۵۴٫۷k
 

توانایی فردی - شکوفایی فرزند در خانه و مدرسه با نگرش پروفسور یونگ

فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۸ اسفند ۱۳۹۲

تاکنون از خود پرسیده اید که فردیت (متمایز بودن نوزاد از والدین مثلا مادر) چگونه شکل می گیرد؟
در ابتدای زندگی، همه چیز برای کودک یکی است. نوزاد در همزیستی کامل با محیط خود زندگی می‌کند، درست مثل زمانی که در زهدان مادر بود. تولد، نخستین شوکی است که آگاهی کودک از فردیتش را نمایان می‌سازد. اما این تنها بیداری نخست است و هنوز هیچ چیز شکل نگرفته است. به مدت چندین ماه، نوزاد احساس یکی بودن با محیط پیرامونش را خواهد داشت، بدون هیچگونه احساسی از جدایی. مادر بخشی از خود اوست، یا از آن هم بهتر، نوزاد به شکلی مبهم خود را ادامه‌ای از بدن مادرش می‌داند.
وقتی محرومیت‌های کوچک دوران نوزادی کم کم پدیدار می‌گردند، در مواردی که دیر به کودک غذا داده می‌شود، یا وقتی گریه‌های حاکی از ناراحتی او بی پاسخ می‌مانند، او به این آگاهی دست پیدا می‌کند که فردیتی جدا از دیگران دارد. وقتی کودک با نخستین تکان‌های زندگی مواجه می‌شود، از شکل گرفتن وجود خود آگاه می‌گردد. بدون این اختلاف بین او و دیگران، هیچ زندگی درونی برایش وجود نخواهد داشت، که این به معنای آگاهی زندگی از خودش است. اما توجه داشته باشید این محرومیت به خودی خود نیست که موجب خودآگاهی می‌شود، بلکه آگاهی است که وقتی کودک از وجود خود مطلع می گردد، به آن دست پیدا می‌کند.
لذا، خودآگاهی محصول کناره‌گیری از دیگران و تمرکز روی خود است، نوعی انقباض در واکنش به تأثیری که محیط بیرونی روی ما دارد. اما این کناره‌گیری به فرد اجازه می‌دهد همچون یک وجود در عالم هستی آشکار گردد. در واقع، وظیفه‌ی فرد این است که واکنش‌های ابتدایی خود را به خلاقیت‌های جدید تبدیل کند که آنها نیز به نوبه خود آن را به جهان هستی بازمی‌تابانند. به همین دلیل است که می‌توانیم به ظرفیت خلاق و اعجاب‌انگیز موجودات بشری دست پیدا کنیم. لذا جریان زندگی به این ترتیب شکل می‌گیرد: عمل، واکنش، تبدیل، عمل.
مثلا کودک گرسنگی خود را به گریه تبدیل می‌کند، گریه‌ی کودک موجب واکنش والدین می‌شود و آنها واکنش شفقت‌آمیز خود را به عمل غذا دادن به کودک تبدیل می‌کنند.
همین کشمکش بین خویشتن و جهان هستی و بین خویشتن و سایرین است که زندگی روانی فرد را رقم می‌زند. این معنای انسان بودن است. فرد باید این کشمکش را بپذیرد، زیرا تعادل شخصی او در دل حرکت و تغییر را تضمین می‌نماید. کشمکشی که اغلب به فرد اجازه می‌دهد تا هویت خود را بیابد زیرا از جهتی می‌توان گفت هویت بشر از دل بی‌نظمی پدید می‌آید.
بخشی از ترجمه کتاب جدیدی پیرامون عشق

فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۱۱ فروردین ۱۳۹۳
قتی والدین به بچه ها قدرت مطلق بودن خود را القاء میکنند.
.
یعنی به گونه ای عمل میکنند وبرخورد مینمایند که همیشه حق با آنهاست وآنها درست میگویند.
فرزندان انها خواهند پذیرفت که هیچ ارزشی ندارند وبنابراین در زندگی خود به سمت حرکتهای افراطی (درس خواندن زیاد،پول ساختن افراطی ،موفقیتهای وسواسی،خلاصه هر دستاورد دیگری که خیلی عجیب وغریب باشه)برای اثبات خود حرکت میکنند ویا میپذیرند که ادم متوسطی هستند وبه راحتی به شکست پناه میبرند،
درواقع آنها پذیرفته اند همیشه فرزند بمانند وقبول کرده اند که فرزند ناتوانند ونیازمند دائمی به یک بزرگتر؛بنابراین انها درازدواج هم دنبال یک والد برای وابستگی جدید هستند.
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۱۵ فروردین ۱۳۹۳
چرا فرزند من هم صبح ها موقع رفتن به مهد بهانه جویی می کند و هم بعدالظهر که می روم دنبالش؟

حتما شما هم تجربه این موضوع را دارید که یکسری از بچه ها هم برای شروع کاری مشکل دارند و هم برای اتمام آن مثلا به زور باید راضی کنید به دستشویی بروند و به زور آنها رو از دستشویی بیرون بیاورید یا به اصرار زیاد آنها را به مهد يا مدرسه بفرستید و بعدالظهر هم به سختی از آنجا دل مي کنند و بدخلقی می کنند و ...
عزیزان کودکان ادراکی دوست دارند دستشان برای تصمیم گیری باز باشد و در فوریت تصمیم نگیرند و نیاز به زمان دارند تا خود را برای کاری آماده کنند ، پس به آنان قبل از انجام هر کاری یک فرصت کوتاه 5-15 دقیقه ای بدهید تا برای انجام آن کار آماده شوند،این کودکان بسیار کنجکاو هستند و با شرایط جدید خوب کنار می آیند اما زمان دادن و عدم اجبار فوری خیلی مهم است.این کودکان برخلاف کودکان قضاوتی در انتخاب و تصمیم گیری دچار شک و مشکل می شوند،مثلا در یک فروشگاه بزرگ به سختی یک اسباب بازي یا لباس انتخاب می کنند اما در یک مغازه کوچک راحتترند.
لطفا این نیاز آنان را به رسمیت بشناسید و با آن مبارزه نکنید و به او یادآوری کنید تا فلان موقع آماده شو تا برویم یا "برو آخرین بازی هایت را بکن تا قبل از اینکه از مهد برویم" یا کارهایی که در مهد کرده يا كاردستي هاي او را بینید بعد بگویید "مامان آماده شو دیگه برویم خانه" ،سريع او را از مهد نبرید بدون اینکه حرفهای او را بشنوید و بگویید "مامان آماده ای برویم".
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۱۷ فروردین ۱۳۹۳
خیر . در حقیقت همه افراد در دوران نوجوانی برای بدست آوردن هویت خود و کسب استقلال روحی ،خیالپردازی میکنند و در اصل انتزاعی فکردن ، خیالپردازی، رویابافی ، نیاز روحی موقتی است برای عبور از مرحله وابستگی روحی در کودکی و رسیدن به استقلال روحی در بزرگسالی. اگر پس از گذر از دوره نوجوانی این خیالپردازیها و...با فرد همراه باشد ، میتوان گفت ممکن است که او فردی شهودی باشد واین حالتهای روحی بخشی از تیپ شخصیتی اوست . شاید خیلی از ما این تجربه را داشته باشیم که در دوران نوجوانی رمان میخوندیم یا مثلا علاقمند به فیلمها و داستانهای خیالی میشدیم و یا دلمون میخواسته هنرمند بشیم (بازیگر ، موزیسین ، فیلمنامه نویس و...) اما بعد از مدتی این علاقه ها تغییر کردند .پس والدین عزیز توجه داشته باشید ممکن است فرزند شما در دوران نوجوانی و درست زمانیکه باید برای بعضی مسائل مهم زندگی از جمله انتخاب رشته تحصیلی تصمیم گیری انجام دهد ، دچا اشتباه شود و مسیر درست را گم کند .چقدر عالی است که شما به عنوان والدین آگاه به او کمک کنید تا با کمک ابزارهای مناسب همچون تست های معتبر ، مشاوره با کارشناس ، کتب مرتبط در این حوزه و ... دست به مناسبترین انتخاب بزند و در نتیجه از اینکه در مسیرمناسب و همخوان با روحیاتش قرار بگیرد حال خوبی داشته باشد...
س.س
صادق  دیلمیان
کاربر فعال | ۲۵ | ۱۰۶ | ۲۱ فروردین ۱۳۹۳
 مطلبی خوندم شاید برای شما هم جالب باشه

آیا پدر و مادر صبوری هستید و تحمل شیطنتهای فرزندتان را دارید یا نه ؟


والدین عزیز،رفتار شما با فرزندانتان بیشتر اوقات آینه ای است از رفتار
والدین شما با خودتان در کودکی(البته تیپ شخصیتی شما ،همسر و فرزند یا
فرزندانتان نیز در این میان جزء عوامل مهم است).


از مهمترین علل کم تحملی و بی حوصله شدن والدین قضاوتها و سوء تفاهمهای
بین آنان و فرزندانشان است که به علت عدم شناخت و درک متقابل صورت می گیرد.

علت دیگر می تواند فراموشکار بودن والدین باشد که یادشان رفته که خودشان
روزی برای یک هیجان و تجربه جالب کارهای عجیب و غریبی می کردند.
علت
بعدی تفاوت شخصیتی باشد مثلا یک پدر یا مادر تفکری و قضاوتی به سختی می
تواند چهارچوبهای فکری و اخلاقی خود را کنار بگذارد و با شیطنت ها و تجربه
های فرزندش همراه شود یا اگر همراه شود خیلی زود توان تحمل خود را از دست
می دهد.
موضوع رفتار والدین خودتان با شما در کودکی نیز ،لطفا بدون
قضاوت آنان را باور و پذیرش کنید چون هرگونه حس مثبت یا منفی زیادی نسبت به
کوچکترین رفتار،گفتار یا احساسات والدینتان در کودکی نسبت به خودتان،شما و
فرزندتان را در این زمان اذیت خواهد کرد چون روان شما در این قسمت گره
دارد و نمی تواند به خوبی عمل کند و ممکن است عکس العمل های نامناسب یا
شدید در مقابل فرزندتان بخرج دهید.

در مورد شیطنتهای بیش از حد
نیز می توانم بگویم که عزیزان کودکان ما چون تجربه ندارند و دنیا را برای
اولین بار تجربه می کنند خیلی از ما متهورتر و شجاعترند،پس لطفا ترس هاو
باورهایمان را به آنان القاءنکنیم و بگذاریم که آنان سبک بالتر و خلاقتر با
زندگی روبرو شوند.
البته می دانم که دور ایستادن و خطر کردن فرزندان
را تماشا کردنٰ خیلی چالش بزرگی است اما می توانیم آماده و مترصد در کنار
آنان باشیم که در مواقع لزوم عکس العمل نشان دهیم و آنان را بازداریم.

عزیزان رفتار با فرزندان درست مثل الاکلنگ سواری است که گاهی سمت کنترل
بالاست و گاهی سمت آزادی نباید این الاکلنگ را در هیچ حالتی در حال سکون
نگاه داشت.
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۹ اردیبهشت ۱۳۹۳
شكار هيولا!

هنگامی که کودک از ترس خود در مورد هیولاهای شبانه و کابوس آنها می گوید با او به شکار آن هیولاها بروید! اطراف اتاق را به همراه او به خوبی بررسی کنید؛ زیر پتوها، پشت کمدها، بالای گنجه ها و هر جای دیگر. شما می توانید با بالش روی پتوها بکوبید تا اگر هیولایی وجود دارد فراری شود. حتی می توانید این شکار را به محوطه حیاط منزل هم گسترش دهید و به کودکتان اطمینان دهید که هیچ هیولایی جرئت نخواهد کرد این نزدیکی ها پیدایش شود!

کودک کاملاً متوجه است که ترس هایش که خیلی برای خودش واقعی هستند درک شده و برای حل آنها تلاش می شود، درست همان طور که ما بزرگسالان متوجّه می شویم که دیگران واقعاً دارند به گفته ها ی ما گوش فرا می دهند و می خواهند کمک کنند تا مشکلمان حل شود.

منبع: تقويت هوش هيجاني در كودكان. محمود حكيمي

شکوفایی فرزند در خانه و مدرسه با نگرش پروفسور یونگ
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۳
دوستان خوشحال میشم نظرات شما رو هم بدونم.
عرفان سهيلي
کاربر فعال | ۳۴۰ | ۴۹۴ | ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۳
jتمامي مطالب شما را خوندم . خيلي خوب انتخاب شده بودن و ارائه آنها بجا و درست بود....
واقعا ممنون
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۳
ممنون آقای سهیلی
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۱۸ خرداد ۱۳۹۳
وقتی فرزندم به من می گوید مرا دوست ندارد،با او چگونه رفتار کنم؟

این اتفاق هنگامی می افتد که کودک از پدر یا مادر خود عصبانی است و فریاد می زند که"من ترو دوست ندارم" مثلا در موقعیتی که مادر به او اجازه نمی دهد دو تا بستنی بخورد یا عروسک یا اسباب بازی را که می خواهد برای او نمی خرد چون کودک نمی تواند به درستی احساساتش را بروز دهد و خواسته هایش را با دلایل قانع کننده مطرح کند،فریاد می کشد و با گفتن آن جمله اعتراض و ناراحتی خود را نشان می دهد.
پدر و مادرانی هستند که این حرف کودک خردسالشان را به دل می گیرند و ناراحت می شوند چون آنها همیشه مشغول مراقبت از او هستند و به او فکر می کنند و از خود بخاطر او می گذزند و از عصبانیت فرزندشان عصبانی می شوند و به او اجازه نمی دهند او این حرف را دوباره تکرار کند(این مشکل بین والدین دارای تیپ شخصیتی احساسی و کودکان احساسی شدیدتر است چون حساسترند).

اما راه حل:
*عزیزان فرزند شما حق دارد که احساسات و خشم و عصبانیتش را بروز دهد،چون او راه دیگری بلد نیست و اگر ما زیاد مقاومت کنیم ممکن است او دست به خشونت بزند و با گاز گرفتن یا لجبازی کردن یا نشنیدن حرف والدین و ... واکنش نشان دهد اما اگر اجازه بروز پیدا کند کم کم راه های بهتری هم برای بروز با کمک و راهنمایی شما پیدا می کند، اگر شما مثل والدین خودتان ناخودآگاه عمل نکنید و عصبانیتتان را کنترل کنید و او را قضاوت نکنید.
*می توانید به او بگویید به جای گفتن آن جمله می تواند مثلا بگوید"از دستت عصبانی هستم،از چیزی که گفتی خوشم نمی یاد"و ...
*ضمنا کودکان خیلی اوقات از شما الگو می گیرند و چون شما خودتان در کودکی به او شاید گفته باشید که "چون این کار رو کردی دوستت ندارم"یا شنیده باشد که گفته باشید"من از فلانی خوشم نمی آید". طبیعی است که او هم این کار را بکند و به شما آن جمله را بگوید پس الگوی بهتری باشیم و به او با آرامش بگویید"می دانم که الان از دستم خیلی عصبانی هستی،تو دوست نداری من به تو بگویم که چه کاری باید انجام بدهی "وقتی کودک آرامش شما را ببیند،او هم بهتر و مناسبتر عمل می کند.
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۰ خرداد ۱۳۹۳
چالش هدیه دادن به فرزندان ؛







همه مامان و باباها و بزرگترهای مهربون حتما در یک مناسبت خاص برای یک کوچولو هدیه ای با توجه به علائق و گفته های مستقیم و غیرمستقیم او البته قبل از موعد آن مناسبت تهیه کرده اند اما وقتی آن را به کودک دادند او گفته"من دیگه عروسک یا رباط نمی خوام من حالا یه اسکت برد یا کفش اسکیت می خوام".اغلب ما بزرگترها ناراحت و عصبانی می شویم و می گوییم"تو مدام تصمیت رو عوض می کنی و خیلی خودخواهی،حتی نمی تونی یک تصمیم ساده بگیری".توی این موقعیت بزرگترها ناامید و عصبانی می شوند اما کودک سردرگم می شود و درک نمی کند که چرا والدین عصبانی هستند.



این موقعیت مخصوصا برای والدین قضاوتی که دوست دارند همه چیز روی نظم و برنامه ریزی باشد اما فرزند شان دوست دارد دستش برای انتخاب تا آخرین لحظه باز باشد ، زیاد تکرار می شود.



راه حل ها؛



*می توانید به فرزند تان بیاموزید که به جای گفتن "من اسکیت برد می خوام" بگوید "من فکر می کنم اسکیت برد می خوام اما مطمئن نیستم".به این ترتیب بزرگترها هم متوجه شک و عدم قطعیت او در تصمیم گیری می شوند و تصمیم درستری می گیرند.



*می توانید یک بازه زمانی تعنین کند مثلا بگویید"تا شب قبل از روز تولدت می توانی تصمیمت را قطعی کنی و از آن به بعد نمی توانی تصمیمت را عوض کنی".با این کار هم شما امکان تهیه هدیه را به موقع دارید و هم کوچولوی ما فرصت بیشتری برای عوض کردن تصمیمش داره و دستش بازتره.



*اگر هم در شرایطی تصمیمش رو عوض کرد به او می گویید که در مناسبت بعدی می تواند اون هدیه را دریافت کند و این قانون همیشگی است.



عزیزان با شناخت و درک شما از فرزندانتان و آنها از شما احترام و صمیمیت متقابل در خانواده بیشتر می شود و رضایتمندی در خانواده رشد می کند.

فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۹ خرداد ۱۳۹۳

بگذاريد كودكتان از شما سوال كند!!


کنجکاوی جنسی کودکان بسته به هوش و روابط اجتماعی آنها از 3 تا 6 سالگی شروع می‌شود. آنچه مهم است این است که بچه‌ها شوق و هیجان زیادی در کشف جنسیت خودشان دارند. دنیای ذهن کودک بسیار پاک و معصوم است و اگر سوالاتی می‌پرسد، والدین نباید احساس شرم، ناراحتی یا عصبانیت پیدا ‌کنند و نگاه‌شان باید همسو با نگاه کودک باشد. او با دنیای خودش و از دنیای پاک و معصوم خود از والدین سؤال می‌کند. بنابراین اگر والدین دربرابر هر سؤال جنسی به هر نوعی در مقابل بچه‌ها قرار گرفتند نباید شرم و حیا نشان دهند، در غیر این صورت نمی‌توانند به او کمک کنند. اگر والدین سؤالات ابتدایی بچه‌ها را دربرابر مسائل جنسی به این شیوه پاسخ دهند اثرات منفی دارد. اول اینکه کودک از این به بعد در این مورد از آنها مشورت نمی‌گیرد. دوم اینکه منبع آگاهی‌شان را همسن و سالان خودشان یا منابع نامطمئن بیرونی قرار می‌دهند و بیشتر در معرض خطر قرار می‌گیرند و بالاخره اینکه ناراحتی و عصبانیت آنها از سؤال کودک به او احساس گناه و شرم غیرضروری می‌دهد. بنابراین اگر بعدها مشکلی برایش پیش بیاید و خطری او را تهدید کند به والدین نمی‌گوید.

منبع کانون روانشناسان کودک
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۹ خرداد ۱۳۹۳
آزارهای عاطفی گرچه برخلاف آزارهای جسمانی اثری قابل رویت بر جسم کودک بر جای نمی گذارند، اما اثر آن به مراتب عمیق تر و ماندگارتر و فاجعه آمیزتر است و آسیب آن تا آخر عمر بر روان فرد باقی خواهند ماند.

تعریف کنفرانس بین المللی سوء رفتار روانی کودکان و جوانان در سال 1983 از بد رفتاری روانی عبارت است از : هر گونه رفتار با کودک که طبق استانداردهای اجتماعی و نظر متخصصان از نظر روان شناختی آسیب زا باشد؛ یعنی هر گونه رفتاری که بر عملکرد رفتاری- شناختی و عاطفی و جسمی کودک تاثیر سوء داشته باشد بدرفتاری روانی با کودک خوانده می شود.

آزار عاطفی به معنای قصور در فراهم نمودن محیط حمایتی مناسب برای رشد کودک می باشد؛ چنین محیطی شامل مجموعه تعلقات و وابستگی های ابتدایی می شود که بر مبنای آنها کودک این امکان را کسب می نماید تا شایستگی های عاطفی و اجتماعی اش را متناسب با استعدادها و توانایی های بالقوه خود در جامعه ای که در آن زندگی می کند بروز دهد. رفتارهایی که نسبت به کودک صورت می گیرد و منجر به ورود آسیب به سلامتی و رشد جسمی و روانی و روحی و اخلاقی یا اجتماعی او می گردد یا احتمال بروز چنین آسیب هایی را ایجاد می نماید، در زمره آزار عاطفی قرار می گیرند. این رفتارها باید در حوزه کنترل والدین یا اشخاصی که مسئولیت و یا اختیار کودک را بر عهده دارند انجام پذیرد چنین اقداماتی شامل انکار طفل، محدودیت در حرکت، تحقیر کردن، سرزنش نمودن، تهدید کردن، ترساندن، تبعیض گذاشتن، استهزاء کردن یا دیگر آسیب های غیرجسمی از رفتارهای خصمانه و تبعیض آمیز می شود.

مصادیق بدرفتاری عاطفی



بدرفتاری عاطفی دایره بسیار وسیعی دارد. رفتار و نگرش های منفی مداوم نسبت به کودک به صورت کلامی، به کار بردن الفاظ زشت در صحبت با کودکان و شوخی های منفی مکرر با کودک که سبب می شود کودک خود را واقعاً بی ارزش و مستحق توهین بداند. این احساس بی ارزش کودک را مستعد انواع اختلالات روانی از جمله افسردگی و اضطراب می نماید. آثار ضرب و شتم در مقایسه با آزار کلامی با سرعت بیشتری مداوا می شود.

مقررات و کنترل شدید: مانند ترسانیدن از جدایی یا تنبیه سخت بدنی یا حتی اظهار نظر و تصمیم گیری برای همه کارهای کودک که او را عملاً از حق انتخاب محروم کرده و مانع از رشد احساس تعلق فردیت در کودک می شود.

انتظارهای نامتناسب با سن کودک: این گونه والدین انتظاراتی از فرزند خود دارند که متناسب با سن و شرایط روانی آنان نیست. آنها از کودکان انتظار دارند بر اساس الگوهای درست و غلطی که در ذهن آنها وجود دارد رفتار کنند و اگر کودک از این الگوها تخطی کند به حساب لجبازی او گذاشته می شود و به صورت یک دور باطل تنبیه و تحقیر کودک را به دنبال خواهد داشت. در این زمینه روان شناسان معتقدند که بچه ها به این نیاز دارند که اشتباه کنند و بدانند که اشتباه کردن پایان جهان نیست. کودک با اشتباه کردن اعتماد به نفس پیدا می کند تا آزمون های جدید کند. والدین ناآشنا با طرز صحیح تربیت برای فرزندان خود هدف های دست نیافتنی در نظر می گیرند. از آنها توقعات غیرممکن دارند و گمان می کنند که قانونمندی هایشان تغییر کردنی نیست. انتظار دارند که فرزندان شان به هدف های دوردستی که در ذهن آنها وجود دارد و برای آنها ارزشمند است دست یابند بدون اینکه نظر کودک شان را مورد توجه قرار دهند.

طرد عاطفی: طرد عاطفی یک نوع بی توجهی شایع است. تعداد قابل توجهی از والدین عشق و محبت لازم برای رشد کودکان را به آنها نمی دهند. این والدین کودکان شان را مزاحم پیشرفت و موفقیت خود می دانند. طرد عاطفی می تواند ناشی از عوامل زیادی مانند کم سن و سالی والدین، رشد نیافتگی عاطفی آنها، یاد نگرفتن الگوهای صحیح تربیتی و یا ناخواسته بودن کودک باشد. از طرفی بعضی از والدین نیز حمایت های بی رویه و غیرمعقولی از فرزند خود به عمل می آورند. فرزندان این دو گروه از والدین از فقدان اعتماد به نفس رنج می برند و احساس بی ارزش بودن ناشی از آن می تواند بر تمامی جنبه های زندگی فردی و اجتماعی آنها تاثیر سوء داشته باشد.

به خدمت گرفتن کودک در جهت ارضای نیازهای عاطفی خود: این والدین به علت رشد نیافتگی روانی از کودکان به عنوان وسیله ای برای ارضای نیازهای عاطفی خود استفاده می کنند. آنان از کودکان شان انتظار دارند بیش از حد متعارف آنها را بفهمند از آنان حمایت کنند. در این صورت یک نوع رابطه معکوس میان آنها شکل می گیرد و مسئولیت هایی که والدین در قبال فرزندان شان دارند را به فرزندان خود منتقل می کنند و والدین این انتظارات را از کودکانشان دارند. این والدین اسباب ترحم و دلسوزی را فراهم می آورند و مانند کودکان بی مسئولیت و درمانده رفتار می کنند و گاهی نیز کودکان را در مقام قضاوت قرار می دهند و از آنها می خواهند در مورد ناعادلانه بودن وضعیت زندگی شان اظهار نظر کنند. این پدر و مادرها تمام بار عاطفی و هیجانی زندگی شان را روی دوش کودکان شان قرار می دهد حال آنکه خود آنها نیازمند محبت و حمایت همه جانبه ای هستند.

دادن پیام های متضاد به کودک یا پاسخ های غیر قابل پیش بینی والدین: بسیاری از والدین به جای آنکه با رفتارهای مناسب و معتدل الگوهای ثابتی را برای فرزندان خود فراهم آورند به دلیل نداشتن ثبات شخصیت و تبعیت نکردن از انگاره های رفتاری معتدل، رفتارشان در معرض تغییر و دگرگونی است. در این خانواده ها کودک نمی تواند مفهوم "خوب" و "بد" را درک کند چون یک رفتار معین ممکن است زمانی تشویق و زمانی دیگر مورد تنبیه واقع شود والدین ممکن است گاهی بسیار مهربان و زمانی بسیار خشن باشند. والدینی که دارای اختلالات روانی هستند و معتاد به مواد مخدر و الکل از بارزترین چهره های این افراد به شماره می آیند.




منبع کانون روانشناسان کودک
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۹ خرداد ۱۳۹۳
هرگز به فرزند خود نگویید:


شکوفایی فرزند در خانه و مدرسه با نگرش پروفسور یونگ
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۹ خرداد ۱۳۹۳
این باور در میان بسیاری از مردم ما وجود دارد که فکر می کنند، بچه دار شدن، باعث اصلاح مشکلات زندگی مشترک می شود. عموما هیچ بچه ای دوست ندارد، والدینش از هم جدا شوند، اما بچه ها در زندگی مشترک ناسازگارانه و پر از اختلاف والدین، شرایط بسیار دشواری را تحمل می کنند. زن و شوهری که با هم تضادهای زیادی دارند، بعد از تولد بچه نیز این تضادها را خواهند داشت و شاید هم تولد بچه موجب بیشتر شدن این اختلافات شود. ممکن است تولد بچه، حواس والدین را پرت کند، ولی دیر یا زود فشارهایی جدید، همراه با نگرانی برای فرزند نیز به مشکلات افزوده خواهد شد. بر اساس تجربیات به دست آمده، کودکان طلاق مشکلات کمتری نسبت به کودکانی دارند که والدینشان مدام با هم اختلاف دارند. زیرا دسته دوم احساس بدبختی بیشتری نسبت به کودکان طلاق دارند. بچه دار شدن، مسئولیت بسیار بزرگی برای پدر و مادر به همراه می آورد و این موجب ایجاد مشکلات و سختی های بیشتری برای زندگی می شود. اگر ازدواجی پایدار و متعادل نباشد، بچه دار شدن حفظ شرایط را بدتر خواهد کرد. باید به زن و شوهران گفت که بچه دار شدن در شرایط نامتعادل، کاری بی رحمانه است. سخن آخر این که کودک یک اسباب بازی بی مصرف نیست. برگرفته از کتاب 23 باور مخرب در ازدواج- نوشته دکتر آرنولد لازاروس
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۹ خرداد ۱۳۹۳



فرزندانمان را زباله دان عقاید پوسیده و باورهای بی منطق ، خرافات و وهم های قبیله ای خود نکنیم

شکوفایی فرزند در خانه و مدرسه با نگرش پروفسور یونگ
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۹ خرداد ۱۳۹۳
این تصویر جالب رو براتون گذاشتم و وقتی خودم این کاریکاتور رو دیدم به ناخودآگاه یاد تعویض روغنی ها افتادم که روغن مصرف شده و سوخته ماشین رو عوض میکنن -حال تصمیم با ماست که روغن سوخته مغزمون رو به مغز بچه هامون وارد کنیم یا روغن تازه-نوشته متن و کاریکاتور خیلی خوب مفهوم رو رسوندن
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۹ خرداد ۱۳۹۳
کودکان به نمونه و سرمشق بیش از انتقاد نیازمندند.

ژوبر
فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۹ خرداد ۱۳۹۳



بیشتر مراقب کودکانمون باشیم!



بیشتر چه افرادی ممکن است کودک را مورد آزار جنسی قرار دهند؟





 در جریان رشد و تکامل کودک، افراد مختلف و دوستان با او در ارتباط و تعامل هستند. والدین، افراد خانواده، خویشاوندان، بچه­های بزرگتر فامیل، مخاطبین اینترنتی، سایر مراقبین ( پرستار، مربی، افراد ارائه دهنده خدمات آموزشی و فوق برنامه و افرادی که در خانه رفت و آمد دارند)، افراد غریبه و غیره. تمام این افراد به نوعی به کودک دسترسی دارند. اگرچه بسیاری از این افراد قابل اعتماد هستند ولی برخی نیز ممکن است به شکلی کودک را مورد آزار جنسی قرار دهند. احتمال ارتکاب آزار جنسی از سوی افراد غریبه که به کودک دسترسی کمی دارند زیاد نیست. بر اساس برخی گزارش­ ها 60 درصد کودکان توسط کسانی آزار جنسی دیده­ اند که مورد اعتماد افراد خانواده بوده­ اند و به مدت طولانی با کودک تعامل داشته­ اند و در 90 درصد موارد کودک یا خانواده­ ی او، فرد مهاحم را از قبل می­شناخته­ اند. این افراد تلاش می­کنند اعتماد مراقبین را جلب نموده و در عین حال مشابه سایر افراد رفتار کنند، به طوری که رفتارشان طبیعی به نظر برسد. این افراد گاهی ممکن است میزان ارتباط ­شان را با کودک کم کرده و خود را بی تفاوت نشان دهند که مورد سؤظن واقع نشوند. و در زمان­ هایی بسیار حمایت کننده، مهربان، صمیمی و مطیع به نظر برسند. مثلأ بزرگسالانی که به دقت و با مهربانی به سر و وضع کودک رسیدگی و موهای او را آرایش می­کنند یا نسبت به دستشویی بردن یا حمام کردن کودک اقدام می­کنند. این افراد معمولأ تلاش می­کنند شرایطی را فراهم کنند یا در فعالیت­ هایی داوطلب شوند که بیشتر با کودک در ارتباط باشند، مثل بازی با کودک، بردن او به پارک، سینما یا اردو، مشارک فعال در مراقبت از کودک مثل پوشاندن لباس به او، رساندن کودک به مهد یا مدرسه. حتی بزرگسالانی که وظیفه­ ی مراقبت اصلی از کودک را برعهده دارند(نظیر یکی از والدین یا هر دو) ممکن است کودک را مورد آزار جنسی قرار دهند. برخی افراد دیگر نظیر پرستاران کودک که در مراقبت از او سهیم هستند و مورد اعتماد والد می باشند ممکن است کودک را مورد آزار جنسی قرار دهند.


به نقل از کتاب: سؤاستفاده جنسی از کودکان(روش های پیشگیری از کودک آزاری جنسی و نحوه مواجهه با آن)/ نوشته: دکتر جواد محمودی قرائی


فاطمه عسگری
کاربر فعال | ۱۸۷ | ۴۴۸ | ۲۹ خرداد ۱۳۹۳
آیا میدونستید که تنبیه بدنی شدید حتما در نوجوانی و بزرگسالی تاثیر منفی‌ خودشو نشون میده؟
 

مدرسه یاب، جستجوی مدارس

در حال بارگذاری...

برای نظردهی، کلیک کنید