دروغگویی در کودک براثر مفهوم نبودن مفاهیم باشد یا اینکه کودک فراموش کرده است کاری را انجام داده است.
عدم اطلاع از مفاهیم تخیل و واقعیت : به علت تجربه کم کودک مفهوم تخیل و واقعیت برای او شناخته نیست که با تمرین و آموزش این تفاوت ها را تجربه و درک می نماید.
یکی از تمرین ها با بازی برای نشان دادن مفهوم تخیل و واقعیت : پدر کودک در نقش قول در بازی ظاهر می شود و دنبال کودک می کند تا او را بخورد . کودک در ابتدا می ترسد اما بعد متوجه می شود که پدرش او را نمی خورد و برایش توضیح داده می شود که این یک بازی و تخیل بوده است.
فراموشی : علت دیگر که بزرگ تر ها فکر می کنند کودک دروغ گفته است این می باشد که حافظه ی کودک کوتاه مدت است و یادش نمی ماند که خط روی دیوار کشیده و یا الان عروسکش نیست ، برایش مهم نیست عروسک کجاست یا کی برش داشته است او عروسک را می خواهد و هنگامی که در این حالت از او سوال می شود او متوجه عملکرد خود نیست و مثلا می گوید من خط خطی نکردم یا می گوید سارا عروسکم را برداشته، یعنی اولین اسمی که به نظرش می رسد.
جلب رضایت و توجه پدر و مادر : کودکان تا 7 سالگی مفهوم دروغ را متوجه نمی شوند و بعد از این سن است که کم کم دروغ را به عنوان شخصیت مستقل و بد شناسایی می کنند. کودکان همواره کارهایی که انجام می دهند برای جلب توجه پدر و مادر است، مثلا اگر صورت او را آغشته به شکلات می بینید و از او سوال می کنید با نگرانی و استرس که شکلات خورده؟ تعجب نکنید که این کار را کتمان کند یا بگوید دوست خیالی اش خورده است، چون او دوست دارد شما را خوشحال ببیند.
بنابراین اولیا با آگاهی از این مسائل راحت تر می توانند کودک را کنترل نمایند.