ظرف ترک دار
روزی و روزگاری مردی هندی دو ظرف بزرگ برای حمل آب داشت که در دو طرف یک تیرک آویزان بودند که آن را روی گردنش حمل می کرد.
یکی از ظرفها ترک داشت، و همیشه بعد از گذر از راهی دراز از نهر تا خانه ی ارباب، نیمی از ظرف آب داشت در حالی که ظرف دیگر سالم بود همیشه پر به مقصد می رسید.
مدت دو سال بود که هر روز این جریان ادامه داشت و او تنها یک ظرف و نیم آب تحویل خانه ی ارباب میداد.
ظرف سالم از موفقیت هایش مغرور بود، اما ظرف ترکدار به خاطر نقصی که داشت احساس شرمندگی و بدبختی می کرد، چون هیچ گاه نمی توانست پُر به مقصد برسد.
کوزه پیر آنقدر شرمنده بود که یک روز وقتی مرد آماده می شد تا از چاه آب بکشد تصمیم گرفت با او حرف بزند: «از خودم شرمنده هستم و از تو معذرت میخواهم » آن مرد گفت: «چرا؟ از چه شرمنده هستی؟»
ظرف گفت: «در دو سال گذشته توانسته ام تنها نصف بارم را تحویل دهم، چون ترک پهلویم سبب نشت آب به بیرون شده و تو نتوانسته ای ارزش زحمت خودت را به دست آوری» مرد حامل آب، برای نشت مداوم ظرف متأسف شد و برای همدردی با او گفت: «در راهی که به طرف خانه ی ارباب می رویم، می خواهم که به گلهای زیبای مسیر توجه کنی.»
در راه همان طور که مرد حامل از تپه ای بالا میرفت، ظرف کهنه ی ترک دار به آفتابی که به گلهای وحشی زیبای کنار راه، گرمی می بخشید توجه کرد، و کمی نشاط پیدا کرد. اما در انتهای راه، احساس بد او به قوت خود باقی بود، چون نصف آب او نشت کرده بود و بار دیگر از مرد حامل آب، به خاطر قصورش پوزش طلبيد.
حامل آب به ظرف گفت: به گل های کنار راه توجه کردی؟ من در طرف تو در کنار راه بذر گل کاشته ام، و هر روز که از نهر به طرف خانه ی ارباب برمی گردیم، تو به گل ها آب میدهی. به مدت دو سال است که من گل های زیبا را جمع می کنم و میز ارباب را با آنها تزئین می کنم. بدون وجود تو، خانه ی ارباب از زیبایی و لطافت بی بهره می ماند.
نتیجه گیری :
هر یک از آدمها عيب خاص خودشان را دارند، اما نقص های آدمها زندگی را جالب و جذاب می کند.
به هر شخص به خاطر خوبی هایش و آنچه که واقعا هست احترام بگذاریم.

در حال بارگذاری...