علی نوشت:داستان شب - آلزایمر پیرزنچمدونش را بسته بودیم،با خانه سالمندان هم هماهنگ شده بودکلا یک ساک داشت با یه قرآن کوچک،کمی نون روغنی، آبنات، کشمشچیزهایی شیرین، برای شروع آشنایی ...گفت: "مادر جون، من که چیز زیادی نمیخورمیک گوشه هم که نشستمنمیشه بمونم، دلم واسه نوه هام تنگ میشه!"گفتم: "مادر من دیر میشه، چادرتون هم آماده ست، منتظرن."گفت: "کیا منتظرن؟ اونا که اصلا منو نمیشناسن!آخه اون جا مادرجون، آدم دق میکنه ها،من که اینجا به کسی کار ندارماصلا، اوم، دیگه حرف نمی زنم. خوبه؟ حالا میشه بمونم؟"گفتم: "آخه مادر من، شما داری آلزایمر می گیریهمه چیزو فراموش می کنی!"گفت: "مادر جون، این چیزی که اسمش سخته رو من گرفتم، قبول!اما تو چی؟ تو چرا همه چیزو فراموش کردی دخترم؟!"خجالت کشیدم ...! حقیقت داشت، همه کودکی و جوونیمو تمام عشق و مهری را که نثارم کرده بود، فراموش کرده بودم.اون بخشی از هویت و ریشه و هستیم بود،راست می گفت، من همه رو فراموش کرده بودم!زنگ زدم خانه سالمندان و گفتم که نمی ریمتوان نگاه کردن به خنده نشسته برلب های چروکیده اش رو نداشتم، ساکش رو باز کردمقرآن و نون روغنی و ... همه چیزهای شیرین دوباره تو خونه بودن!آبنات رو برداشتگفت: "بخور مادر جون، خسته شدی هی بستی و باز کردی."دست های چروکیدشو بوسیدم و گفتم:"مادر جون ببخش، حلالم کن، فراموش کن."اشکش را با گوشه رو سری اش پاک کرد و گفت:"چی رو ببخشم مادر، من که چیزی یادم نمی یاد،شاید فراموش میکنم! گفتی چی گرفتم؟ آلمیزر؟!"در حالی که با دستای لرزونش، موهای دخترم را شونه میکردزیر لب میگفت:"گاهی چه نعمتیه این آلمیزر!!"😊سورسافزودن عکسثبت نظربازگشت به تاپیک
