کوله مدرسه ۹ کیلو؛
توانمندی فردی، هیچ!
✍ سهیل رضایی
پژوهشگر توسعه فردی
معتقـدم مـا هنـوز در دسـتگاه نظـری مسـئله جـدی داریـم و بـه عبارتـی می تـوان گفـت دسـتگاه نظـری نداریـم. در طـرح تحـول آمـوزش و پـرورش آمـده اسـت رسـیدن بـه حیـات طیبـه، واضح نیسـت منظـور از حیات طیبـه چیسـت؟ امـا وقتـی مـن در سـئول کره جنوبـی مدرسـه ای را می بینـم، ایـن موضوع تعریف شـده و مشـخص اسـت. شـما فرصت هـای تاریخـی را در این دسـتگاه کهنه نـگاه کنیـد، ورود تبلـت بـه مـدارس ایـران قدغـن اسـت و ایـن یعنـی فرصـت تاریخـی فرزنـدان این نسـل ممنوعه اسـت. مـا کجای جهـان ایسـتاده ایم؟! در مـدارس کـره جنوبی بدون اسـتثنا دانش آمـوزان بـا دسـتگاه هوشـمند و تبلـت می آینـد، ایـن در حالـی اسـت کـه در کیـف مدرسـه بچـه مـن فقـط نه و نیـم کیلـو کتاب اسـت و مـن بعدها در مـورد فیزیوتراپی او فکـر کنـم.
می دانیـد مـا چطـور خلاقانـه ایـن مسـئله را حـل کرده ایـم؟ رفته ایـم سـراغ کیف هـای چرخـدار! ایـن هـم نوعی خلاقیت اسـت، امـا از نـوع احمقانـه اش!
دنیـا کولـه سـنگین دانش آمـوزان را بـا یـک تبلـت 500 گرمـی حـل کـرده اسـت، امـا مـا کیـف چرخـدار اختـراع کرده ایـم! آن هم کیفی کـه نمی توان از پله هـا بـالا بـرد. مثـل ایـن اسـت کـه کنـار چالـه ایجـاد شـده، بـه جـای پـر کردنـش، بیمارسـتان تأسـیس کنیـم و بگوییم درآمدش بیشـتر اسـت.
مـن قدردان تمامـی معلمانـم هسـتم، اما قـدردان آموزش و پـرورش نخواهـم بـود، زیـرا معتقـدم مطلقـا سـاختار بـه مـن کمکی نکـرد، بلکه ایـن افراد بودنـد کـه بـه مـن کمـک کردنـد.
پرسش اصلی کـه در آمـوزش و پـرورش
بایـد بـه آن پرداخـت ایـن اسـت کـه بایـد ببینیـم چـه چیـزی ارزش آموختـن دارد؟
۱۵٫۹m
۳٫۹m
۱۰٫۴m