سلااااام به همه ی دوستای گلم
عزیزان به نظر من برخورد با دروغ گویی بچه ، بستگی به شرایط و موضوع دروغ داره.
مثلا اگر بچه در شرایطی دروغ بگه که هدفش جلب توجه باشه >>>> ما بهتره دروغ رو نشنیده بگیریم و بی توجهی کنیم.
اگر هدفش لاپوشونیه خراب کاریش باشه >>>> ما نه تنها باید به روش بیاریم بلکه باید مفصل بشینیم باهاش صحبت کنیم تا ازین به بعد کارهای بدش رو قبول کنه و در جهت جبرانش تلاش کنه. در این مورد اگه با بچه برخورد نشه ، بچه بی مسئولیت بار میاد.
اگر هدفش مظلوم نمایی برای از زیر کار در رفتن و تنبلی باشه >>>> بهتره که ما انقدر باهاش صحبت کنیم تا از زبون خودش به این نتیجه برسونیمش که علت اصلی و حقیقی چیز دیگه ای هست و راه چاره ی دراومدن از اون حالت رو نشونش بدیم.
اگر بچه از گفتن حقیقت بترسه و به این دلیل دروغ بگه به این معنیه که من مادر تو برخوردم با کاستی های فرزندم ، مشکل دارم و ایراد اولیه از منه. پس در این مورد باید خیلی دقت کنم.
این نظر من بود در مورد سوال هفته 
ازتون می خوام که نظراتم رو نقد کنید 

نگین خانم عزیز
اول از همه چیز ازتون برای انرژی مثبتی که بهم میدین ممنونم 
کودکان دبستانی (5-8 سال) گهگاه دروغهایی میگن که ممکن است چندان مصلحت آمیز نباشه. علت دروغ گفتن انها ترس از مایوس شدن والدین یا تنبیه شدنشان هست.( مثلا کودکی که در درس ریاضی مشکل داره یا آن را دوست نداره ممکنه بگه که تکلیف ریاضی ندارن) قبل از هر چیز سعی کنین که بفهمین چه چیزی باعث شده او دروغ بگه و دلیل و علت آن را مدنظر داشته باشید.
از طرفی کودکان چیزهایی رو که در همسالانشون میبینن دوست دارند تجربه کنند و عکس العمل اطرافیان خصوصاً والدین رو ببینند..
پس نوع برخورد شما با اون دروغ مهمه ...
از نظر من یکی از کاربردی ترین روش ها در این سن گفتن داستان است.. تاثیر مضمون داستان در شرایطی که کودک احساس گناه میکنه یا شرمساره حتی تا پایان زندگیش هم در خاطرش میمونه
یک نکته برای همه دوستان :::
این جمله "دروغ نگـــــــــــــو" رو لطفا از ذهنتون پاک کنین
و بجاش بگین :: "راست میگـــــی؟؟" یا "راست بگـــو "!!
چون جمله "دروغ نگو " تحریکیه برای دروغ گفتنه فرد !!!!
موفق باشین 
دل آرام عزیزم
بسیاری کودکان
نوپا و پیش دبستانی (کودکان 3 ساله و حتی 2
ساله( برای
اینکه کاری را که انجام دادن انکار کنن یا به منظور بدست آوردن چیزی، دروغهای ساده
ای میگن . در این مواقع لازم نیست که آنها را تنبیه کنیم و بخواهیم که راستش ر
ا بگن به این دلیل که آنها متوجه نمی شن که آنچه می گویند اشتباه است. مثلا اگر یک
کودک دو ساله به یک گربه ضربه بزه یا دم آن را بکشه و سپس بگوید که دوست خیالی اش
این کار را انجام داده ، بهترین پاسخ این است که به او بگوییم گربه احساس دارد.
بنابراین با مشاجره و دعوا آنها را مجبور به اقرار و اعتراف نکنیم. یک استراتژی
بهتر اینه که به روی خودمان نیاریم که چه کسی مشکل را ایجاد کرده. مثلا به جای
اینکه بپرسیم تو گلدان را شکسته ای؟ به او
بگیم: " ببین ، گلدان شکسته ."
اگر با عصبانیت او را مورد اتهام قرار بدیم
، به ما دروغ خواهد گفت.
پاینده باشین 

البته داستانی که بچه ها تعریف میکنن و زایده تخیلشونه رو نباید خیلی باهاش جدی برخورد کنیم مگه اینکه اصرار داشته باشن و اونوقت ما بهتره بگیم به من هم نشون بده ادعایی رو که میکنی اونوقت که به این مرحله رسیدیم باید ماهم تاآخرش بریم
در حال بارگذاری...