۲۷۳٫۵k
 

مشاوره آنلاین - مشاوره روانشناسی - مشاوره تربیتی

مشاوره روانشناسی تربیتی
کاربر فعال | ۵۰ | ۱۵۲ | ۲۰ بهمن ۱۳۹۳

در این تاپیک به صورت تخصصی مشاوره تربیتی ،  مشاوره روانشناسی - مشاوره خانواده - مشاوره آنلاین - مشاوره رایگان - مشاوره کودک -  به شما کاربران عزیز ،  مشاوره داده می شود .



جواب شما کاربران عزیز حداکثر تا 24 ساعت داده می شود و در انتهای این تاپیک می توانید جواب مشاوره را پیگیری نمایید.



شاد و سلامت باشید



مشاوره آنلاین - مشاوره روانشناسی - مشاوره تربیتی


مشاوره آنلاین - مشاوره روانشناسی - مشاوره تربیتی

مشاوره روانشناسی تربیتی
کاربر فعال | ۵۰ | ۱۵۲ | ۶ اسفند ۱۳۹۳
مدرسه کلوب
نیک رو : 

مدرسه کلوب

سلام ممنون از این بخش



فرزندم بسیار مهربان هست اما در مدرسه با همکلاسی هایش اصلا خوش برخورد نیست اصلا وسایلش را به کسی نمی دهد و معلمش هم میگه بسیار با من مهربان است اما با همکلاسی هایش بسیار ناسازگار راستش هنوز به راه حل مشخصی نرسیدیم شما می تونید راهنمایی کنید؟



ممنونتون می شم




مشاوره روانشناسی تربیتی : 







با درود فراوان به شما دوست عزیز







چند سوال :



سن فرزندتان رو نفرمودید و آیا از دوران کودکی با همسالان خود همینقدر ناسازگاری داشته ؟!



تک فرزند هست ؟!



و سوال آخر اینکه شدت این ناسازگاریها چقدر است (لطفا مثال بزنید )
مدرسه کلوب
سلام ممنون از وقتی که میگذارید



فرزندم کلاس اول است لجاجت هایی را داشته اما نه به این شدت کلا همیشه در حال و هوای خودش بود بازی هاش رو خیلی دوست داشتم . هیچ چیز اذیتش نمی کرد و خیلی دوست داشت توی کارهایی که پدرش انجام می ده مشارکت داشته باشه . کلی با دوستان پدرش دوست هست و اونا همیشه ازش تعریف می کنن. رابطش با بزرگت رها خوبه حتی با بچه خواهر شوهرم هم خیلی خوبه تلفن میزنه باهاش صحبت می کنه



تک فرزنده اما ما یه بچه ی دیگه در راه داریم



شدت ناراحتی ها تاحدی هست که من رو معلمشون می خواد و جلسه می گذاره گاهی دوستش میاد گریه میکنه و جیغ میزنه که من اصلا دلم نمی خواد با این دوست باشم و من کلی دلم میگیره !!!!



البته همش بنظرم میاد که خیلی بچه های مدرسه لوسن و من خودم به شخصه رفتاراشون رو دوست ندارم اما به هر حال دلم نمی خواد بچه من این طور باشه. خلاصه کلی مسائل ناراحت کننده پیش میارن..

مدرسه کلوب
دوست عزیز



با توجه به مسائلی که مطرح کردین، مشکل رفتاری یا ارتباطی در فرزندتان نمی بینم. بنابراین دو فرضیه به وجود خواهد آمد. یک اینکه کودک در مدرسه مشکلی دارد ( با توجه به شکایات فرزندتان میتوان متوجه شد، مثلا مدرسه نمیرم یا شکایات از مشکلات فیزیکی مثل دل درد و سر درد برای نرفتن به مدرسه) فرضیه دوم : به دلیل تفاوت اخلاقی و تربیتی همکلاسانش برقراری ارتباط برایش مشکل است ( چون فرمودید با معلمش رابطه خوبی دارد)

در هر دو فرضیه، پیدا کردن مشکل اصلی و حل آن برعهده معلم و در صورت نیاز مشاور مدرسه است، چون این مشکل فقط در مدرسه اتفاق افتاده ، بنابراین در همان محل و توسط شخصی که تمام مدت با او در ارتباط است(معلم) باید ریشه یابی شود و به روش هایی که آموخته است آنرا حل کند.



شاد باشید


مشاوره روانشناسی تربیتی
کاربر فعال | ۵۰ | ۱۵۲ | ۶ اسفند ۱۳۹۳
مدرسه کلوب
shadi,maman : 

سلام خسته نباشید من پسر 31 ماهه ای دارم که به خوبی صحبت نمیکند میخواستم اگر ممکن است من رو در رابطه با بیماری اوتیسم و علایم آن راهنمایی کنید قبلاً پسرمو روانشناس. بردم گفتن اوتیسم نیست ولی من همچنان نگرانم

پسرم به موقع راه رفت الان مهد میره غذاشو خودش میخوره با خوابش هم مشکلی ندارم،تنها نگرانی ام صحبت کردنش است

پسر تقریباً 30 کلمه میگه

ممنون از راهنمایی شما عزیز
مدرسه کلوب
با درود دوست گرامی



تشخیص اختلال طیف اوتیسم برای سن زیر 3 سال و گاهاً 4 سال امکان پذیر نیست.

صحبت نکردن یا دیر زبان باز کردن دلیلی بر وجود این اختلال نمی باشد، بعضی از کودکان دیر تر از زمان معمول صحبت می کنند و برخی مشکلات زبانی دارند که با گفتاردرمانی میتوان آنرا برطرف کرد.

رفتارهایی که احتمال وجود اختلال طیف اوتیسم را افزایش میدهند، بیشتر ارتباطی هستند یعنی کودک ارتباط چشمی کم با والدین و اطرافیان دارد، احساساتی متناسب با شرایط نشان نمیدهند (مثل گریه، شادی و خنده) ، عموماً توان اشاره به شیء را ندارند و ...



پیشنهاد میکنم تا 3.5 سالگی صبر کنید(زیرا اگر تشخیص صحیح گذاشته نشود،درمان مربوطه در این سن بسیار برای کودک مضر است) و بعد از آن اگر علائم وجود داشت به روانپزشک متخصص کودک و نوجوان( نه مراکز درمان اختلال اوتیسم، به دو دلیل، یک:شاید مشکل اوتیسم نباشد. دو: متاسفانه برخی مراکز برای کسب درآمد بیشتر تشخیص مناسبی نمیگذارند) مراجعه کنید.



سلامت باشید


انوشه
کاربر فعال | ۶ | ۲۱ | ۶ اسفند ۱۳۹۳
مدرسه کلوب
انوشه : 

مشاور عزییز من با دختر 15 ساله ی بسیار خودشیفته و مغرورم چطور برخورد کنم؟
مدرسه کلوب
مشاوره روانشناسی تربیتی : 

با درود فراوان دوست گرامی
توجه به خود (خصوصاً ظاهری) و خود مهم بینی از خصوصیات نوجوانان است و با گذشت زمان از شدت آن کاسته می شود.
غرور نیز تا حد زیادی به شخصیت فرد بستگی دارد و البته خصوصیت منفی به حساب نمی آید اگر "تکبر" نباشد. غرور باعث میشود که نوجوان تن به هر کاری ندهد و ارزش خود را بیشتر بداند.
با تمام این اوصاف اگر این خصوصیات، آزاردهنده هستند ، پیشنهاد میکنم ابتدا خودتان با حفظ صمیمیت با دخترتان صحبت کنید و درصورتی که به نتیجه نرسیدید، به روانشناس متخصص در زمینه نوجوانان مراجعه نمایید.

پاینده باشید
مدرسه کلوب
ممنون عزیزم. اما منم می خوام بدونم و مشورت بگیرم که خودم چه جوری از چه طریقی با نوجوانم صحبت کنم که صمیمیتمون از بین نره. لطفا مثال بزنید. چه موضوعی برای صحبت خوبه که بهم و به نظرم اعتماد کنه. چه جوری برای نوجونم جذاب باشم ؟ تا بتونم راهنماییش کنم و روش اثر داشته باشم؟
م.ک
کاربر فعال | ۲ | ۶ | ۶ اسفند ۱۳۹۳
سلام
پسر من سه سالشه و تقریبا بیشتر عمرشو با من میگذرونه، یعنی پدرش صبح قبل بیدار شدنش به سر کار میره و شب نهایتا دو یا سه ساعت پدرشو میبینه، با روزهای تعطیل

خانواده هامون هم از ما دور هستن و کلا روابط فامیلی خیلی ضعیفی داریم، یعنی جز تعطیلات چند روزه توی ماه ها، که ممکنه چند ماه هم بینش فاصله بیفته تا پدر و مادر بزرگش و بقیه فامیلو ببینه

خیلی جنب و جوش داره و اگه بگم خیلی کم میشینه، دروغ نگفتم، از نظر روحی خالی شدم و دیگه تحمل کوچیک ترین صدایی ازش رو ندارم و مدام دعواش میکنم، گاهی مجبورم بزنمش چون اصلا به حرفم گوش نمیده، هر چیزی من بهش یاد میدمو زود فراموش میکنه اما یک بار کافیه از تلویزیون یا کسی بشنوه، مدام تو خونه با صدای بلند میگه، این بی دقتی و عدم یادگیری از من دچار شده خیلی به من فشار بیاره، در ضمن توی خونه مدام به من میچسبه یعنی قسمتی از بدنم باید به بدنش باشه یا اینکه میدوه و داد میزنه،اگه کاری داشته باشم قسمتی از خونه، اونم همونجاس،مثلا اشپزخونه، اتاق خواب، توالت باشم دم در میشینه و همش صدام میکنه، زود عصبی میشه و داد میزنه یا با ضربه هاش ناراحتیشو سر من خالی میکنه
بیرون هم که میبرمش مدام تقاضای. نابجا داره که جدیدا حرف های منم ارومش نمیکنه در نهایت با یه عالمه خوراکی و اسباب بازی بر میگردیم خونه و هنوز گریه میکنه که نریم خونه،
چی کار کنم تا متعادل شه، به من میگن اگه دوباره باردار شم به حس پسرم کمک میکنه...
با سپاس
کفشدوزک
کاربر فعال | ۴۱ | ۱۹۹ | ۶ اسفند ۱۳۹۳
سلام
خسته نباشید
پسرم که پیش دبستانی میره . همواره موقعی که مهمون داریم داره تفنگ بازی می کنه و وقتی من با مهمان ها صحبت می کنم میاد وسط حرفمون با صدای بلند حی میکه مامان مامان مامان.. تا حرفم قطع شه بهش توجه کنم ... و وقتی توجه میکنم مطالب طولانی و داستان ..سرایی می کنه که حوصلم سر میره اگر بخوام بهش توجه کنم که با حرفاش حوصله همرو سر میبره و اگر بگم صب کن صحبتم تموم شه که حی میگه پس تبلتم و بده .. اگرم دعواش کنم جری میشه لطفا بگید چکاری بهتره !!
ممنون
م.ک
کاربر فعال | ۲ | ۶ | ۶ اسفند ۱۳۹۳
سلام
پسر من سه سالشه و تقریبا بیشتر عمرشو با من میگذرونه، یعنی پدرش صبح قبل بیدار شدنش به سر کار میره و شب نهایتا دو یا سه ساعت پدرشو میبینه، با روزهای تعطیل

خانواده هامون هم از ما دور هستن و کلا روابط فامیلی خیلی ضعیفی داریم، یعنی جز تعطیلات چند روزه توی ماه ها، که ممکنه چند ماه هم بینش فاصله بیفته تا پدر و مادر بزرگش و بقیه فامیلو ببینه

خیلی جنب و جوش داره و اگه بگم خیلی کم میشینه، دروغ نگفتم، از نظر روحی خالی شدم و دیگه تحمل کوچیک ترین صدایی ازش رو ندارم و مدام دعواش میکنم، گاهی مجبورم بزنمش چون اصلا به حرفم گوش نمیده، هر چیزی من بهش یاد میدمو زود فراموش میکنه اما یک بار کافیه از تلویزیون یا کسی بشنوه، مدام تو خونه با صدای بلند میگه، این بی دقتی و عدم یادگیری از من دچار شده خیلی به من فشار بیاره، در ضمن توی خونه مدام به من میچسبه یعنی قسمتی از بدنم باید به بدنش باشه یا اینکه میدوه و داد میزنه،اگه کاری داشته باشم قسمتی از خونه، اونم همونجاس،مثلا اشپزخونه، اتاق خواب، توالت باشم دم در میشینه و همش صدام میکنه، زود عصبی میشه و داد میزنه یا با ضربه هاش ناراحتیشو سر من خالی میکنه
بیرون هم که میبرمش مدام تقاضای. نابجا داره که جدیدا حرف های منم ارومش نمیکنه در نهایت با یه عالمه خوراکی و اسباب بازی بر میگردیم خونه و هنوز گریه میکنه که نریم خونه،
چی کار کنم تا متعادل شه، به من میگن اگه دوباره باردار شم به حس پسرم کمک میکنه...
با سپاس
m
کاربر فعال | ۰ | ۶ | ۷ اسفند ۱۳۹۳
درود
تنها فرزندم که پسری 2 سال و 8 ماهه است بسیار پرخاشگر است. بدین نحو که مثلا اگر چیزی باب میلش نباشد بسیار می گرید و در نهایت خودش را می زند. حتی در این حالت اگر کسی برای آرام کردنش بیاید او را هم می زند. با کودکان دیگر تا زمانی که کاری خلاف میل او نکرده اند خوب است اما اگر کودکی بخواهد با قلدری چیزی را از او بگیرد یا کاری خلاف میل او انجام دهد سریعا یا او را می زند یا چیزی را به سمت او پرتاب می کند.البته این رفتارهایش زمانی که مثلا افراد خانواده شوهرم میخواهند با زور او را ساکت کنند یا کاری را انجام بدهند شدت میگیرد. در خانه خودمان وقتی کسی نیست این اتفاقات به ندرت اتفاق می افتد و خیلی راحت می توانم آرامش کنم.اما در مهمانی های خانواده همسرم اصلا آرامش ندارد و انگار کلا با همه شان چپ افتاده.نمی دانم چگونه این جبهه گیریش را متوقف کنم و از اینکه چیزی پرت کند جلوگیری نمایم.همچنین بسیار عصبی است
shadi,maman
کاربر فعال | ۱ | ۲ | ۷ اسفند ۱۳۹۳
ممنون مشاور عزیز،خداروشکر پسرم ارتباط چشمی داره ولی روابط اجتماعی اش خم در مهد هم با فامیل بسیار خوبه و موقعب که به او اخم میکنم یا احساسات دیگر عکس العمل های به جا داره
فقط نگرانی ام حرف زدنش بد که با راهنمایی شما خداروشکر برطرف شد ممنون از محبتتون
مشاوره روانشناسی تربیتی
کاربر فعال | ۵۰ | ۱۵۲ | ۹ اسفند ۱۳۹۳
مدرسه کلوب
انوشه : 

مدرسه کلوب


انوشه : 



مشاور عزییز من با دختر 15 ساله ی بسیار خودشیفته و مغرورم چطور برخورد کنم؟
مدرسه کلوب
مشاوره روانشناسی تربیتی : 



با درود فراوان دوست گرامی

توجه به خود (خصوصاً ظاهری) و خود مهم بینی از خصوصیات نوجوانان است و با گذشت زمان از شدت آن کاسته می شود.

غرور نیز تا حد زیادی به شخصیت فرد بستگی دارد و البته خصوصیت منفی به حساب نمی آید اگر "تکبر" نباشد. غرور باعث میشود که نوجوان تن به هر کاری ندهد و ارزش خود را بیشتر بداند.

با تمام این اوصاف اگر این خصوصیات، آزاردهنده هستند ، پیشنهاد میکنم ابتدا خودتان با حفظ صمیمیت با دخترتان صحبت کنید و درصورتی که به نتیجه نرسیدید، به روانشناس متخصص در زمینه نوجوانان مراجعه نمایید.



پاینده باشید

مدرسه کلوب
ممنون عزیزم. اما منم می خوام بدونم و مشورت بگیرم که خودم چه جوری از چه طریقی با نوجوانم صحبت کنم که صمیمیتمون از بین نره. لطفا مثال بزنید. چه موضوعی برای صحبت خوبه که بهم و به نظرم اعتماد کنه. چه جوری برای نوجونم جذاب باشم ؟ تا بتونم راهنماییش کنم و روش اثر داشته باشم؟
مدرسه کلوب
درود مجدد دوست عزیز



موضوع مورد توجه افراد، بسته به نوع فرهنگ ، تربیت خانوادگی و شرایط زندگی متفاوت است . اما نکته قابل توجه برای والدین تفاوت نسل است که مشکلاتی را برای برقراری ارتباط به وجود می آورد. باید سعی کنیم نوجوانان امروز را با نسل خودمان مقایسه نکنیم، چراکه جهش به قدری زیاد است که کمتر شباهت هایی دیده خواهد شد. پس بهتر است دنیایشان را درک کنیم و به زندگی از عینک آنها بنگریم، در اینصورت نه تنها اعتمادشان را جلب میکنیم، بلکه این فرصت را به آنان میدهیم که برای مسائل روزمرشان از ما مشورت مناسب بگیرند.



موضع گیری های نا بجا ، واکنش های تند و سرزنش کنندهء والدین در برخی مواقع موجب شکستن ارتباط صحیح میگردد. پس بهتر است شناخت کامل از نسل نوجوانان امروزی بدست بیاوریم تا درک بهتری از دیدگاهشان داشته باشیم و بیشتر مراقب واکنش هایمان باشیم.



شاد باشید
مشاوره روانشناسی تربیتی
کاربر فعال | ۵۰ | ۱۵۲ | ۹ اسفند ۱۳۹۳
مدرسه کلوب
Saboor : 

سلام

پسر من سه سالشه و تقریبا بیشتر عمرشو با من میگذرونه، یعنی پدرش صبح قبل بیدار شدنش به سر کار میره و شب نهایتا دو یا سه ساعت پدرشو میبینه، با روزهای تعطیل



خانواده هامون هم از ما دور هستن و کلا روابط فامیلی خیلی ضعیفی داریم، یعنی جز تعطیلات چند روزه توی ماه ها، که ممکنه چند ماه هم بینش فاصله بیفته تا پدر و مادر بزرگش و بقیه فامیلو ببینه



خیلی جنب و جوش داره و اگه بگم خیلی کم میشینه، دروغ نگفتم، از نظر روحی خالی شدم و دیگه تحمل کوچیک ترین صدایی ازش رو ندارم و مدام دعواش میکنم، گاهی مجبورم بزنمش چون اصلا به حرفم گوش نمیده، هر چیزی من بهش یاد میدمو زود فراموش میکنه اما یک بار کافیه از تلویزیون یا کسی بشنوه، مدام تو خونه با صدای بلند میگه، این بی دقتی و عدم یادگیری از من دچار شده خیلی به من فشار بیاره، در ضمن توی خونه مدام به من میچسبه یعنی قسمتی از بدنم باید به بدنش باشه یا اینکه میدوه و داد میزنه،اگه کاری داشته باشم قسمتی از خونه، اونم همونجاس،مثلا اشپزخونه، اتاق خواب، توالت باشم دم در میشینه و همش صدام میکنه، زود عصبی میشه و داد میزنه یا با ضربه هاش ناراحتیشو سر من خالی میکنه

بیرون هم که میبرمش مدام تقاضای. نابجا داره که جدیدا حرف های منم ارومش نمیکنه در نهایت با یه عالمه خوراکی و اسباب بازی بر میگردیم خونه و هنوز گریه میکنه که نریم خونه،

چی کار کنم تا متعادل شه، به من میگن اگه دوباره باردار شم به حس پسرم کمک میکنه...

با سپاس
مدرسه کلوب
با درود فراوان دوست گرامی



با توجه به مطالبی که مطرح کردین، برداشت من این است که وابستگی بسیار شدید بین شما و پسرتان به وجود آمده که قطعاً با به دنیا آمدن فرزند دیگر، مشکلات رفتاری شدید تری از پسرتان خواهید دید.

گذراندن چند ساعت به دور از هم تا حدی میتواند کمکتان کند، مثل رفتن به مهد کودک یا مکانهایی برای بازی. البته جدایی باید تدریجی باشد، برای مثال، هفته اول نیم ساعت ، دوهفته یک ساعت و همینطور به تدریج ساعت را افزایش دهید.

در رابطه با تقاضاهای کودک ، بهتر است از همین الان کنترلشان کنید ، اگر خوراکی، اسباب بازی یا هر چیز دیگری را میخواهد و شما صلاح نمیدانید خریداری کنید، تحت هیچ شرایطی نخرید، دفعات اول واکنش های شدیدی خواهید دید مثل گریه کردن، جیغ زدن و ... اما اگر با نشان دادن این واکنش ها به خواسته اش برسد، یاد میگیرد که راه رسیدن به هدف گریه کردن و ... است "اگر مامان بگوید نه، من گریه میکنم، جیغ میزنم تا آنرا برایم بخرد". این نوع رفتار در منزل هم بسیار کاربردی است.

با توجه به فشار روانی که این چند وقت به شما وارد شده ، دوری از خانوادیتان و همچنین بر اساس گفته هایتان، پیشنهاد میکنم خودتان برای آرام شدن و تقویت روحیه به روانشناس مراجعه کنید تا کمتر مورد آزار قرار بگیرید.



شاد و سلامت باشید


مشاوره روانشناسی تربیتی
کاربر فعال | ۵۰ | ۱۵۲ | ۹ اسفند ۱۳۹۳
مدرسه کلوب
کفشدوزک : 

سلام

خسته نباشید

پسرم که پیش دبستانی میره . همواره موقعی که مهمون داریم داره تفنگ بازی می کنه و وقتی من با مهمان ها صحبت می کنم میاد وسط حرفمون با صدای بلند حی میکه مامان مامان مامان.. تا حرفم قطع شه بهش توجه کنم ... و وقتی توجه میکنم مطالب طولانی و داستان ..سرایی می کنه که حوصلم سر میره اگر بخوام بهش توجه کنم که با حرفاش حوصله همرو سر میبره و اگر بگم صب کن صحبتم تموم شه که حی میگه پس تبلتم و بده .. اگرم دعواش کنم جری میشه لطفا بگید چکاری بهتره !!

ممنون
مدرسه کلوب
با درود دوست عزیز



رفتارهایی که شرح دادین، بیشتر نشاندهندهء جلب توجه از سمت فرزندتان است که میتواند علت های زیادی داشته باشد مثل نداشتن هم بازی ، دریافت نامناسب توجه (یا بیش از حد ، یا کمتر از نیاز) و... بهتر است علت را پیدا کنید تا روشی مناسب برای رفعش بیابید.



نپریدن وسط حرف دیگران، نوعی رعایت حقوق افراد است که باید از همین سنین به کوکان آموزش دهید. زمانی که تنها هستید برایش توضیح دهید که این کار نادرست است ( با دلیل و مثال قابل درک) و در عمل نیز اگر این کار را تکرار کرد با نگاهتان به او یادآور شوید.



موفق باشید
مشاوره روانشناسی تربیتی
کاربر فعال | ۵۰ | ۱۵۲ | ۹ اسفند ۱۳۹۳
مدرسه کلوب
m : 

درود

تنها فرزندم که پسری 2 سال و 8 ماهه است بسیار پرخاشگر است. بدین نحو که مثلا اگر چیزی باب میلش نباشد بسیار می گرید و در نهایت خودش را می زند. حتی در این حالت اگر کسی برای آرام کردنش بیاید او را هم می زند. با کودکان دیگر تا زمانی که کاری خلاف میل او نکرده اند خوب است اما اگر کودکی بخواهد با قلدری چیزی را از او بگیرد یا کاری خلاف میل او انجام دهد سریعا یا او را می زند یا چیزی را به سمت او پرتاب می کند.البته این رفتارهایش زمانی که مثلا افراد خانواده شوهرم میخواهند با زور او را ساکت کنند یا کاری را انجام بدهند شدت میگیرد. در خانه خودمان وقتی کسی نیست این اتفاقات به ندرت اتفاق می افتد و خیلی راحت می توانم آرامش کنم.اما در مهمانی های خانواده همسرم اصلا آرامش ندارد و انگار کلا با همه شان چپ افتاده.نمی دانم چگونه این جبهه گیریش را متوقف کنم و از اینکه چیزی پرت کند جلوگیری نمایم.همچنین بسیار عصبی است

مدرسه کلوب
با درود دوست عزیز



برخی از کودکان از بدو تولد خلق عصبی و پرخاشگری دارند و کار را برای والدین دشوار میکنند.باید شرایط را برای این کودکان همیشه آرام نگهداشت، تا حد امکان شاهد بحث و جدل دیگران قرار نگیرند. کم توجهی (در بیشتر مواقع بی توجهی) به رفتار ناپسند و پرخاشگرانه مثل گریه کردن، پرتاب کردن و ... ودر مقابل توجه بسیار پررنگ به رفتار مناسب و آرام ، بسیار بسیار کاربردی است و البته کمی سخت و زمان بر...



دیدگاه کودکان این سن، کاملا تقلیدی از دیدگاه والدینشان است ، عموماً خانواده ها فکر میکنند که کودکان متوجه صحبت بزرگترها نمی شوند، شاید درک کاملی از صحبتها نداشته باشند اما حس والدین را با شدت بیشتر و ماندگارتر دریافت میکنند. برای مثال مادری در رابطه با شخصی دلخوری کوچک و زود گذری را پای تلفن برای دیگری تعریف میکند، کودکی که شنوندهء این مکالمه است متوجه علت دلخوری مادر نمیشود اما احساس دلخوری را درک میکند گاها در ذهنشان حک می شود. پس میتوان به راحتی در اصلاح احساساتشان نقش داشته باشیم.



پیروز باشید.
فرنوش
کاربر فعال | ۱ | ۲ | ۹ اسفند ۱۳۹۳
اسلام من تازه عضو سایتتون شدم من یه پسر دو ونیم ساله دارم وبه علت خانه دار بودنم پسرم وابستگی زیادی به من داره من برای انجام کارهام با مشکل مواجه هستم مدام باید پیشش باشم به هیچ وجه تنهایی بازی نمیکنه واز من میخواهد در اتاقش با او بازی کنم لطفا منو راهنمایی کنید چطور بهش یاد بدم تنهایی بازی کنه با تشکر


م.ک
کاربر فعال | ۲ | ۶ | ۱۰ اسفند ۱۳۹۳
خیلی ممنونم ازتون،مقدار زیادی از فشار روحیمو، با این راهکار ساده، کم کردین.
دلم میخواد پسر با تربیت و با شخصیتی داشته باشم، امیدوارم بتونم
اینکه از من چیزی یاد نمیگیره و نسبت به هم سالاش "البته همسالای دخترش که مقایسه کردم" تو یه سری چیزا ضعیفه، مثل تکلم و تامل، با این موضوع چه کنم؟
تشکر...
ماه تابان من
کاربر فعال | ۱۱ | ۲۹ | ۱۰ اسفند ۱۳۹۳
صبور جان من خیلی دیدم که دخترا زودتر از پسرا صحبت می کنن و تسلط بهتری هم در مقایسه با پسرا تو صحبت کردن دارن دختر من هم خیلی زودتر از پسرم به حرف افتاد . پسر من هم که الان 4 سالشه در مقابل یه دختر 4 ساله ی دیگه خیلی ضعیفتره
انوشه
کاربر فعال | ۶ | ۲۱ | ۱۰ اسفند ۱۳۹۳
ممنون
مشاوره روانشناسی تربیتی
کاربر فعال | ۵۰ | ۱۵۲ | ۱۰ اسفند ۱۳۹۳
مدرسه کلوب
فرنوش : 

اسلام من تازه عضو سایتتون شدم من یه پسر دو ونیم ساله دارم وبه علت خانه دار بودنم پسرم وابستگی زیادی به من داره من برای انجام کارهام با مشکل مواجه هستم مدام باید پیشش باشم به هیچ وجه تنهایی بازی نمیکنه واز من میخواهد در اتاقش با او بازی کنم لطفا منو راهنمایی کنید چطور بهش یاد بدم تنهایی بازی کنه با تشکر





مدرسه کلوب
با درود خانم فرنوش



به جمع دوستانهء ما خوش آمدید .

هر کودکی با شخصیت منحصر به فردی متولد میشود اما این خلق و خو قابل تغییر است،والدین با نوع رفتارشان آنرا تقویت یا اصلاح میکنند.

اگر کودکی نتواند بازی فردی یا حتی بازی گروهی (با همسالان) انجام دهد، میتوان بصورت تدریجی به او آموزش داد. برای مثال به او یاد دهید قانون بازی فردی چگونه است، بعد از او بخواهید چند دقیقه به تنهایی آن را انجام دهد و به مرور دقایق را بیشتر کنید.

مسلماً بازی به همراه والدین (و بزرگترها)برای بیشتر کودکان جذاب است اما بهتر است یاد بگیرند که چگونه سرخود را گرم کنند.



موفق باشید
مشاوره روانشناسی تربیتی
کاربر فعال | ۵۰ | ۱۵۲ | ۱۰ اسفند ۱۳۹۳
مدرسه کلوب
Saboor : 

خیلی ممنونم ازتون،مقدار زیادی از فشار روحیمو، با این راهکار ساده، کم کردین.

دلم میخواد پسر با تربیت و با شخصیتی داشته باشم، امیدوارم بتونم

اینکه از من چیزی یاد نمیگیره و نسبت به هم سالاش "البته همسالای دخترش که مقایسه کردم" تو یه سری چیزا ضعیفه، مثل تکلم و تامل، با این موضوع چه کنم؟

تشکر...
مدرسه کلوب
دوست عزیز



همونطور که میدانید کودکان نیز مثل بزرگترها خصوصیات متفاوتی دارند،علایق ، سلیقه ، نگرش ، رفتار ، استعداد ، خلاقیت و خیلی عوامل دیگر باعث این تفاوت هستند بنابراین بهتر است مقایسه نکنیم چراکه مقایسه عادلانه ای نخواهد بود.

اما از طریق برخی فعالیت ها میتوان خصوصیات فردی را تقویت کرد و برای کودکان موثرترین راه "بازی کردن" است. برای پرورش ذهن کودک در تمام زمینه ها ، انجام بازی های عملی متناسب با سن ( مثل خمیربازی ، درست کردن کاردستی ، ساخت اشیاء با وسیله های مختلف مثل جوب کبریت و خیلی بازیهای دیگر ) بسیار کاربردی است.



پیروز باشید
سمیراااااا
کاربر فعال | ۰ | ۱ | ۱۱ اسفند ۱۳۹۳
سلام. برادر من سی ساله متاهل و بسیار مهربان و دلرحیم و حامی است ولی وقتی عصبی و پرخاشگر میشه خیلی رفتارش بد و غیر قابل کنترل میشه در واقع از نوجوانی این رفتار و داشته و بیشتر زمانی این اخلاق بروز میکنه که دچار کم و زیادی اقتصادی میشه وقتی جیبش پره همه چی آرومه وکافیه کمی بی پول بشه زمین و زمان و با بی اعصابی و پرخاشگریش به هم می ریزه و حتی زندگی زناشویش رو هم تلخ میکنه و این مسله باعث ایجاد دعوا و قهر گاهی  بین خودش و خانومش میشه. وقتی بیست تا بیست و دوساله بود تهدید کرد که بسیت میلیون پول میخواد و وقتی مقاومت بابا رو دید ماشین بابا رو برداشت و برد ولی بعد از چند بار تهدید کردن وقتی دید راه به جایی نداره ماشین و برگردوند. هر چند همیشه ابراز پشیمونی از رفتار گذشته میکنه ولی هنوزم مثل سابق میخواد یک شبه پوادار بشه و همیشه توو تفکرات و رویاهای پولدار شدنه و تا یک جایی به بن بست اقتصادی میخوره مثل اینه که تمام اون رویاهاش روی سرش تخریب میشن و بدجور قاطی میکنه رسما رندگی و برای همه عداب آور میکنه و مدام نگرانشیم. ما و خانومش هر کاری هم می کنیم با یک مشاور صحبت کنه و درمان بشه راضی نمیشه و واقعا نمیدونی چجوری راضیش کنیم که بره پیش مشاور. لطفا راهنمایی کنید که ما باید چجوری بهش کمک کنیم؟
آ  نامی ..
کاربر فعال | ۳۶۶ | ۱٫۳k | ۱۲ اسفند ۱۳۹۳
با سلام و سپاس فراوان از محیط بسیار خوب وشایدم بینظیرسایت .مشاور عزیز من اخیرا با پسرم به یه مشکلی برخوردم رغبتش برای رفتن به مدرسه کم رنگ شده که بعد از کلی پرس و جو کلنجار متوجه شدم با یکی از دوستاش به مشکل اساسی خورده که متاسفانه انقدر عصبانیش کرده بود این موضوع که دوستش رو خطاب میکرد با صفت دیوونه که باید بره دیوونه خونه من خیلی ناراحت شدم این صحبت ها هم دیشب اتفاق افتادکه بعد از یک هفته خودداری دیشب به زبون اومد و من رو خیلی ناراحت کرد من آرومش کردم و امروز هم راهیه مدرسش کردم اما باید یه برخورد مناسب داشته باشم میشه راهنماییم کنید .که این مشکل رو چطور برطرف کنم؟ سپاس

 

مدرسه یاب، جستجوی مدارس

در حال بارگذاری...

برای نظردهی، کلیک کنید