دوستان عزیز
اینجا 3 تا نظر از 3 نفر متفاوت که فارغ التحصیل از سمپاد هستنو براتون میگذارم که خوندنش خالی از لطف نیست:
نفر 1. من که باهاش موافق نیستم چون هممون خودمونو خیلی دست بالا میگرفتیم و فک میکردیم علامه دهریم من دوس ندارم بچم اعتماد به نفس کاذب پیدا کنه و بهش احساس غرور دست بده....از طرف دیگه وقتی تو سمپاد درس میخوندی همه خونواده انتظار و توقعشون نسبت بهت بالا میره و این ایجاد استرس میکنه من که باهاش موافق نیستم
ما رومون نمیشد تو کلاس یه سوال بپرسیم چون هم معلما هم بچه ها مسخره میکردن که این که آسونه در حالیکه خیلیاشون بلد نبودن کلا اوضاعی داشتیم تو مدرسه
از پنجم ابتدایی واسم معلم خصوصی گرفتن که الا و بلا باید تیزهوشان قبول شی که منم نخوندم و رفتم نمونه ولی واسه دبیرستان بدون معلم قبول شدم تیزهوشان من تو بچگیم انقد خسته شدم که دیگه سالای اخر حوصله همه چی داشتم جز درس
نفر 2. سلام
من راهنمایی و دبیرستان فرزانگان تهران بودم
هیچ وقت برای قبولی تو مدارس سمپاد کلاس نرفتم و معلم هم نداشتم
به نظرم یه سری خوبیا داره مدارس سمپاد یه سری هم بدی
مثلا این کارگاهها و کارای فوق برنامه و اینکه خیلی شاگرد اول دوم نمی شه توشون خوبه
ولی این مشکل سوال نکردن سر کلاس رو من هم داشتم. یعنی یکی دو بار شده بود اون اوایل تو راهنمایی سوال کرده بودم و جوابم جوری دادده شده بود که انگار خنگم که اینا رو نفهمیدم . من هم دیگه سوال نمی کردم سر کلاسا و همه یادگیری رو واگذار می کردم به خونه. کم کم دیگه سوالی برام پیش نمیومد و این یعنی فاجعه یعنی مرگ خلاقیت
به نظرم اگه بچه ای بخواد تو سمپاد درس بخونه باید اعتماد به نفس خیلی خیلی بالایی داشته باشه. اگه در نهایت هوش و استعداد باشه و یه کم اعتماد به نفسش کم باشه رفتن به این مدرسه ها براش خیلی بده
البته خوشحالم که تو فرزانگان درس خوندم ولی شاید اگه تو یه مدرسه دیگه بودم بیشتر تلاش می کردم . اخه روحیم جوریه که اگه اول یا بهترین بودم تلاش می کنم حفظ کنم موقعیتمو وگرنه دوم و اخر بودن برام فرقی نمی کرد
ولی فکر کنم اگه تو مدرسه عادی بودم اخراج می شدم چون همیشه صبح ها دیر می رسیدم و چند دفعه توسط سرایدار تهدید شدم که اگه بازم دیر بیام راهم نمی ده! کلا هم تو کار انجام تکالیف و حل مسئله هایی که می دادن نبودم. یعنی فکرشو بکنین همه چی شب امتحان. حتی خاطرات هفتگی که باید می نوشتیم رو می ذاشتم اخر ترم یا ثلث یه دفعه 10 تا خاطره می نوشتم
نفر 3 . من از دبیرستان وارد سمپاد شدم،برادرم از راهنمایی و خواهرم هم از دبیرستان ...
چون اونها از من بزرگ تر بودن و وارد سمپاد شده بودن،مادرم خیلی نگران بود که وارد قبول نشدن من باعث سرخوردگیم بشه،نمی دونم میشد یا نه!،برای همین سوم راهنمایی من رو یه کلاسی فرستاد که توش تست میزدم و انصافا خودم هم هر تستی که هر کی بهم میداد میشستم میزدم و به نظر خودم از کنکورم بیشتر وقت گذاشتم!!! و خوب قبول شدم
از لحاظ درس خوب جو مدرسه خیلی خوب بود،خیلی بچه ها گیر نمره نبودن،احترامی که به شخصیت دانش آموزان گذاشته میشد به نظرم به اعتماد به نفسشون خیلی کمک میکرد.من اصلا این حرف رو که بعضیا میگن دوست غیر سمپادی ندارن و اینا قبول ندارم.من وارد دانشگاه که شدم.رشته ای رو انتخاب کردم که از نظر بچه های مدرسه افت داشت.حسابداری.همه اولویت رو به علوم پایه میدادن با رتبه من یا مهندسی های پایین.بگذریم.میخوام بگم توی دانشکده ما هیچ کدوم از بچه های دبیرستان نبودن اما من خیلی زود دوستای زیادی پیدا کردم.این مساله شخصیه و به نظرم به مدرسه بر نمیگرده
اونجا به ادم اجازه ازمون و خطا میدن.فقط خرده میگیرم که چرا علوم انسانی نداشت.اگه داشت من میرفتم...
خلاصه که از خدامه پرنسس سمپادی شه.من عاشق فوق برنامه هاش بودم...
خیلی چیزها یادگیرفتم که توی یه مدرسه معمولی نمیشد.
۱۶٫۵m
۴٫۵m
۲٫۰m
۳٫۲m
۲۶٫۱m
۱۱٫۳m
۵٫۱m
۳٫۷m
۲۳٫۵m
۱۵٫۶m