یادآوری نکته های مهم برای مامانای مهربون

فرصت هایی در اختیار کودک قرار دهید تا شعر ، سرود و آیه ها را حفظ کند و برایش خواندن داستانهای بلندتری را شروع کنید. به موازات گسترش دایره توجه فرزندتان حافظه وی نیز قوی می گردد.

کتابها و داستانهای طولانی و پیچیده به رشد زبانی او کمک می کند.

وقتی فرزندتان باشما سخن می گوید به صحبتهایش گوش کنید و با زبان بچه ها با او صحبت نکنید.

به یاد داشته باشید که کودکان بیشتر از آنچه میتوانند بیان کنند ، درک می کنند ؛ به همین دلیل وقتی با کسی گفت و گویی می کنید که فرزندتان نباید بشنود، مراقب باشید آن مطلب به گوشش نخورد.

برای آنکه فرزندتان واضح صحبت کند الگوی کلامی خوبی برای او باشید. کلمات را درست و آهسته و واضح ادا کنید و در صحبت های خود از کلمات و اصوات جدید بهره بگیرید تا او نیز آنهارا بشنود .

 نکته بسیار مهم این است الگوی گفتاری فرزند خود را بپذیرید و نسبت به تکرار کلمات حساسیت نشان ندهید.

از کودک خود نخواهید آهسته تر صحبت کند یا نفسی تازه کند.

کمک به کودک برای ادای کلمات معمولا کار مشکلی است اما توجه به این نکته بسیار مهم است که بی آنکه کلامش را قطع کنید به او فرصت زیادی برای حرف زدن بدهید. مطمئن شوید که فرزندتان به اندازه ی کافی ورزش و استراحت میکند و ار رژیم غذایی مناسبی برخوردار است .

اگر علایم اختلال گفتاری در فرزندتان مشاهده می شود ، کاستن از تنش های محیط خانه در رفع این نقیصه بسیار موثر است.

فرزند خود را در تمام فعالیت های فیزیکی شرکت دهید تا هماهنگی بین اعضای بدن او بیشتر شود. پریدن ، پرتاب کردن و ... رشد حرکتی درشت کودک را تقویت می کند اما فرصتهایی هم دراختیار کودک قرار دهید تابه فعالیتهای حرکتی ظریف نیز بپردازد.

کودکانی که درهماهنگی حرکات ظریف مشکل دارند نسبت به انجام کارهایی که مستلزم چنین مهارتی باشد تمایل نشان نمیدهند.

استفاده از ماژیک ، مداد و شمع های مخصوص ، گاه کودک را ترغیب به نقاشی می کند. برای بریدن از کودک خود کمک بگیرید تا در استفاده از قیچی ماهر شود.

 هر چند خمیر بازی و گل سفالگری محیط را کثیف میکنند اما ابزار های خوبی برای تقویت عضلات هستند.

پیشنهادهایی در جهت تقویت مهارت های حرکتی درشت و ظریف کودکان :

* از فرزندتان بخواهید برای آویزان کردن پارچه یا لباس های کوچک روی بند از گیره استفاده کند.

* باقلا یا نخود سبز را از پوستش در آورد.

* برای تقویت هماهنگی بین چشم و دست، با نظارت شما از میخ و چکش استفاده کند.

برای تقویت مهارتهای حرکتی درشت از صندلی، جعبه و دیگر وسایل موجود در خانه، عبور از مانع را تمرین کند.

وقتی کودکتان نسبت به تفاوتهای جنسیتی کنجکاو است، ممکن است برای پی بردن به تفاوتها سوال کنند اما شما نباید در این مورد واکنش افراطی نشان دهید.

 بحثی درباره ی اندامهای مختلف بدن پیش بکشید و بر این نکته تاکید کنید که برخی از اعضای بدن عمومی هستند و اشکالی ندارد دیگران آن را ببینند اما برخی دیگر خصوصی هستند و دیگران مجاز نیستند آن را ببینند.

تعیین حد و مرز برای کودک به او احساس امنیت میدهد و در می یابد که در واقع او را راهنمایی کرده اید.

وقتی والدین برای کودکان حد و مرز تایین می کنند آنها می دانند که پدر و مادر دوستشان دارند.

به فرزندتان بگویید چه رفتاری قابل قبول و چه رفتاری غیر قابل قبول است.

مثلا به او بگویید زمانی که عصبانی هستی اشکالی ندارد که با مشت به بالش بکوبی اما نباید اسباب بازی هایت را به اطراف پرت کنی یا می توانی حرف بزنی و بگویی که عصبانی هستی اما اجازه نداری مشت و لگد بزنی.

اگر فرزند شما در نامگذاری عواطف خود مشکل دارد با انجام فعالیتهایی مثل جعبه احساسات یا کتاب احساسات می توانید مهارت اورا در این زمینه تقویت کنید.

برای درست کردن جعبه ی احساسات از یک جعبه دستمال کاغذی خالی و چند برگ کاغذ استفاده کنید.

* روی هر برگ نام یک احساس را بنویسید و آنها را در داخل جعبه بگذارید. از کودک بخواهید یک برگ را بیرون بکشد ، درباره ی آن احساس صحبت کند و بعد صورتی را نقاشی کند که آن احساس را نشان دهد.

* در کتاب احساسات کودک شما برای هر احساس یک شکل می کشد . مثلا در یک توصیف می نویسید وقتی احساس شادی می کنم که ... بعد کودک شما با توصیف موقعیت های مختلف بقیه جمله را ادامه می دهد و شکلی هم برای آن میکشد.

در صفحه ی بعد احساس دیگری را نام ببرید و سرانجام اینکه رفتارهای درست اورا تقویت کنید. اگر کودک شما بی آنکه کنترلش را از دست بدهد، توانست احساسات خود را بیان کند اورا تشویق کنید. به او بگویید می دانم که چقدر عصبانی هستی ، با این حال به یادت مانده که حرف بزنی.

به این ترتیب فرزند شما درمیابد که عواطف بخشی طبیعی از زندگی هستند، اما او می تواند نحوه بیان احساسات را کنترل کند.

تفاوتهای شخصیتی از بدو تولد با کودک همراه است.

کودکان برونگرا با دیدن افراد و اشیا اطراف خود انرژی می گیرند.آنها به هم صحبتی با دیگران نیاز دارند و دائما در جست و جوی دوستانی هستند که دور و بر آنها باشند و در تنهایی بهانه گیر و بی حوصله می شوند.

والدین کودک برونگرا معمولا خانه را از وجود کودکان پر می کند تا فرزندشان راضی باشد.

این کودکان با حرف زدن ها و دست درازی به وسایل دیگران در کلاس مشکل ایجاد میکنند. آنها برای اکثر پرسش ها پاسخی آماده در آستین دارند از این رو نمی توانند برای صحبت کردن منتظر نوبت بمانند و به محض آنکه به خانه بر می گردند دنبال گوشی شنوا می گردند تا گزارش تجربه های آن روزشان را ارائه دهند.

درونگرا ها ، یعنی کودکانی که برای تجدید قوای درونی خود نیاز دارند که تنها باشند . تصویری بسیار متفاوت و غالبا نگران کننده ازخود در برابر والدین قرار می دهند.

این کودکان درتنهایی بسیار احساس راحتی می کنند. گاه با یکی دو نفر بازی میکنند اما ضرورتی برای حضور هم بازی های فراوان در اطرافشان احساس نمی کنند.

والدین باید بارها کودک خود را تشویق کنند تا به دوستی تلفن کند.

این کودکان دیر جوش هستند و ممکن است ازافراد و موقعیت های جدید کناره بگیرند.

از آنجا که در خانه بیشتر احساس راحتی میکنند ممکن است با افراد خانواده بیشتر از افراد غریبه یا شاگردان مدرسه صحبت کنند.