امتحان به خوبی و خوشی تموم شد . برگه هارو تحویل دادیم و از سالن بیرون اومدیم . قدم هامو آهسته کرده بودم که سعید پیدام کنه و بهم برسه. وقتی اومد جلو با اعتماد بنفس بسیار خوبی اول در مورد امتحان صحبت کرد و بعد هم گفت که با یه اکیپ از دوستاش مهمونی گرفتن خونه داریوش دوست صمیمیش و از من خواست که همراهیش کنم. گفت جمع حدودا 10 ، 15 نفره و قرار دور هم جمع بشن و بازی کنن و فیلم ببینن . تو ذهنم با خودم میگفتم الان که امتحانا تموم شده مهمونی فکر خوبیه و می تونه خوش بگذره و منم همیشه از آشنا شدن با آدمای جدید خوشم میومد. اما مساله اینه که سعیدو به اندازه ی کافی نمیشناختم ، داریوشو هم فقط یکی دو بار دیده بودم که با سعید به دانشگاهمون اومده بود. انقدر آدم داستانای عجیب قریب به گوشش می خوره که باید اینجور موقع ها مراقب باشه تا بلایی سرش نیاد. خلاصه بعد از اینکه توضیحاتش تموم شد در جا گفتم باعث خوشحالیه اما نمی تونم جایی بیام که نه با آدماش آشنایی دارم نه با محیط ! سعید جا خورد. انگار بهش برخورده بود یکم مکث کرد و بعد گفت ... (لطفا نفر بعدی ادامه بده ببینیم سعید تو این موقعیت چی میگه )
۱۶٫۵m
۴٫۵m
۳٫۲m
۳٫۷m
۲۶٫۱m
۱۱٫۲m
۵٫۱m
۲۳٫۵m
۱۵٫۶m
۲٫۰m