براتی برای نامهربان نشدن كودكان پیشنهاد میكند: ابراز عشق بیقید و شرط والدین نسبت به فرزندان بسیار مهم است.برای همین والدین باید كودك را بدون توجه به جنسیت، ظاهر، توانایی و صفات شخصیتیاش دوست داشته باشند. والدین در چنین عشقی، قید و بندهای پرورش فرزند را بدون هیچ چشمداشتی میپذیرند و محبت بی دریغ خود را در تمامی روابط با كودك ابراز میكنند. چنین عشقی، بیشترین تأثیر را بر خویشتن كودك میگذارد.
اما توجه بیش از حد والدین به فرزندان هم میتواند مخرب باشد و همانطور كه كمبود عشق و مهربانی ممكن است به نامهربان شدن كودكان بینجامد، توجه بیش از حد نیز اثرات مخربی بر كودك دارد.به گفته این روان شناس از مهمترین عوامل ایجاد مهربانی، مشاهده و یادگیری آن در دوران كودكی در محیط خانواده است. والدینی كه سرد و غیردوستانه برخورد میكنند، نمیتوانند انتظار داشته باشند فرزندانی مهربان و دلسوز داشته باشند، زیرا صمیمیت و مهربانی نیز مانند دیگر الگوهای رفتاری تا حدودی قابل آموزش و یادگیری است.
یادتان باشد كه كودتان را تنبیه بدنی نكنید. كودك با مشاهده تنبیه بدنی میآموزد كه میتوان از این الگوی نامناسبِ رفتاری هنگام بروز مشكلات یا در مواقع عصبانیت استفاده كند و ممكن است این رفتار را در مورد كودكان دیگر و در آینده در مورد سایر افراد جامعه بهكار گیرد. كتك كاری، ضرب و شتم، چاقو كشی و نهایتا قتل نمونههایی از این الگوبرداری است.براتی تاكید میكند وجود والدین معتاد یا بزهكار در خانه برای كودكان الگوی نامناسبی است، زیرا در چنین محیطی حرمت و ارزشهای انسانی از بین میرود و كودك احترام به حقوق انسانی خود و دیگران را نمیآموزد.
یادتان باشد سرزنش دائم به علت اخلاق و رفتار و وضع ظاهری فرزندان ممكن است باعث ایجاد خودپنداری منفی در كودك شود و در نتیجه به ناتوانی او در دوست داشتن خود و دیگری بینجامد. این امر از جمله علل مؤثر در نامهربانی كودكان به شمار میرود. همچنین رعایت عدالت و مساوات بین فرزندان توسط والدین نمونه مناسبی است از برابری حقوق افراد برای كودك. این موضوع باعث میشود كودك یاد بگیرد همانطور كه در خانواده تمام فرزندان از حقوقی برابر برخوردارند، در جامعه نیز انسانها با هم برابرند و شایسته احترام.
در حال بارگذاری...