پیش دبستانی ها و دبستان های مناطق تهران

باسلام به همگی زهره جون من کاملا خودم هم با این حرف شما موافقم ولی تا یه حدی میشه بچه رو بخصوص پسر بچه رو از همه چیز یعنی اون چه که ما دوست نداریم محروم کنیم وبه انچه که ما دوست داریم علاقه مند کنیم.تا چه سنی این اختیار رو وکنترل رو میتونیم البته تا این حد داشته باشییم؟من اعتقاد دارم که تا حدی باید بچه رو از چیزهایی مثل ببخشید مسائل زناشوئی یا فیلمهای نامناسب ویا کارتونهای خیلی خشن و... محدودکرد ولی نباید منکر خیلی از مسائل روتین زندگی شد مثل ماهواره مثل کامپیوتر وخیلی چیزای دیگه اینا واقعیت جامعه و واقعیت خانواده هاست.من یکی از بستگان بسار بسار نزدیکم توی یه خانواده بسیار مذهبی که موسیقی ،ماهواره ، کاملا ممنوع بود . نمازوروزه اجبار وباید بود خلاصه تمام بدیها منع وتمام خوبیها ازاد، شاید باورتون نشه این بچه وقتی که بزرگ شد انجنان عقده گشایی کرد انقدر کارهایی رو که تماما اون موقع ها منعش میکردند انجام میداد که همه انگشت به دهن مونده بودن که این همون بچه است واز همون خانواده، خلاصه اینکه همیشه من خودم برای پسرم حد وسط رو نگه میدارم ماهواره داریم ولی کانالهای ناجور و فیلمهای مبتزل رو نمیزنیم ویا خیلی چیزهای دیگه چون این خانواده همش جلوم هست و می بینم محدودیت های زیاد این مادر و بکن نکن های بیش از حد این مادر چطور این بچه ها رو بدبخت واقعی کرد من کوجیک تر از این هستم که بخوام کسی رو نصیحت کنم فقط تجربه هایی که داشتم و چیزهایی که مشاور پسرم اریا بهم میگه رو باهم در میان بذاریم حالا این نظر من ببخشید پر حرفی کردم خوشحال میشم اشتباهاتم رو بهم گوش زد کنید.باتشکر