تفاوت های همسانی
============
بنابرگفته یکی ازمحققان، اگر دو قلوهای همسان در محیط های زندگی متفاوتی قرار گیرند پس از مدتی الگوهای متیلاسیونشان بیش از پیش متفاوت شده، در نتیجه رفتارهای متفاوتی از خود بروز می دهند. در واقع این مساله می تواند دلیل منحصر به فرد بودن هریک از ما انسان ها باشد.
اما این سوال هنوز مطرح است. پس چرا دوقلوهای هلندی در محیطی یکسان ـ رحم مادر ـ چنین تفاوتی از خود بروز دادند؟ بنابرمطالعات این موضوع می تواند به تفاوت های ظریف فیزیکی مثل اندازه بند ناف یا وجود خطاهایی هنگام نسخه برداری از علائم تقسیم سلولی ربط داشته باشد.
یکی از محققان معتقد است، نه تنها برخی از این تفاوت ها در نتیجه انتخاب تصادفی صورت می گیرد بلکه این تصادفی بودن بخشی از ویژگی های مربوط به تکامل است. در ژنوم ما انسان ها صدها منطقه وجود دارد که الگوهای متیلاسیون موجود در آنها نه از قبل به طور ژنتیکی تعیین شده و نه تحت تاثیر محیط قرار گرفته اند و از فردی به فرد دیگر کاملا متفاوت اند. به نظر می رسد این نواحی حاوی بسیاری از ژن های اصلی رشد ما هستند. حتی در میان حیوانات تغییرات تصادفی در اپی ژنتیک، منظور رشد اندام ها از یک سلول غیرمتمایز وجود دارد که موجب تغییرات ژنتیک در آنها و در نتیجه گاه شانس بقای بهتر در آنها می شود. البته میزان اهمیت این تغییرات تصادفی در انسان هنوز کاملا مشخص نشده است. در تحقیقات مربوط به حیوانات مشخص شد که آنها حتی اگر از نظر محیطی و ژنی یکسان باشند، باز هم تفاوت های بسیاری از خود بروز می دهند.
تمام تحقیقات فوق، محققان را به این نتیجه رساند که گوناگونی اپی ژنتیک ها مسئول این تفاوت های رفتاری است و این تغییرات در اثر جهش یا در نتیجه تفاوت های فیزیکی موجود در رحم یا ترکیبی از هردوی آنها رخ می دهد.
این تغییرات کوچک اپی ژنتیک ممکن است روی فعالیت ژنی ما اثر گذاشته، نحوه تعامل ما با محیط را شکل دهد که به نوبه خود مجددا به درون اپی ژنتیک بازخورد دارد و پیغام را تقویت می کند. آن گاه روی بروز ویژگی های ژنی تاثیرات بیشتری گذاشته، وضعیت بیولوژیک، رفتاری و نحوه تجربه ما از دنیا را تشکیل می دهد. پس باید گفت محیط نیست که موجب تغییرات در ما می شود بلکه ما خودمان محیطمان را می سازیم. یافته های فوق نشان می دهد، اگر ما یکی از هزاران کلونی هم باشیم، باز هم در انتها ویژگی های منحصر به فرد خود را خواهیم داشت