خدا همه پدر و مادرهایی که رفتند بیامرزد.من هم خودم در خانواده ای بزرگ شدم که قدر داشته ها مون رو می دونستیم.اسراف نمی کردیم و از هر چیزی درست استفاده می کردیم.جالبه الان بچه ها به اسراف و ریخت و پاش چنان عادت کردند که نمی شه معنی قدرشناسی و استفاده درست را به انها فهماند.برای به دست اوردن هر آنچه می خواهند زحمت زیادی نمی کشند و وقتی به دست اوردند زود از ان دلزده می شوند.من تنها نگرانیم اینه که بچه 6 ساله من در مدرسه دنبال مارک تبلت و لپ تاپ و مارک لباس و مدل ماشین پدرش و سفرهای خارجی و اینجور چیزها باشه و حس کنه حالا که من تو مدرسه به این گرونی هستم بقیه چیزهام هم باید به مدرسه ام بیاد.خونه ام ماشینم لباسم اسباب بازیم و ....خواسته های بچه ها با سنشون افزایش پیدا می کنه واگر ما فقط برای اینکه بچه کم نیاره هر چیزی خواست براش فراهم کنیم معنی نداشتن را که برای هر کسی ممکنه پیش بیاد و معنی گنج حاصل رنج را نمی فهمد.