بچه ای که می زنه باید جلوشو گرفت..چون خودش بیشتر آسیب می بینه و دچار احساس بدی نسبت به خودش میشه..اگه لازم می بینی..یه مدت بیرون رفتن دو نفره داشته باشین...
اما در خصوص مورد دوم به نظر میاد...لجبازی می کنه و باز هم حدس می زنم...به پسرتون بکن و نکن زیاد گفتین...بزارین یه جاهایی که آسیبی بهش نمی خوره..طبق میل خودش باشه...
اگر فرزندتون به حرفتون گوش نميده و مجبوريد بارها چيزيو ازش بخوايد و اخرش تنبيهش كنيد و داد بزنيد يعني اشكال تربيتي از شماست.
كودك به خاطر اسيبي كه خورده از خودش بدش مياد و ترجيح ميده با شما بجنگه و اخرش هم تنبيه بشه. بسياري از پدر مادرها تربيت رو با فرماندهي و زورگويي اشتباه ميگيرند. اين نگاه غلطه اشتباهه ويرانگره و باعث ميشه كودك بزركتر كه شد ارزوي مرگ كنه.
در موارد جزيي كه مشكل سلامتي و خطر جسمي براي كودكانمون ايجاد نميشه بگذاريد هميشه بچه ها تصميم گيرنده زندگيشون باشن، انتخاب غذا، خريد غذا از بيرون، جاي نشستن، انتخاب لباس و،،، ما با اين كار سه چيز رو به كودكمون ياد ميديم:
يك تو خوبي و حرف و كارت درسته
نظر و عقيده تو خوب و محترمه و با ارزش
وقتي ما در موارد جزيي و كم اهميت به حرف كودكمون گوش ميديم اونها در مسائل مهم با ما مشورت ميكنن و به ما توجه ميكنن.
اين احساس ازادي و راحتي به كودكانمون استقلال ميده فرصت رشد و انتخاب ميده اشتباه هم بكنن ازش ياد ميگيرن و مي اموزند زندگي لج و لجبازي نيست.
روزي كه من دو دفعه به خواسته هاي كوچك فرزندم گوش بدم حتي اگر اشتباه باشه احتمال انكه او كم كم توجهي به حرفاي من بكنه و من بتونم اونو براه بيارم به مراتب خيلي بهتر از لجبازيه.
كودكي كه جيغ ميزنه دو دليل براي اين كارش ميتونه وجود داشته باشه.
يا جيغ زدن رو از شما ياد گرفته. اگر شما در روز فقط يكبار جيغ بزنيد اون حتما ده بار جيغ ميزنه.
يا شما اهل بكن نكن و فرماندهي هستيد و او ياد گرفته با اين مانور به خواسته ش برسه.
كودكي كه با جيغ زدن توجه مادر رو به خودش جلب ميكنه در صورت تكرارش براي ٥٠ بار اين كار در وجودش كاشته ميشه.