تاکنون از خود پرسیده اید که فردیت (متمایز بودن نوزاد از والدین مثلا مادر) چگونه شکل می گیرد؟
در ابتدای زندگی، همه چیز برای کودک یکی است. نوزاد در همزیستی کامل با محیط خود زندگی میکند، درست مثل زمانی که در زهدان مادر بود. تولد، نخستین شوکی است که آگاهی کودک از فردیتش را نمایان میسازد. اما این تنها بیداری نخست است و هنوز هیچ چیز شکل نگرفته است. به مدت چندین ماه، نوزاد احساس یکی بودن با محیط پیرامونش را خواهد داشت، بدون هیچگونه احساسی از جدایی. مادر بخشی از خود اوست، یا از آن هم بهتر، نوزاد به شکلی مبهم خود را ادامهای از بدن مادرش میداند.
وقتی محرومیتهای کوچک دوران نوزادی کم کم پدیدار میگردند، در مواردی که دیر به کودک غذا داده میشود، یا وقتی گریههای حاکی از ناراحتی او بی پاسخ میمانند، او به این آگاهی دست پیدا میکند که فردیتی جدا از دیگران دارد. وقتی کودک با نخستین تکانهای زندگی مواجه میشود، از شکل گرفتن وجود خود آگاه میگردد. بدون این اختلاف بین او و دیگران، هیچ زندگی درونی برایش وجود نخواهد داشت، که این به معنای آگاهی زندگی از خودش است. اما توجه داشته باشید این محرومیت به خودی خود نیست که موجب خودآگاهی میشود، بلکه آگاهی است که وقتی کودک از وجود خود مطلع می گردد، به آن دست پیدا میکند.
لذا، خودآگاهی محصول کنارهگیری از دیگران و تمرکز روی خود است، نوعی انقباض در واکنش به تأثیری که محیط بیرونی روی ما دارد. اما این کنارهگیری به فرد اجازه میدهد همچون یک وجود در عالم هستی آشکار گردد. در واقع، وظیفهی فرد این است که واکنشهای ابتدایی خود را به خلاقیتهای جدید تبدیل کند که آنها نیز به نوبه خود آن را به جهان هستی بازمیتابانند. به همین دلیل است که میتوانیم به ظرفیت خلاق و اعجابانگیز موجودات بشری دست پیدا کنیم. لذا جریان زندگی به این ترتیب شکل میگیرد: عمل، واکنش، تبدیل، عمل.
مثلا کودک گرسنگی خود را به گریه تبدیل میکند، گریهی کودک موجب واکنش والدین میشود و آنها واکنش شفقتآمیز خود را به عمل غذا دادن به کودک تبدیل میکنند.
همین کشمکش بین خویشتن و جهان هستی و بین خویشتن و سایرین است که زندگی روانی فرد را رقم میزند. این معنای انسان بودن است. فرد باید این کشمکش را بپذیرد، زیرا تعادل شخصی او در دل حرکت و تغییر را تضمین مینماید. کشمکشی که اغلب به فرد اجازه میدهد تا هویت خود را بیابد زیرا از جهتی میتوان گفت هویت بشر از دل بینظمی پدید میآید.
بخشی از ترجمه کتاب جدیدی پیرامون عشق

بگذاريد كودكتان از شما سوال كند!!
کنجکاوی جنسی کودکان بسته به هوش و روابط اجتماعی آنها از 3 تا 6 سالگی شروع میشود. آنچه مهم است این است که بچهها شوق و هیجان زیادی در کشف جنسیت خودشان دارند. دنیای ذهن کودک بسیار پاک و معصوم است و اگر سوالاتی میپرسد، والدین نباید احساس شرم، ناراحتی یا عصبانیت پیدا کنند و نگاهشان باید همسو با نگاه کودک باشد. او با دنیای خودش و از دنیای پاک و معصوم خود از والدین سؤال میکند. بنابراین اگر والدین دربرابر هر سؤال جنسی به هر نوعی در مقابل بچهها قرار گرفتند نباید شرم و حیا نشان دهند، در غیر این صورت نمیتوانند به او کمک کنند. اگر والدین سؤالات ابتدایی بچهها را دربرابر مسائل جنسی به این شیوه پاسخ دهند اثرات منفی دارد. اول اینکه کودک از این به بعد در این مورد از آنها مشورت نمیگیرد. دوم اینکه منبع آگاهیشان را همسن و سالان خودشان یا منابع نامطمئن بیرونی قرار میدهند و بیشتر در معرض خطر قرار میگیرند و بالاخره اینکه ناراحتی و عصبانیت آنها از سؤال کودک به او احساس گناه و شرم غیرضروری میدهد. بنابراین اگر بعدها مشکلی برایش پیش بیاید و خطری او را تهدید کند به والدین نمیگوید.
بیشتر چه افرادی ممکن است کودک را مورد آزار جنسی قرار دهند؟
در جریان رشد و تکامل کودک، افراد مختلف و دوستان با او در ارتباط و تعامل هستند. والدین، افراد خانواده، خویشاوندان، بچههای بزرگتر فامیل، مخاطبین اینترنتی، سایر مراقبین ( پرستار، مربی، افراد ارائه دهنده خدمات آموزشی و فوق برنامه و افرادی که در خانه رفت و آمد دارند)، افراد غریبه و غیره. تمام این افراد به نوعی به کودک دسترسی دارند. اگرچه بسیاری از این افراد قابل اعتماد هستند ولی برخی نیز ممکن است به شکلی کودک را مورد آزار جنسی قرار دهند. احتمال ارتکاب آزار جنسی از سوی افراد غریبه که به کودک دسترسی کمی دارند زیاد نیست. بر اساس برخی گزارش ها 60 درصد کودکان توسط کسانی آزار جنسی دیده اند که مورد اعتماد افراد خانواده بوده اند و به مدت طولانی با کودک تعامل داشته اند و در 90 درصد موارد کودک یا خانواده ی او، فرد مهاحم را از قبل میشناخته اند. این افراد تلاش میکنند اعتماد مراقبین را جلب نموده و در عین حال مشابه سایر افراد رفتار کنند، به طوری که رفتارشان طبیعی به نظر برسد. این افراد گاهی ممکن است میزان ارتباط شان را با کودک کم کرده و خود را بی تفاوت نشان دهند که مورد سؤظن واقع نشوند. و در زمان هایی بسیار حمایت کننده، مهربان، صمیمی و مطیع به نظر برسند. مثلأ بزرگسالانی که به دقت و با مهربانی به سر و وضع کودک رسیدگی و موهای او را آرایش میکنند یا نسبت به دستشویی بردن یا حمام کردن کودک اقدام میکنند. این افراد معمولأ تلاش میکنند شرایطی را فراهم کنند یا در فعالیت هایی داوطلب شوند که بیشتر با کودک در ارتباط باشند، مثل بازی با کودک، بردن او به پارک، سینما یا اردو، مشارک فعال در مراقبت از کودک مثل پوشاندن لباس به او، رساندن کودک به مهد یا مدرسه. حتی بزرگسالانی که وظیفه ی مراقبت اصلی از کودک را برعهده دارند(نظیر یکی از والدین یا هر دو) ممکن است کودک را مورد آزار جنسی قرار دهند. برخی افراد دیگر نظیر پرستاران کودک که در مراقبت از او سهیم هستند و مورد اعتماد والد می باشند ممکن است کودک را مورد آزار جنسی قرار دهند.
به نقل از کتاب: سؤاستفاده جنسی از کودکان(روش های پیشگیری از کودک آزاری جنسی و نحوه مواجهه با آن)/ نوشته: دکتر جواد محمودی قرائی
در حال بارگذاری...