تجربه های سمپادی | استعدادهای درخشان | تیزهوشان

صدف جان سلام

موضوعی که نوشتید درست است. اکثر مادرها به خاطر علاقه زیادی که به پچه هاشون دارند آنها را تیزهوش فرض می کنند و یا بالاتر از حدی که هستند می دانند. من هم مادرم و جزو همین گروه از مادرها و اگر آدم بخواهد مطمئن بشود باید از بچه تست بگیرد که نمی دانم در ایران نتایج این تستها چقدر معتبر است
ولی چیزی که در بچگی باعث شد من فکر کنم دخترم تیزهوش است مقایسه اش با هم سالانش بود و همین طور وجود بعضی از نشانه هایی که خوانده بودم بچه های تیز هوش دارند. دختر من خیلی زود حرف می زد و در 18 ماهگی مفاهیم ریاضی در حد بچه های پیش دبستان را می فهمید. همین طور کلماتی از زبان انگلیسی را که به او یاد می دادم سریعا فرا می گرفت.
نقاشی اش خیلی خوب بود و در سه سالگی نقاشی هایش در حد بچه های 7-8 ساله بود و خواندن و نوشتن حروف فارسی و انگلیسی را یاد گرفته بود.
در تست هوشی هم که در کلاس سوم دبستان یک موسسه آموزشی از او گرفت، ضریب هوشی اش را 143 بدست آوردند که البته نمی دانم نتایجش تا چه حد قابل اطمینان است و ضریب هوشی اش را در مراکز معتبر اندازه نگرفتم .
راستش الان که بزرگتر شده نمیدانم این که آدم بداند فرزندش تیز هوش یا نه خوب است یا بد. چون وقتی آدم می داند بچه اش تیزهوش است توقعش از اوخیلی بالاتر می رود و بجه هم دچار غرور می شود و شاید این موضوعات باعث بشود بچه از مسیر عادی زندگی اش فاصله بگیرد