پسر و شیرینی:
در روزگار قدیم پسری بود که خوردن شیرینی را خیلی دوست داشت.
او همیشه از پدرش تقاضای شیرینی می کرد. پدرش هم مرد فقیری بود.
او استطاعت نداشت تا همیشه برای پسرش شیرینی تهیه کند، اما پسر بچه این حرفها را درک نمی کرد و پیوسته تقاضای شیرینی داشت.
پدر خیلی فکر کرد که چطور تقاضای مداوم بچه اش برای شیرینی را متوقف کند.
در آن زمان مرد مقدسی در نزدیکی آنان زندگی می کرد. پدر فکری به نظرش رسید.
او تصمیم گرفت تا بچه اش را نزد آن مرد بزرگ ببرد تا شاید او بتواند بچه اش را قانع کند تا کمتر از پدر تقاضای شیرینی کند.
پسر به اتفاق پدرش نزد مرد بزرگ رفتند.
پدر به او گفت: «ای مرد بزرگ! می توانی از پسرم بخواهی تا از تقاضا برای شیرینی که من استطاعت خرید آن ندارم دست بردارد؟»
مرد بزرگ دچار تردید شد، چون خودش هم شیرینی دوست داشت پیش خود فکر کرد : چطور به پسر بچه امر کند که از تقاضا برای شیرینی دست بردارد؟
مرد مقدس به پدر گفت: «پسرت را ماہ بعد بیاور.»
در طول آن ماه، مرد بزرگ، خوردن شیرینی را کنار گذاشت و وقتی که پدر و پسر دوباره آمدند، به پسر گفت: «بچه ی عزیزم! لطف می کنی دیگر از پدرت تقاضای شیرینی نکنی، چون او استطاعت خرید آن را ندارد؟»
از آن موقع به بعد، پسر بچه دیگر درخواست شیرینی نکرد.
پدر او به مرد بزرگ گفت: «چرا یک ماه پیش که برای این موضوع نزد تو آمدیم به پسرم نگفتی شیرینی درخواست نکند؟»
او جواب داد: «چطور می توانم از پسر تو بخواهم شیرینی خوردن را کنار بگذارد، در حالی که خودم دوست دارم شیرینی بخورم.»
نتیجه گیری:
کردار هر انسان مؤثرتر از سخن گفتارِ اوست.
هرگاه از کسی بخواهیم کاری انجام دهد، خودمان هم باید برای انجام دادن آن کار، پیش قدم باشیم.
ما نباید از کسی بخواهیم کاری را انجام دهد که خودمان دوست نداریم آن را انجام دهید.
همیشه مراقب باشیم که گفتار و کردار ما یکسان باشد.

در حال بارگذاری...