه ميگفت در دوره تحصيلاتم در آمريكا در يك كار گروهي با يك دختر آمريكايي به نام كاترينا و همينطور فيليپ، كه نميشناختمش همگروه شدم.
از كاترينا پرسيدم فيليپ رو ميشناسي؟ كاترينا گفت : "آره، همون پسري كه موهاي بلوند قشنگي داره و رديف جلو ميشينه!" گفتم : "نميدونم كيو ميگي! گفت همون پسر خوش تيپ كه معمولا پيراهن و شلوار روشن شيكي تنش ميكنه!"
گفتم : "نميدونم منظورت كيه؟"
گفت : "همون پسري كه كيف و كفشش هميشه ست هست باهم!"
بازم نفهميدم منظورش كي بود!
كاترينا تون صداشو يكم پايين آورد و گفت : "فیليپ ديگه، همون پسر مهربوني كه روي ويلچير ميشينه ..."
اين بار دقيقا فهميدم كيو ميگه ولي به طرز غير قابل باوري رفتم تو فكر ...
آدم چقدر بايد نگاهش به اطراف مثبت باشه كه بتونه از ويژگي هاي منفي و نقص ها چشم پوشي كنه ...
چقدر خوبه مثبت ديدن ...
اگر كاترين از من در مورد فيليپ ميپرسيد چي ميگفتم؟ حتما سريع ميگفتم همون معلوله ديگه!!!
وقتي نگاه كاترينا رو با ديد خودم مقايسه كردم خيلي خجالت كشيدم ...
چقدر عالي ميشه اگه ويژگي هاي مثبت افراد رو بيشتر ببينيم و بتونيم از نقص هاشون چشم پوشي كنيم ...

لئوناردو باف يک پژوهشگر دينى معروف در برزيل است. متن زير، نوشته اوست ...
در ميزگردى که درباره «دين و آزادى» برپا شده بود و دالايى‌لاما هم در آن حضور داشت، من با کنجکاوى، و البته کمى بدجنسى، از او پرسيدم : « عالى جناب، بهترين دين کدام است؟ »
خودم فکر کردم که او لابد خواهد گفت : «بودايى» يا «اديان شرقى که خيلى قديمى‌تر از مسيحيت هستند.»
دالايى‌لاما کمى درنگ کرد، لبخندى زد و آنگاه گفت : «بهترين دين، آن است که از شما آدم بهترى بسازد.»
من که از چنين پاسخ خردمندانه‌اى شرمنده شده بودم، پرسيدم : «آنچه مرا انسان بهترى مى‌سازد چيست؟»
او پاسخ داد :
«هر چيز که شما را دل‌رحم‌تر، فهميده‌تر، مستقل‌تر، بى‌طرف‌تر، بامحبت‌تر، انسان دوست‌تر، با مسئوليت‌تر و اخلاقى‌تر سازد. دينى که اين کار را براى شما بکند، بهترين دين است»
به نظر من پيامى که در پشت حرف‌هاى او قرار دارد چنين است :
دوست من! اين که تو به چه دينى اعتقاد دارى و يا اين که اصلاً به هيچ دينى اعتقاد ندارى، براى من اهميت ندارد. آنچه براى من اهميت دارد، رفتار تو در خانه، خانواده و در کل جهان است. بیاد داشته باش، عالم هستی بازتاب اعمال و افکار ماست.

يك روز چنگيز ودرباريانش براي شكار به جنگل رفتند. هوا خيلي گرم بود وتشنگي داشت چنگيز ويارانش را ازپا درمي آورد. بعد ازساعتها جستجو جويبار كوچكي ديدند چنگيز شاهين شكاريش را به زمين گذاشت وجام طلايي را در جويبار زد و خواست آب بنوشد اما شاهين به جام زد و آب بر روي زمين ريخت-براي بار دوم هم همين اتفاق افتاد چنگيز خيلي عصباني شد و فكر كرد -اگر جلوي شاهين رانگيرم ،
درباريان خواهندگفت:چنگيزجهانگشا نميتواند از پس يك شاهين برآيد -پس اينبار باشمشير به شاهين ضربه اي زد-پس از مرگ شاهين -چنگيز مسير آبرا دنبال كردوديد كه ماري بسيار سمي در آب مرده و آب مسموم است اواز كشتن شاهين بسيار متاثرگشت مجسمه اي طلايي از شاهين ساخت
بر يكي از بالهايش نوشتند:يك دوست هميشه دوست شماست -حتي اگر كارهايش شما را برنجاند-
روي بال ديگرش نوشتند: هرعملي كه از روي خشم باشد محكوم به شكست است...
ﺧﺪﺍﯾﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻦ ... ﺩﯾﺮﺗﺮ ﺑﺮﻧﺠﯿﻢ, ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺒﺨﺸﯿﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﻫﯿﻢ قبل از آنکه آتش غرور ما را به هلاکت رساند....

ممنون از همگی
عالی بودن

 منطق از نگاه استاد

 

دو شاگرد  در کلاس سر موضوعی بحث می کردند

 

و با اینکه نظریه ها یکی نبود هر کدام بر این باور بودند که حرف شان منطقی است

 

معلم کمی فکر کرد و وارد بحث شد :

 

گوش کنید مثالی می زنم :

 

دو مرد پیش من می آیند

 

یکی تمیز ودیگری کثیف

 

من به آنها پیشنهاد می کنم حمام کنند

 

شما فکر می کنید کدام یک این کار را انجام دهند ؟

 

هردو شاگرد یک زبان جواب دادند : خوب مسلما کثیفه !

 

معلم گفت : نه تمیزه چون او به حمام کردن عادت کرده و کثیفه قدر آن را نمی داند

 

پس چه کسی حمام می کند ؟

 

حالا پسرها جواب دادند : تمیزه !

 

معلم جواب داد : نه کثیفه چون او به حمام احتیاج دارد

 

و برای مرتبه چندم پرسید :

 

خوب پس کدامیک از مهمانان من حمام می کنند ؟

 

یک بار دیگر شاگردها گفتند : کثیفه !

 

معلم دوباره گفت : اما نه البته که هر دو ! تمیزه به حمام عادت دارد و کثیفه به حمام احتیاج دارد

 

خوب بالاخره کی حمام می گیرد ؟

 

بچه ها با سر درگمی جواب دادند : هر دو !

 

معلم بار دیگر توضیح می دهد : نه هیچ کدام ! چون کثیفه به حمام عادت ندارد و تمیزه هم نیازی به حمام کردن ندارد!

 

شاگردان با اعتراض گفتند : بله درسته ولی ما چطور می توانیم تشخیص دهیم ؟

 

هر بار شما یک چیزی را می گویید و هر دفعه هم درست است

 

معلم در پاسخ گفت : خوب پس متوجه شدید این یعنی منطق !

 

و از دیدگاه هر کس متفاوت است