نشان های کودک بیش فعال
بیش فعالی که اصطلاحا ، ADHD خوانده می شود نوعی اختلال شایع است که حدود8 تا 10 درصد کودکان را مبتلا می کند. این بیماری در پسران شایع تر از دختران است . هنوز دلیل واحدی برای آن مشخص نشده است. اما نظریه های مختلف به عوامل متفاوت در این زمینه اشاره دارند. ویژگی های اولیه بیش فعالی پیش از ورود به مدرسه شروع می شود.
بیش فعالی دارای ویژگی های بارزی است که شامل پرتحرکی، کمبود توجه و تمرکز، بروز اعمال ناگهانی و غیرقابل پیش بینی و رفتارهای تکانشگر و بدون صبر و تحمل می باشد. این اختلال سه نوع است؛ در نوع اول بیش فعالی کودک فقط در توجه و تمرکز مشکل دارد. در نوع دوم فقط پرتحرکی دیده می شود و نوع ترکیبی که کودک هم پرتحرک است و هم مشکل توجه و تمرکز دارد .
این اختلال در کودکان دبستانی و در پسرها سه تا پنج برابر شایع تر از دختران است.معمولا اختلال از سه سالگی به بعد تشخیص داده می شود.این کودکان در دوره شیرخواری اکثرا پرتحرک هستند و دست ها و پاهای خود را زیاد حرکت می دهند؛ کم خواب، کم غذا هستند و زیاد گریه می کنند. این نا آرامی های اولیه می تواند نشانه ای برای بیش فعالی در دوران بعدی کودکی باشد.
با کودک بیش فعالم چگونه برخورد کنم ؟
درمان سریع برای این اختلال وجود ندارد اما بهتر است والدین برای کمک کردن به خود و کودکشان در مورد این اختلال اطلاعات بیشتری کسب کنند. همچنین برنامه تربیتی ویژه ای را متناسب با نیازهای فرزند خود برنامه ریزی نمایند.
به نظر می رسد مواد غذایی هم می تواند برای کمک به این افراد موثر باشد. آنها باید از زیاده روی در مصرف شکر و غذاهای حاوی آن مانند کیک، شیرینی، شکلات، بیسکویت ،نوشابه های شیرین و موادی که دارای افزودنی ها هستند خودداری کنند.
به نظر می رسد ترکیب روش های رفتار درمانی ، باز توانی شناختی و دارودرمانی بهترین نوع درمان را شکل می دهد.
در باز توانی شناختی بر روی توانایی های شناختی کودک از جمله توجه ، حافظه و حل مسئله تمرکز می شود. روش های رفتار درمانی بر روی روش های ارتباطی کودک با محیط اطراف و روش های تربیتی والدین متمرکز خواهد شد.
روش های دارو درمانی نیز در اختیار روان پزشک قرار خواهد داشت ، که در صورت نیاز داروهایی در این زمینه از طرف روان پزشک تجویز خواهد شد.