مشاوره آنلاین - مشاوره روانشناسی - مشاوره تربیتی

م.ک : 

سلام

پسرم سه سالشه و کلا توی تربیتش خیلی مشکل دارم. شاید من حساسم و گذر زمان همه چیو عوض میکنه، اما به قدری روم فشار میاد که شاید توی جمع گریه کنم.

لطفا راهکاری بهم بدین که منو از این شرایط دربیاره.



با توجه به اینکه پسرم سه سالشه، من در ماه دوم بارداری هستم. محبتمو به پسرم بیشتر کردمو بیشتر واسش وقت میزارم. اما اون اصلا نه از من، نه از پدرش، حرف شنوی نداره مگر اینکه تهدید بشه کاری که دوس داره رو نمیکنیم. اگه کاریو بگم نکن، بارها تکرار میکنه، حتی اگه اون لحظه قول بده، یکم بعد تکرار میکنه. همش با آلت تناسلیش دست میزنه و برای اینکه نبینم اسباب بازی، کوسن یا هر چیزیو روی پاش میزاره، این کارش خیلی اذیتم میکنه و براش مثله یه عادت شده، دیشب گفتم اگه یه هفته این کارو نکنی، برات فلان چیزو میخرم، قول داد اما نیم ساعت نشد که تکرار کرد.منم گفتم قولت رو شکستی و من نمیخرم. ناراحت شد و گفت نمیکنم و باز معلوم بود بی اراده این کارو طبق عادت کرد، نگاهش کردم و تقریبا میلرزید از اینکه دوباره انجام داده و من دیدم. دلم براش خیلی سوخت... اما گفتم اون وسیله رو نمیخرم



امیدوارم دلیل و راهکار این دو مشکل پسرمو بهم بگین...

۱... مشکل حرف شنوی از من و پدرش

۲... مشکل رفتار طبق عادت و ناراحت کنندش

تشکر

مشاوره روانشناسی تربیتی : 

با درود دوست عزیز







نگرانی شما کاملاً قابل درک است و امیدواورم راهکارهایی که داده میشود ثمر بخش باشد.



از آنجاکه کودک دیگری در راه است، پیشنهاد میکنم توجهتان را به فرزندتان افزایش ندهید زیرا پس از تولد کودک جدید و نیاز به مراقبت بیشتر، خواه نا خواه توجهتان به پسرتان کمتری خواهد شد و او متوجه این تغییر میشود. پس بهتر است از همین الآن او را آماده پذیرش فردی جدید در خانواده کنید و محبتتان را بین هردوی آنها تقسیم کنید تا زمان تولد فرزند جدید مشکلی نداشته باشید.



سه سالگی و چهار سالگی سن لجبازی است. و بکن/نکن های والدین، این لجبازی را تشدید میکند. در این سن کودک سعی دارد خودی نشان دهد و گاهاً برای جلب توجه اطرافیان کارهایی که دوست ندارند را انجام میدهد. برای کنترل این رفتارها بهتر است تا حد امکان اجازه دهیم کاری که دوست دارد انجام دهد، این رفتار موجب میگردد حساسیت کودک نسبت به بکن/نکن ها کاهش یابد و زمانی که واقعاً لازم است به او تذکری داده شود موثرتر واقع گردد. در رابطه با کارهای نامناسب یکبار(نهایتاً دوبار ) تذکر دهید، بیش از آن نه تنها تاثیری ندارد بلکه اهمیت موضوع را از بین خواهد برد( عکس العمل شدید شما نسبت به رفتار نامناسب، حساسیت او را برای لجبازی بیشتر خواهد کرد). و زمانی که رفتار مناسبی از خود نشان داد، او را شدیداً مورد تشویق قرار دهید(بدون اینکه از قبل او را برای انجام رفتار مناسب به هدف دریافت پاداش، شرطی کنید ). این نوع رفتار کمی دشوار اما بسیار بسیار موثر و کاربردی و از بیشتر مشکلات آینده جلوگیری خواهد کرد.



کودکان در این سنین با آلت تناسلی و لذت جنسی خود آشنا میشوند و چون شناخت کامل (مانند بزرگسالان) به این امر ندارند بیشتر جهت کنجکاوی رفتارهایی از خود نشان میدهند. نوع عکس العمل والدین تعیین کننده رفتارهای بعدی کودک است. از آنجا که او، رشد شناختی کافی برای درک این موضوع را ندارد نمیتوان توضیح قانع کننده ای به او داد بنابراین فقط به او میتوان گفت که این کار صحیح نیست. اما عکس العمل شدید تر موجب بر انگیختگی او و سعی در کنجکاوی بیشتر میشود ( چه کار بدی است که باعث میشود مامان انقدر ناراحت شود) بهتر است زمانی که میبینید مشغول به این کار است او را سرگرم کار دیگری کنید( بدون اینکه نشان دهید متوجه کارت شدم) مثلا به او بگویید بیا بازی کنیم یا برو فلان کار را انجام بده و یا ... (حواسش را پرت کنید) به مرور این عادت از بین خواهد رفت.







پاینده باشید

مشاوره روانشناسی تربیتی : 

با درود دوست گرامی







در سنین 7 تا 10 سالگی(متغییر است)عاطفه و دلبستگی به فردی غیر از والدین کمی شدید تر خواهد شد، خصوصاً با توجه به تک فرزند بودن و نبود همبازی و ...  بیشتر نمود خواهد داشت. نیازی به رفتار خاصی نیست اما باید مراقب رفتارهای تقویت کننده باشیم. گاهاً کودکان رفتار اشتباهی نشان میدهند و والدین ناخواسته با توجه بیش از حد به آن رفتار و نشان دادن عکس العمل های پررنگ، باعث تقویت و انجام مجدد آن رفتار میشوند...







پیروز باشید

yaser : 

سلام و تشکر از سایت خوبتان

سال نو برهمه ی ایرانیان مبارک



می خواستم بدانم انتخاب مدرسه مناسب چقدر میتونه در تربیت فرزند تاثیر داشته باشد؟ آیا مهمه که یه مدرسه مذهبی باشه یا نه منظورم اینه که با شرایط خانواده همگون نباشه خیلی تاثیرگذاره توی بچه ؟ ممنون میشم پاسخ بدید.

م.م : 

سلام و درود برشما

سوالی دارم ، پسر یکی از نزدیکانمان در مدرسه شعر سامی بیگی را با دوستان خود می خونه و مسئولین مدرسه اولیا را خواسته و تذکر دادن که این شعر ها خوانده نشود چون امکان اخراج وجود دارد!!

آیا بنظر شما این کار مدرسه درست بوده ؟ آیا مدرسه میتونه بخاظر اشعاری که شاید بچه ها از دنیای خود نیم نگاهی به آنها دارند را اینقدر جدی گرفت و تند برخورد کرد !! البته من اگر فرزندم با این مسئله برخورد میکرد خودم مدرسش رو عوض می کردم . دوست دارم به لحاظ تربیتی بدونم چه کاری درست است تا به این دوستان کمکی کنیم. ممنون

سارینا اخوان : 

مشاور عزیز سلام

خوبید؟

عزیزم ما در بین آشنایانمون یه موردی داریم که خیلی دوست دارم بهش کمک کنم چون دارم میبینم چقدر اذیت میشه . هم خودش هم بچه ش

چند روز پیش توی این دید و بازدید های عید دیدمشو در مورد مشاوره آنلاین اینجا براش تعریف کردم و از من خواست که مشکلشو با شما در میون بذارم و صحبت های شمارو بهش برسونم

جریان اینه که این فامیل ما یه بارداری ناخواسته داشته . دختر بزرگش الان 21 سالشه و پسری که ناخواسته به دنیا اومده 2 ساله س

بعد از بارداری خیلی از طرف اطرافیان حرف شنید که چرا گذاشتیو باید مینداختیو ازین فضولیا که که خیلیا می کنن و با خودشون نمیگن که حالا کاریه که شده آیا این حرفا برای اون زن حامله یا اون بچه مگه فایده ای هم داره جز عذاب و ناراحتی!

خلاصه بچه به دنیا اومد و الان که 2 سالشه خیلی شیطونه و همه ی اسباب بازیاشو خراب میکنه مدام غر میزنه و تو مهمونیا به همه چیز دست میزنه و مامانو باباش همه ش دارن میگن "سامیار بشین "" سامیار نکن "" سامی دست نزن و ..."" بسیار بدغذاست و تقریبا هیچی نمیخوره واقعا اگه 2روزم مامانش به زور بهش غذا نده این بچه سمت غذا نمیاد

مامانشم دیگه متوسل به زور شده و به زور بهش غذا میده .

واقعا به زور جایی میرن و تقریبا به خاطر نگه داری از این بچه هیچ تفریحی به جز دیدو بازدیدای اجباری ندارن

به نظرم هم مادر داره اذیت میشه هم بچه در عذابه

در این جور موارد بهترین راهکار چیه؟

رادمهر : 

سلام و خسته نباشید و تشکر

من 2تا دختر دارم که 4سال باهم اختلاف سنی دارند و بسیار زیاد به هم وابسته هستن . دختر بزرگم به دلیل قرار گرفتن در سن بلوغ رفتارها و قدرت تحملش با قبل متفاوت شده و خیلی وقت ها دیگه حوصله بازی ها و حرف ها ی خواهر کوچکترشو نداره . خواهر کوچکترش هم طوری بهش وابسته س که بدون خواهرش اصلا بازی نمی کنه و انقدر منتظر می مونه تا شرایط مناسبی پیش بیاد و بتونه همراه با خواهرش تلویزیون ببینه یا بازی کنه یا حتی تکالیفشو انجام بده.

در این شرایط ، این وابستگی هم باعث کلافگی خواهر بزرگه و هم باعث منزوی شدن خواهر کوچکتر شده

قبلا خیلی هردو شاداب بودن و چقدر خوشحال بودم از این بابت و اما الان نمی دونم چکار باید کرد تا شرایط به نحو خوبی کنترل و مدیریت بشه

کمند : 

سلام به مشاور عزیز مدرسه کلوب

پسر من جدیدا اصلا توی اتاق خوابش نمیره! الان 6 سالشه و از 4 سالگی توی اتاق خودش خوابیده اما الان 3روزه که چه روز چه شب اصلا دیگه پاشو توی اتاقش نمیزاره. نمی دونم بعد از 2 سال تنها خوابیدن تازه یادش افتاده که از تنهایی بترسه! آیا زود اتاقشو جدا کردم ؟ نمی فهمم مشکل چیه! با خودش که صحبت می کنم می گه اون اتاق خوب نیست دوستش ندارم! به غیر از این هیچ دلیل دیگه ای نمیاره. حتی می گم بیا با هم بریم ببینیم اتاقتو نمیاد! چکار کنم به نظر شما؟

saye : 

با سلام

من پسری کلاس سوم دارم که تک فرزند است سال اول که به مدرسه رفت درست ماه اول ورود به مدرسه ناظم مردی داشتند که سر کلاس امده بود چند تا از,بچه ها را زیر باد کتک گرفته بود و به بچه ها گفته بود بقیه شب مهمان ما هستید نمیزلریم برید خونه پسر من خیلی ترسیده بود طوری که از در مدرسه که بیرون امد حمله اسمی به او دست داد و از ان به بعد به هر بهانه ای سعی میکرد به مدرسه نرود و شروع به جویدن ناخن کرد که تا الان ادامه داشت اونقدر ناظم مدرسه با خشونت با بچه ها برخورد میکرد که هر سال,خودم هم استرس میگرفتم اول مهر میشد تا این سال سوم که کادر مدرسه عوض شد و ناظم خانم اوردند شش ماه اول همه چیز خوب بود ترس پسرم کاملا کم شد تا اینکه دو روز بعد از عید ناظم خانم با کتاب سیمی تو صورت یکی از بچه ها میزنه که صورت بچه زخمی میشه و پسرم از,دیدن کتک خوردن اون خودشو خیس میکنه من قبل ازین مسیله با روانشناس اطفال چند جلسه صحبت کردم پسرم رو دیدن گفتن مشکلی نداره وکاملا اجتماعی است گفت مشکل در مدرسه چیه,قضیه رو تعریف کردم گفت اونایی که بچه ها رو میزنن مشکل دارن .با خانم ناظمه حرف زدم که شما که میدونید بچه من ار مدرسه میترسه چرا یه بچه دیگه رو جلوش زدید گفت بچه مشکل نداره تو حساسی و به این وسیله دهن من رو بست امروز رفتم پیش مدیر مدرسه قضیه رو تعریف کردم اول منکر زدن شد بعد گفت خوب نیست بچه خیلی شسته رفته باشه لطفا کمک کنید من خودم هم دیگه از خشونت حاکم بر مدارس میترسم

شعله یزدی : 

سلام

مشاور محترم

دوقلوهایم غیرهمسان هستند و دختر و پسر دبستانی گاهی از نظر های مختلف با هم خودشون رو مقایسه می کنن و به دعوا میکشه این مقایسه ها .

مقایسه کلا باعث ناراحتی من میشه و استرس برام داره چون رشد قدیشون یا بعضی از مسائل دیگشون با هم یکی نیست ! و این باعث نگرانیم شده.

بنظرتون بهترین را برای مقابله با این مسئله چیه چطور میتونم براشون جا بندازم که انقدر مقایسه نکن خودشون رو ما سعی کردیم که اون ها در شرایط یکسانی باشند اما این شیطنتشون نمیدونم از کجا آب میخوره ممنون میشم کمکم کنید.

الی . : 

سلام مشاور عزیز من مطالبی رو که شما پاسخ داده بودید رو خوندم مطلبی رو که میخوام عنوان کنم شاید بیشتر مشکل خودم باشه تا بچم اما ممنون میشم جواب بدین. من یه مقدار به مدارس بد بین شدم و خیلی تاثیر گذاشته توی انتخاب مدرسه دخترم . هنگام انتخاب مدرسه دوست دارم مدرسه ای رو انتخاب کنم که اول از همه مدیرش آدم ی باشه که گوش شنوا داشته باشه واز انتقادهای نترسه من برای تحقیق میدیدم که مدیرا اینطور نیستن البته خیلی من ریز از کارهاشون متوجه میشم چونن من با آدمای زیادی برخورد کردم از ظرافت های اخلاقی آدما معمولا سریع آگاه میشم حس میکنم قشر آموزشی ما اونطور که باید شاید نمیدونن چه رفتاری مناسب هست ! میدونید دچار قضاوت در مدیرا و معلما شدم جالبه که بصورت روزمره این مسئله را با خانواده و دوستام ندارم اما چون نگران دخترم هستم فکر میکنم باید انتخاب خوبی بکنم چون مسئولم!! لطفا کمکم کنید.