دبیرستان ابوریحان

سلام به همگی
آیناز جان ممنونم که از احساسات و افکارت با ما میگی من به شخصه همیشه به این فکر میکنم که واقعا چند سال دیگه بچه های ما چه فکری در مورد ما می کنن و اگر اونها تصمیم گیری با خودشون بود چه می کردند و البته خیلی کم از زبان خود دانش آموزای مدارس دیدم که بیان و بگن واقعا چه اتفاقی براشون افتاده بوده توی سال های تحصیلی و چی خوب بوده و چی بهتر بوده عوض میشده .
و به نظر همه ی ما کاملا باید از این نوع صحبت ها با آغوش باز استقبال کنیم و با نکته بینی خاصی اینا رو گوشه ی ذهنمون بیاریم. موقع ثبت نام یا موقع جهت دهی به فرزندمون و اینکه با این تصمیم گیری ما چه چیزی برای فرزندم حاصل میشه و چی چیزی از دستش میره .. تو یه مثال کوچکتر بگم مثلا خیلی از دوستای خودم بچه هاشون رو کلاسهای متنوع ثبت نام می کنن که چون دوست داشتن خودشون به فلان حرفه دست پیدا کنن و نتونستن حالا برنامه ریزی رو برای بچشون انجام میدن. انگشت شمارن بچه هایی که به زبون میان و مخالفت می کنن! من حس می کنم بچه ها به خاطر تجربه کمشون نمیتونن بگن چی می خوان و چی نمی خوان ما باید گزینه های مختلف رو و پیامدهاش رو باهاشون درمیون بگذاریم اونا که انتخاب کردن تا آخر راه باهاشون باشیم .
لازمه که از آیناز تشکر کنم که جسارت کرد و راهی رو که رفته بود رو زیر سوال برده و نظر خودش رو گفت . امیدوارم بچه های منم این گونه باشن.