بهناز لطیفی نوشت:
سلااااام به همه ی دوستای گلم
عزیزان به نظر من برخورد با دروغ گویی بچه ، بستگی به شرایط و موضوع دروغ داره.
مثلا اگر بچه در شرایطی دروغ بگه که هدفش جلب توجه باشه >>>> ما بهتره دروغ رو نشنیده بگیریم و بی توجهی کنیم.
اگر هدفش لاپوشونیه خراب کاریش باشه >>>> ما نه تنها باید به روش بیاریم بلکه باید مفصل بشینیم باهاش صحبت کنیم تا ازین به بعد کارهای بدش رو قبول کنه و در جهت جبرانش تلاش کنه. در این مورد اگه با بچه برخورد نشه ، بچه بی مسئولیت بار میاد.
اگر هدفش مظلوم نمایی برای از زیر کار در رفتن و تنبلی باشه >>>> بهتره که ما انقدر باهاش صحبت کنیم تا از زبون خودش به این نتیجه برسونیمش که علت اصلی و حقیقی چیز دیگه ای هست و راه چاره ی دراومدن از اون حالت رو نشونش بدیم.
اگر بچه از گفتن حقیقت بترسه و به این دلیل دروغ بگه به این معنیه که من مادر تو برخوردم با کاستی های فرزندم ، مشکل دارم و ایراد اولیه از منه. پس در این مورد باید خیلی دقت کنم.
این نظر من بود در مورد سوال هفته 
ازتون می خوام که نظراتم رو نقد کنید 