3-مشاوره با نوجوان
به منظور دادن جایگاه مناسب به نوجوان میباید با او در زمینههای مختلفی که میتواند اظهارنظر نماید، مشورت کرد و با رعایت شرطهای اول و دوم، از افکار وی استفاده نمود.
شاید سؤال این باشد که در چه زمینههایی میتوانیم با نوجوان خود مشورت کنیم؟
در پاسخ باید بگوییم، اولا ما در تمامی تصمیماتی که در زندگی میگیریم نیازمند اندیشیدنیم. به عبارت دیگر در سادهترین امور زندگی روزمره باید بخوبی بیندیشیم و بعد تصمیم بگیریم.اگر بتوانیم در کارهایی چون پختن غذا، جابجایی اشیای خانه، خرید کردن و سایر فعالیتهایی که در روز انجام میدهیم، با اندیشه و فکر و بخصوص با مشورت با فرزندانمان تصمیم بگیریم، نه تنها روز بروز بر کیفیت کارایی اعمال ما افزوده میشود، بلکه فرزندانمان خود را در زندگی صاحب نقش و جایگاهی معنیدار میبینند.
مثلا اگر به شکل عادت میوه خود را از میوهفروشی خاصی خریداری میکنیم، آیا نمیتوانیم هرازگاهی در مورد صحت این عمل و کارآمدی این خرید با خود بیندیشیم و در این زمینه با نوجوان خویش مشورت کنیم؟آیا نمیتوانیم از خود بپرسیم که آیا میوهای که این فرد به ما میفروشد بهترین است؟و آیا نمیتوان بهترین میوه را از جای دیگر و با قیمت مناسبتری تهیه کرد؟چنین سؤالاتی در مورد اعمال روزمره ما وجود دارد، و فراتر از اینها وقتی میخواهیم زندگی خود را به شکلی پویا و متکامل هدایت کنیم، ناگزیر از یافتن راه حل های جدید و یادگیری مطالب نو هستیم.
کسی که روش زندگی اش را در طول سالیان گذشته، پیوسته ثابت نگه داشته است، بینیاز از اندیشه دیگران نیست. همچنین انسانی که میخواهد شیوه زندگی خود را روز بروز بهتر کرده، مطالب نو بیاموزد و به نقاط کمال بالاتری برسد، بیش از فرد اوّل، احتیاج به فکر دیگران دارد.
به این ترتیب ملاحظه میکنیم که ما انسانها در هر حالتی میباید در مورد اعمال خود بیندیشیم و اندیشه دیگران را به کمک بگیریم.اینگونه است که میتوانیم با فرزند نوجوان خود به شکل گستردهای مشورت کنیم.
از سادهترین مسائل زندگی گرفته تا مطالب علمی و مسائل نو و جهان امروز.وقتی میبینیم که فرزندمان به دلیل مطالعات جدید در زمینه تاریخ، جغرافیا و یا امثال این موارد، اطلاعات نویی در اختیار دارد که ما از آنها بیخبریم، چه خوب میتوانیم مشتری سخنان وی باشیم.با این کار نه تنها برای فکر فرزندمان ارزش قائل شده، و در حقیقت به شکلی صحیح و مطلوب شخصیت او را گرامی داشتهایم، بلکه با سؤالهای خود او را تشویق نمودهایم که بیشتر و بهتر بداند.
این تشویق انگیزه او را برای درس خواندن، به نحو چشمگیری افزایش میدهد.حال این شیوه را با روشی مقایسه میکنیم که در آن پیوسته به فرزند نوجوانمان تذکر میدهیم که درس بخواند و یا او را مورد سرزنش قرار میدهیم که چقدر وقت خود را به بطالت میگذراند.در شکل اول نوجوان با احساس شادمانی و غرور به درس علاقهمند میشود، و در شکل دوم نوجوان خود را دور و بیگانه و گاه به روش کینهتوزانه با درس مواجه میبیند.