احیاء شادمانی و سرزندگی در زندگی
ما معمولاً روزها، ماهها و سالها را پشتسر میگذاریم؛ بدون آنکه توجه کنیم کجا هستیم، فقط میخواهیم بدانیم در انتها به کجا میرسیم. اما عجیب است که هیچ وقت به جایی نمیرسیم که در آنجا احساس رضایت داشته باشیم!
در واقع ما یاد گرفتهایم چطور همیشه در نگرانی برای آینده، لحظات حال را نابود کنیم! بنابراین این کاملا طبیعی است که دائم احساس یأس و نارضایتی میکنیم.
بسیاری از ما همیشه در فکر رسیدن به زمانی هستیم که بتوانیم از آن لذت ببریم و خوشبختی بیشتری را تجربه کنیم ولی معمولاً برای بهدست آوردن خشنودی واقعی مسیر اشتباهی را طی میکنیم.
اگر همیشه تنها در جستوجوی خوشبختی باشیم هیچ گاه نمیتوانیم آن را بیابیم. در واقع خوشبختی را باید در تکتک لحظاتی بیابیم که خیلی راحت آنها را از دست میدهیم ولی ما طوری با آن برخورد میکنیم که انگار خوشبختی نوعی وضعیت است که باید روزی برای ما فراهم شود.
اما اگر میخواهید بتوانید بیشتر از تکتک لحظات خود لذت ببرید، بهترین راه این است که منتظر هیچ چیز و هیچکس نمانید منتظر نباشید تا آخر هفته بیاید تا شما بتوانید تفریحی داشته باشید.
ممکن است از کاری که طی روز انجام میدهید یا از شغلی که دارید، نتوانید لذت ببرید. اما فراموش نکنید. کار شما، شغل شما نیست. کار واقعی شما آن اقدامی است که برای تقویت روح و خود واقعیتان انجام میدهید. کار واقعی درسی است که شما برای آموختن آن به این دنیا آمدهاید و کار شما همان هدف شماست. کار واقعی یعنی یاد بگیرید که چگونه رفتاری دلسوزانه با دیگران داشته باشید، چگونه دیگران را ببخشید، و خودتان را حتی با تمام اشتباهات و عیب و نقصهایتان دوست داشته باشید.
هنگامی که بدانید کار واقعی شما چیست میتوانید در هر زمانی به آن بپردازید.
همه ما وظیفهای داریم که فقط خودمان میتوانیم آن را کشف کنیم. در واقع، این اولین مرحله کارتان است که تشخیص دهید هدف، رسالت و استعدادتان چیست. بهترین راه این است که ببینید چه چیز منحصر به فردی دارید و کدام ویژگی و قابلیتهایتان شما را از دیگران متمایز میکند و از همانجا میتوانید شروع کنید.
مرحله بعدی آن است که یاد بگیرید چطور کار واقعیتان را انجام دهید. هرچه فرصتهای بیشتری را برای مشارکت در هدفتان فراهم کنید، لحظههای بهتری را تجربه خواهید کرد.
ـ گزیده ای از مقالۀ "چرا نسبت به گذشت لحظههايمان بیتوجهيم؟!"، منبع: همشهری آنلاین