بیاید از خاطرات اولین ها مون بگیم..

 بیاید از خاطرات اولین ها مون بگیم..مثلا اولین زایمان ، اولین دندونی که افتاد ، اولین باری که پری خانم اومد خونتون   ، اولین روز مدرسه و... اولین های گفتنیه دیگه

بعد از 6 سال زندگی مشترک بالاخره همسرمو راضی کردم که بیا دیگه بچه دار شیم. دیگه وقتشه و از این حرفا . بعد از اینکه baby chek مثبت شد و رفتم آزمایش خون دادم و اونم مثبت بود خیلی خوشحال بودیم و همسرم هم خیلی خوشحال بود و همش می گفت که داره خودشو برای فصل جدیدی از زندگی آماده می کنه و ..

چند وقتی خیلی زندگی فوق عشقولانه ای رو سپری کردیم و خیلی خیلی همه چیز عالی پیش می رفت

و اما اولین روزی که رفتیم سونو گرافـــــــــــــــــی

باهم حاضر شدیم مث یه مامان و بابای عاشق و خوش تیپ رفتیم مطب

و خانم دکتــــــــــــــــــــــــــــر گفت که دوقلو دارم
.
.
.
.
هیچی دیگه کور شدیم انقدر گریه کردیم

همسرمم 2 ماه باهام قهر بود

از شوخی گذشته خیلی هردومون شکه شدیم!! الانم دوقلوهامون میرن پیش دبستان اما ما هنوز تو شوکیم

من شب اولی که میخواستم برم مدرسه با کفش خوابیدم، گره هاشم خودم زدم، یه طوری که صبح بابام مجبور شد با فندک بندش رو بسوزونه تا بازش کنه و من شلوار مدرسه رو بپوشم
.
شما از شب قبل مدرسه رفتن چه خاطره ای داردی؟

یادمه شب قبل از مدرسه که می خواستم برم کلاس اول از ساعت 9 صبح رفتم تو رختخواب که بخوابم اما از شدت هیجان تا ساعت 2 صبح بیدار بودم

اولین غذایی که درست کردم خورشت قیمه بود که بجا چند لیمو یک لیوان لیموی خرد شده ریختم توی قابلمه و این خورشت بشدت سیاه شد .
پدرم تا آخر غذا رو خوردن و برادرم گفت دیگه غذا درست نکن شما!

چه بابای خوبی

پدر و مادر اولین و همیشگی ترین معلمان هستند،عزیزان روز معلم بر همه شما مبارک

اولین باری که رانندگی میکردم مادر و خواهرم کنارم بودن من سرازیری رو با سرعت پایین میرفتم نیش ترمز و ... هم تو کارم نبود... چند ماشین رو میلیمتری رد کردم اون بیچاره ها هم از شدت ترس صداشون در نمیومد فقط دستشون رو گرفته بودن جلو صورتشون منم میگفتم چیزی نیست ترمز زیر پامه نگران نباشید هر وقت لازم شد ازش استفاده میکنم
الان که فکر میکنم احساس میکنم بیچاره ها چی کشیدن تو اون موقعیت نمیخواستن اعتماد بنفسم از بین بره چیزی نگفتن

خيلي جالب بود ... چه خوب يادت مونده البته فك كنم دخترا بيشتر به لباس و كفش و اينا اهميت مي دن ...

ولي كلا روز اول مدرسه برا همه بچه ها هيجان انگيزه ... و البته استرس خيلي زيادي براشون وجود داره...

اول مهر هميشه بوی کودکی مي‌دهد. مرا مي‌برد به سالهای دور و اولين روزي كه پا به مدرسه گذاشتم. اولین روز سال اول ابتدايي، روزي با خاطره‌ي اضطرابي شيرين و ترسي دوست داشتني. ترس از اينكه مبادا مادرم مرا تنها در مدرسه رها كند...
. کاش می توانستم به بچه ها بگویم همچنان كه در آرزوی بزرگ شدن هستند قدر لحظه‌ها را هم بدانند و از حال لذت ببرند. با هم مهربان باشند و دوستی ها را پاس دارند. کاش می توانستم به آنها بفهمانم زندگی، همین مدرسه است، زندگی همین کلاس و آمدن و رفتن و درس خواندن و امتحان و شوخی و خنده است...

همیشه تو فیلما دیده بودم
اما
امروز اولین باری بود که به یه خانوم خیلی پیر کمک کردم که از خیابون رد بشه

اولین باری که ماشین خریدم نامزد کرده بودم و برای اینکه به نامزدم شیرینی ماشینمو بدم دعوتش کردم رستوران . زنگ زدم رستوران و میز رزرو کردم . بعد کلی تیپ زدم و حاضر شدم که برم دنبالش
صبح اون روز هم چون ماشینی که خریده بودم دست دوم بود برده بودم کارواش و موتور شویی
موتورشویی کار خودشو کرده بود و موقع رفتن سر قرار یکم ماشین بازی درآورد اما به هر ضرب و زوری که بود خودمو رسوندم دم در خونه ی نامزدم . اومد و سوار شد و داشت می گفت به به مبارکه ماشین خاموش شد
بعدم که روشن شد انقدرررر ریپ زد که بردیمش تعمیرگاه
هی از رستوران زنگ میزدن که پس کی میاید ما میزتونو نگه داریم یا نه
خلاصه که کلی دم در تعمیرگاه وایسادیم تا یه کارایی کردن و ماشین بهتر شد و شیرینی ماشین اون شب به یه آبمیوه ختم شد

خاطرهء یکی از اساتید دانشگاه شریف
یک بار داشتم برگه هارو تصحیح میکردم..
به برگه ای رسیدم که نام و نام خانوادگی نداشت؛با خودم گفتم ایرادی ندارد.. بعید است که بیش از یک برگه نام نداشته باشد.
از تطابق برگه ها با لیست دانشجویان صاحبش را پیدا میکنم.
تصحیح کردم و 17/5 گرفت.. احساس کردم زیاد است؛ کمتر پیش می آید کسی از من این نمره را بگیرد..
دوباره تصحیح کردم 15 گرفت...
برگه ها تمام شد؛ با لیست دانشجویان تطابق دادم اما هیچ دانشجویی نمانده بود ...
تازه فهمیدم "کلید" آزمون را که خودم نوشته بودم تصحیح کردم
.
.
.
نکته :
اغلب ما نسبت به دیگران سخت گیر تریم تا نسبت به خودمان

اولین روزی که رفتم دانشگاه نمی ت.نستم کلاسم رو پیدا کنم هر چی هم می پرسیدم میگفتن برو تو بردتون نوشته ببین کدوم کلاسی،ولی من انقد هول شده بودم که شاید بیست بار از جلوی کلاس5لعنتی رد شده بودم و نمی دیدمش؛نشسته بودم گریه می کردم که یه پسری اومد و منو برد سر کلاسم

خاطره ی بامزه ای بود . واسه منم خیلی پیش میاد یه چیزی جلو چشممه اما نمیبینمش

کلاس اول ، یزد بودم سال ١٣٤٠، وسطای سال اومدیم تهران یه مدرسه اسمم را نوشتند،شهرستانی بودم، لهجه غلیظ یزدی و گیج از شهری غریب ما کتابمان دارا آذر بود ولی تهران آب بابا معظلی بود برای من، هیچی نمی فهمیدم البته تو شهر خودمان هم همچین خبری از شاگرد اول بودنم نبود ولی با سختی و بدبختی درسکی میخواندم.
تو تهران شدم شاگرد تنبل کلاس معلم پیر و بیحوصله ای داشتیم که شد دشمن قسم خورده من هر کس درس نمی خواند میگفت: می خوای بشی فلانی و منظورش من بینوا بودم با هزار زحمت رفتم کلاس دوم آنجا هم از بخت بد من، این خانم شد معلممان
همیشه ته کلاس می نشستم و گاهی هم چوبی میخوردم که یادم نرود کی هستم!!

دیگر خودم هم باورم شده بود که شاگرد تنبلی هستم تا ابدکلاس سوم یک معلم جوان و زیبا آمد مدرسه مان لباسهای قشنگ می پوشید و خلاصه خیلی کار درست بود، او را برای کلاس ما گذاشتند، من خودم از اول رفتم ته کلاس نشستم. میدانستم جام اونجاست درس داد، مشق گفت که براي فردا بیارین. انقدر به دلم نشسته بود که تمیز مشقم را نوشتم ولی می دانستم نتیجه تنبل کلاس چیست فرداش که اومد، یک خودنویس خوشگل گرفت دستش و شروع کرد به امضا کردن مشق ها..
همگی شاخ در آورده بودیم آخه مشقامون را یا خط میزدن یا پاره می کردن ، وقتي به من رسید با ناامیدی مشقامو نشون دادم، دستام می لرزید و قلبم به شدت می زد. زیر هر مشقی یه چیزی مینوشت ,خدایا برا من چی می نویسه؟
با خطی زیبا نوشت: عالی
باورم نمی شد بعد از سه سال این اولین کلمه ای بود که در تشویق من بیان شده بود
لبخندی زد و رد شد سرم را روی دفترم گذاشتم و گریه کردم به خودم گفتم هرگز نمی گذارم بفهمد من تنبل کلاسم به خودم قول دادم بهترین باشم...
آن سال با معدل بیست شاگرد اول شدم و همینطور سال های بعدهمیشه شاگرد اول بودم وقتی کنکور دادم نفر ششم کنکور در کشور شدم و به دانشگاه تهران رفتم
یک کلمه به آن کوچکی سرنوشت مرا تغییر داد
چرا کلمات مثبت و زیبا را از دیگران دریغ می کنیم به ویژه ما مادران، معلمان، استادان، مربیان، رئيسان و ...

خاطره اي از پروفسور عليرضا شاه محمدي استاد روانشناسي و علوم تربيتي دانشگاه كنت انگلستان