مسئله مهمی که باید مورد توجه قرار گیرد این است که تنوع و اختلاف منشها در دوره نوجوانی ظاهر و بارز میگردد پس باید بیش از پیش تربیت را با تنوع و تفاوت طبیعتهای فردی سازگار و متناسب نمود.
بعبارت دیگر نمیتوان با نوجوان آتشین و خیالباف بهمان شیوه رفتار کرد که با نوجوان پرشور و بلغمی مزاج،فایده ی اطلاعات و راهنماییهای شخصیت و منش شناسی نیز در همینجاست.
بنابراین مربی در مطالعه چنین نوجوانانی باید بداند که هرکدام از آنان به کدام دسته یا تیپ تعلق دارد.البته تعیین اینکه فلان فرد به کدام گروه تعلق دارد از انتخاب یکی از طبقهبندیهای منش دشوارتر است.بنابراین در شناختن نوع و گروهی که کودک یا نوجوان بآن تعلق دارد نمیتوان بنحو کلی و انتزاعی اکتفا نمود.
بلکه باید کوشش کرد تا جنبهء بدیع و بیهمتای منش کودک مورد مطالعه قرار گیرد. باید دانست که جنبههای مختلف تربیت در این دوره نسبت به دوره ی پیش یعنی دوره ی کودکی، وارونه است.یعنی آنچه در درجهء اول اهمیت قرار دارد تربیت عقلی نیست،بلکه بیشتر تربیت منش و شخصیت نوجوان موردنظر میباشد.
«...مربی یا مشاور برای جلوگیری یا درمان بینظمیهای نوجوان باید تدابیر زیر را بیاندیشد:
1-برنامهای برای آنان ترتیب دهد تا میان بازی و کار نوجوانان تعادلی برقرار گردد.
2-فعالیت آنها را به رغبتهای گوناگون و هدفهای پابرجا معطوف سازد.
3-آنان را در تحصیلآزادی و استقلال یاری دهد.
4-کوشش کند تا در مدرسه و خانه محیطی آمیخته به تفاهم و همدلی برای آنان بوجود آورد.
5-به محض مشاهدهء ناراحتیهای روانی شدید آنها را به مراکز مشاورهء تربیتی و متخصصین امر معرفی کند...»
«...مربی امور تربیتی به شخصیت خود بینش کامل داشته،ارزشها،آرمانها، نگرشها و اهداف زندگی و احساسات و تواناییها و محدودیتهای خود را بهخوبی بشناسد.
او باید اعتماد به نفس و سلامت روانی،پایداری عاطفی داشته باشد.از کمک و مساعدت به دیگران لذّت برده و صادقانه و بیریا به مشکلات آنان برسد.
مربی امور تربیتی باید فردی صبور،بردبار، صادق و علاقهمند به حرفه ی خود باشد.به تجربه ی ثابت شده است که مراجعه کننده به مربی پرورشی،بیش از تخصص و مهارت مربی،به شخصیت گرم و پذیرای او اهمیت میدهد.
او پیشداوری نمیکند،عقاید خود را به یاری شونده(مراجع)تحمیل نمیکند،و آنها را وسیلهء ارضای حالات روحانی خود قرار نمیدهد.
او میتواند نسبت به احساسات مراجع کننده حساس باشد و در واقع از دریچهء چشم یاری شونده موضوع را مینگرد. مربی پرورشی فردی است باهوش که خوب میاندیشد،استدلال میکند و مسائل را به روش علمی و منطقی حل و فصل مینماید.
مربی پرورشی،در زمینههای مبانی و اصول روانشناسی،تعلیم و تربیت و جامعه شناسی و اصول و فنون راهنمایی و مشاوره ی شاگردان تجربه و مهارت کافی دارد. از عوامل محیطی،اجتماعی اطلاعاتی دارد که میتواند به دانشآموز منتقل کند.با داشتن ویژگیهای فوق خواهد توانست نقش خود را بنحو بارزی ایفا نماید.
نویسنده : کریم رنجه بازو
کلوب مدرسه آنلاین