آیا برای بازی فرزندتون با موبایل یا تبلت محدودیت گذاشتید؟

با سلام به همه مادر پدرای دلسوز ، سوال دارم که آیا برای بازی و استفاده فرزندتون در حدود سن 12 سال با موبایل یا تبلت محدودیت گذاشتید؟ به چه شکل؟ مثلا یک ساعت صبح و نیم ساعت عصر؟ من یک پسر 12 ساله دارم و در این مورد خیلی باش اختلاف نظر دارم.

آیا با اعتراض شدید فرزندتون روبرو میشید؟ یا برنامه شما رو راحت پذیرفته؟

خواهش میکنم نظراتتون و روش های شکست خورده!! یا موفقتون رو اینجا به تبادل نظر بگذارید.

ممنونم

سلام این وسیله خیلی عجیبه وقتی توی مهمونی سر بچه ها گرمه آدم خیالش راحته اما واقعا وقتی میبینی بچه ها عادت کردن بهش واقعا کلافه کنندس.

من و پدرشون در مورد موبایل بهشون میگیم وسیله شخصیه و اجازه ندارن دست بزنن از بچگیم همینطور بود.

اما پسرم که بزرگتر شده براش غیر از تبلت حتما موبایل هم میگیرم به قول مشاور کلوب که میگن اگر وسیله ای مورد نیاز بچه ها هست چرا که نه براشون تهیه میکنیم اما موارد استفاده رو هم بصورت منطقی براشون توضیح میدیم.

سلام دوستان
آرام جان پسرتون چند سالشونه؟ چون بچه ها حدود ده دوازده سالگی خیلی سرکش میشن . در ضمن موبایل وسیله مورد نیاز بچه ها وقتی هست که براشون صرفا کاربرد تلفن داشته باشه یه گوشی ساده نه هوشمند .
وقتی وسیله بازی باشه دیگه میشه وسیله تفریحی نه مورد لزوم.
ولی متاسفانه تو یه کلاس 30 نفره شاید به جرات بگم 27-28 نفر تبلت یا موبایل یا psp دارن و بچه ای که نداره کم میاره حرفی نداره بگه و این کارو سخت میکنه. مخصوصا تو سن یازده سال به بالا. و نگه داشتن مقدار تعادل ساعت بازی خیلی سخته.

حتی الان متاسفانه بزرگترها هم الان دائم گوشی دستشونه و دیگه بعضی ها واقعا شورشو در آوردن!!! تو مهمونی ، بازار هر جاااا.....

سلام ماریای عزیز
کاملا موافقم همین قضیه کم آوردن هست که البته این نگرانی ما بزرگترها هست .
فقط چند مسئله هست که به هر حال الان عصر ارتباطات هست و به نوعی ما نمیتونیم بجه ها رو مثل دوران خودمون با گانیه و زو و بازی های این چنیننی سرگرم کنیم اما من کاری که با بچه ها کردم که البته هم یه مقدار سخت بوده وهست اینکه وقت بیشتری براشون بگذارم مثلا اینکه یه بازی رو در هفته دوبار با هم رقابتی انجام میدیم و به همون میزان هم من از بازی های بچگی خودم بهشون یاد میدم و باید اونا رو هم بازی کنیم و اتفاق جالبی که افتاده این بود:
توی مهمونی ها که بچه های همسنشو هستن هم تحت و شعاع قرار داده میبینم که بین بازی های جدید دیجیتالی که پسرم داره سرشون بحث میکنه یهو یه خاطره از بازی های قدیمی که باهم انجام میدیم هم تعریف میکنه و یه بار دیدم که دارن باهم بازی میکنن.
من خودم یادمه ما تابستونا معتاد بازی ایرپولی و منچ بودیم و لیگ این بازی ها رو میگذاشتیم و این عادی هست فقط شکلش عوض شده ، الان بازی ها توی وسایل دیجیتالی پر رنگ و لعاب شدن و البته با سرعت بالاتر
در مورد سرعت بالاتر و رنگ و لعاب یه بحثی دارم

من بارها دقت کردم که ما بزرگتر ها تا داریم صحبت میکنیم که بچه ها از این دنیای بحث ما دور هستن و مخصوصا اگر تنها باشن دیدید که چه اتفاقی میفته :
مامان تبلت رو میدی اگر نشنیده بگیری که انقدر تکرار میکنن تا تو دیگه کاری نمیتونی در نهایت میدی
اما چرا این اتفاق میفته؟
به نظر من وقتی بچه ها در جایی راحتن که براشون شناخته شده و قابل کنترل باشه
بازی یا کارتون ها چون قابل تکرارن برای اونها احساس آرامش و امنیت رو میاره
و اما بازی با این محیط ها چند پیامد داره:
1- محیط بسیار مهیج و جادویی تر که بچه ها عاشقشن
2- محیط سریع که از دنیای عادی کارها سریع و راحت و البته خارق العاده تر انجام میشن

آیا من و شما میتونیم همچین دنیای بی نقصی رو براشون توی بازی های قدیمی به ارمغان بیاریم مسلمه که نه و من واقعا تسلیم این قضیه شدم

اما کاری که به فکر رسیده اینه که بهشون یاد میدم که خودشون رو محدود یه وسیله یا یه روش بازی نکنن و از همه بازی ها حتی بازی های دوران ما لذت ببرن که بسیار زمان بر هست البته! اما شدنی
بچه ها توی جمعشون باید حرفی برای گفتن و مهارتی داشته باشن و حتی توضیح در مورد بازی دوران پدر مادرشون هم میتونه یه مهارت باشه ، حتی گاهی من و بچه ها بازی های همو نقد میکنیم... که خیلی خوبه اما گاهیم به جنگ میکشه چون بازی مورد علاقه منو یعنی وسطی رو دوست ندارن !

اما استاپ هوایی رو استقبال کردن و موقع اسم گذاری دیگه اسمهای مدرن میذارن ..

راستی یه مسئله ای که باید اعتراف کنم خودم گاهی باچک کردن ایمیل بعد سر زدن به فیس و اینستا و بعد به تلگرام گاهی کلافه میشم ، و میبینم که خودم به بجه ها انتقاد میکنم اونوقت خودم گاهی غرق میشم . راستی سعی میکنم به بجه ها حی یادآوری کنم که چشمشون رو ورزش بدن و پلک زدن رو فراموش نکنن و هر از گاهی صداشون میکنم یه خوراکی چیزی میدم ببرن بخورن چون واقعا یادشون میره آب بخورن که با این کار باعث میشه هم راه برن هم یه چیزی بخورن .

سلام منم همچین مساله ای با دخترم دارم
خیلی با تبلت بازی میکنه مثلا چند روز پیش بهش گفتم می تونی دوستتو دعوت کنی خونه و با هم بازی کنید فکر می کنید چه اتفاقی افتاد؟ دوستشو دعوت کرد اومده بود خونه ما هر دو رفته بودن تو اتاق ، من که رفتم براشون خوراگی ببرم دیدم هردوشون نشستن پای بازی با تبلت منتها دختر من با تبلت دوستش بازی میکنه دوستشم با تبلت دخترم!
یعنی نهایت تنوعی که ایجاد کرده بودن عوض کردن تبلتا بود

من که با جدیت باهاش حرف میزنم گوش میده . مثلا می بینم زیاد داره بازی میکنه بهش تذکر میدم که بسه حرف گوش میکنه و میزاره کنار
اما می دونم که پسر بچه ها فرق می کنن
پسر دارا بیاید نظر بدیــــــد

سلام به آرام و صدف عزیز و ممنون که اینهمه وقت گذاشتید
آرام عزیز واقعا آفرین به همتت! من واقعا اینهمه وقت نذاشتم و این بازیا رو نکردیم با پسرم و خیلی ایده خوبیه.
دوستای خوبم باز هم اگه ممکنه مقدار ساعتی که با بچه هاتون توافق کردین و مقداری که اونا واقعا میشینن رو میشه بگین؟ مثلا یه ساعت به نظرتون خوبه؟
تو سال تحصیلی چقدر؟؟
بازم صمیمانه ممنونم

من توی تابستون خیلی بهش سخت نگرفتم و تا روزی 3 ساعت هم شده بازی کنه اما من اینجوری در نظر گرفتم که اگه 2 ساعت تبلت بازی میکنه 2 ساعتم می تونه کارتون ببینه اگر روزی 3 ساعت تبلت بازی کنه 1 ساعت می تونه کارتون ببینه . یعنی در مجموع 4 ساعت بشه
اما توی زمان مدرسه روزی یک ساعت اجازه میدم

راستی دیروز یه مطلب خوندم که نگرانم کرده . نوشته بود بچه های زیر 14 سال که با تبلت زیاد بازی می کنن 10 سال دیگه خیلی زیاد مستعد بزهکاری میشن

ممنون صدف جان من همچنان دنبال راهی توافقی هستم که بدون بحث بازی را محدود به دو تا نیم ساعت کنم آخه نگران چشماشم

سلام و درود بر همگی


تبلت بازی کودک، روزی چند دقیقه؟!
متخصصان هشدار می‌دهند بیش از ۳۰ دقیقه در روز اجازه ندهید فرزندتان از تبلت استفاده کند. در غیر این صورت در بزرگسالی دچار مشکلات استخوانی عضلانی چشمی خواهد شد.
به گفته محققان استرالیایی استفاده زیاد از تبلت ها و گوشی‌های هوشمند می‌تواند بر سلامت کودکان در سنین بزرگسالی تاثیر منفی بگذارد. محققان می‌گویند حداکثر زمانی که کودک می‌تواند صرف استفاده از این تکنولوژی‌ها کند ۳۰ دقیقه است و استفاده بیش از این مدت می‌تواند زمینه‌ساز دردهای کمر و گردن در بزرگسالی می‌شود.

گوشی‌های هوشمند کودکان را در خود مانده می‌کند
کودکان را از گوشی‌های هوشمند دور نگه دارید!

به گزارش فرادید به نقل از ایندیپندنت، «آیان مک‌گیل‌کرایست» هشدار داده که استفاده مداوم از تکنولوژی‌هایی مانند گوشی هوشمند باعث بروز رفتارهای مرتبط با «در خود ماندگی» در کودکان می‌شود. این استاد سابق دانشگاه آکسفورد می‌گوید: «تعداد کودکان پنج‌ساله که نمی‌توانند حالت فرد را از روی چهره تشخیص دهند یا احساس همدردی از خود نشان دهند در حال افزایش است. در حالی که کودکان نسل‌های قبل به این شکل نبوده‌اند.»

درخودماندگی یا اوتیسم نوعی اختلال رشدی از نوع روابط اجتماعی است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود. مک‌گیل‌کرایست می‌گوید معلمانی را می‌شناسد که مجبورند به دانش‌آموزان خود «حالت‌های گوناگون چهره» را آموزش دهند: «من با بعضی از معلمان صحبت کردم. آن‌ها می‌گویند که حدود یک سوم دانش‌آموزانشان نمی‌توانند به خوبی حالت‌های چهره و احساسات دیگران را درک کنند.» آیان دلیل این مشکل را تغییر الگوی زندگی کودکان و حضور مداوم تکنولوژی در زندگیِ آن‌ها می‌داند.

او در مصاحبه‌ای با تلگراف به این مسئله اشاره کرد: «کودکانِ امروز نسبت به کودکانِ دیروز زمان بیشتری را صرف کار با دستگاه‌های مختلف و واقعیت مجازی می‌کنند. آن‌ها در دنیای مجازی با عواقب کار خود مانند زندگی واقعی مواجه نمی‌شوند. »
مک‌گیل‌کرایست می‌گوید آن‌ها به جای بازی با یکدیگر مدت زیادی به صفحه گوشی خیره می‌شوند، بنابراین در روابط اجتماعی دچار مشکل شده‌اند.

کودکان در دنیای مجازی با ظرافت‌های دنیای واقعی روبه‌رو نمی‌شوند، اما زمانی که به شکل سنتی با هم بازی می‌کردند از تجربه و مهارت اجتماعی بیشتری برخوردار بودند. تغییر نقش اعضای خانواده نیز در چنین مشکلی سهیم است. والدین می‌خواهند چندین کار را با هم انجام دهند تا به کارهای خود برسند. در این بین، کودکان ساعت‌ها جلوی تلویزیون نشسته یا با تبلت خود مشغول بازی می‌شوند. این مسئله «واقعا نگران‌کننده» است.


خانم نامی به این قسمت توجه کنند که درک خوبی از این مسئله داشتند اما باید به آن اشراف داشته باشند.

با این حال، کارشناسان دیگر معتقدند که مسئله کمی پیچیده‌تر است. دکتر نادیا رایسلند، روانشناس دانشگاه دورهام، ادعای مک‌گیل‌کرایست را تایید می‌کند. او اضافه کرد می‌توان تحت شرایطی اوضاع را تغییر داد. برای تحقق این مهم باید به درک عمیق‌تری از پیش‌زمینه‌های فکری کودکان، دلایل عدم بیان احساساتشان و همچنین تفاوت‌های فرهنگی برسیم.

اختلال درخودماندگی علائم متفاوتی دارد، ولی «اختلال در رشد اجتماعی» این کودکان را از دیگران متمایز می‌کند. کودکان درخودمانده مانند دیگران نمی‌توانند موقعیت‌های اجتماعی متفاوت را درک کنند. به عبارت بهتر، آن‌ها از یک توانایی عادی محروم هستند.

والدین هر موقع حال خودشان خوب باشد، با کودک برخورد خوبی داشته و هر زمان حالشان بد است، کودک را تخریب می‌کنند و تا زمانی که والدین با این شیوه "حالی به حالی" با کودک برخورد کنند، آن کودک به طور نادرست تربیت شده و این شیوه غلط تربیتی به نسل‌های بعدی نیز تعمیم می‌یابد همانطور که رفتارهای غلط امروز والدین نیز نشان‌دهنده همین تربیت نادرست نسل‌های گذشته است.
در بازه سنی کودکان پیش از دبستان به طور مشخص شخصیت کودک در حال شکل‌گیری است و فرصت دادن به وی بهترین راه تربیتی است که والدین می‌توانند انتخاب و اعمال کنند؛ یعنی والدین باید بدانند چنانچه کودکشان در چنین بازه سنی رفتارهای خطایی را انجام داد باید نسبت به آنها بی توجهی کامل کنند.
این بی‌توجهی اصلا به معنای بی‌احترامی نیست بلکه به معنای آن است که انگار اصلا والدین آن رفتار کودک را ندیده‌اند و در مقابل زمانی که کودک رفتار مناسبی را انجام می‌دهد باید حتما وی را تشویق کنند.
بهترین تکنیک تنبیه کودکان را که امروزه در تمام دنیا مطرح است،" اصل پیماک است این اصل به معنی محروم کردن کودک از وسیله‌ای است که کودک در طول روز از آن استفاده کرده و به آن وابسته است.
برای مثال والدین باید بگویند که به طور مشخص کودک برای انجام رفتار خطای خود برای یک ساعت حق استفاده از کامپیوتر یا تبلت خود را ندارد و در آن یک ساعت هم قرار نیست شخصیت کودک را خرد کنیم بلکه تنها اجازه استفاده از آن وسیله خاص را ندارد، اما والدین همچنان تمامی رفتارهای مثبت خود را با کودک انجام داده و وظایف پدر و مادری خود را نیز به نحو احسن به انجام می‌رسانند.
حوزه کودکی حوزه رفتار است و ما با رفتارهای خود باعث ایجاد کنش‌های مثبت و منفی در کودک می‌شویم و در چنین شرایطی اگر کودکمان را تنبیه عاطفی نکرده و موجب برهم‌ریختگی حوزه روانی وی نشویم، بلکه تنها با استفاده از شیوه‌های صحیح تنبیه رفتارهای خطای آنان را بهبود و اصلاح کنیم، شاهد رشد کودک از جنبه‌های مختلف ذهنی و اجتماعی خواهیم بود اما اگر تنبیهات اشتباه و بد را در دستور کار خود قرار دهیم و با ناآگاهی تکنیک‌های غلط را به کار بگیریم باید بدانیم باعث ایجاد عقده‌های منفی متعدد در کودک شده که این عقده‌ها در بزرگسالی موجب بروز رفتارها و اختلالات متعدد در آنان خواهد شد.