دکتر مورین مورداک، روانکاو مشهور یونگی، می گوید:
" از نخستین ماه های زندگی، اغلب دختران می آموزند که "دختر خوب" بودن پاداش بسیار بیشتری نسبت به "دختر بد" بودن دارد. "دختران خوب" یاد می گیرند که ساکت، مطیع، وابسته، و وظیفه شناس باشند تا درقبال آن بتوانند مورد توجه و مهر پدرانشان قرار بگیرند. به عبارت دیگر آنها یاد می گیرند که چگونه با گوش دادن، برقراری تماس چشمی، چشمک زدن، سرتکان دادن و لبخند زدن پدرانشان را خوشحال کنند.
یک پدر بذر اجابت کردن و انطباق یافتن را در ضمیر دختر خود با تشویق او به مهربان بودن، خوش اخلاق بودن، و از خودگذشتگی کردن می کارد. این گونه است که دختر از همان کودکی می آموزد که چگونه بر طبق "نظر و عقیده پدر" خود مانند یک زن کامل و بی عیب و نقص رفتار کند.
این دختران در بزرگسالی متوجه می شوند که آن اطاعت آنها از الگوهای پدر برای جلب تایید او و تبدیل شدن به "دختر خوب" آنها را نامرئی و شنیده نشده نگه می دارد. او توانایی شنیدن صدای خود را ندارد چون تمام مدت زندگی خود در حال گوش سپردن و تکرار عقاید و نظرات پدرش بوده است."
.
