سلام ماریای عزیز
کاملا موافقم همین قضیه کم آوردن هست که البته این نگرانی ما بزرگترها هست .
فقط چند مسئله هست که به هر حال الان عصر ارتباطات هست و به نوعی ما نمیتونیم بجه ها رو مثل دوران خودمون با گانیه و زو و بازی های این چنیننی سرگرم کنیم اما من کاری که با بچه ها کردم که البته هم یه مقدار سخت بوده وهست اینکه وقت بیشتری براشون بگذارم مثلا اینکه یه بازی رو در هفته دوبار با هم رقابتی انجام میدیم و به همون میزان هم من از بازی های بچگی خودم بهشون یاد میدم و باید اونا رو هم بازی کنیم و اتفاق جالبی که افتاده این بود:
توی مهمونی ها که بچه های همسنشو هستن هم تحت و شعاع قرار داده میبینم که بین بازی های جدید دیجیتالی که پسرم داره سرشون بحث میکنه یهو یه خاطره از بازی های قدیمی که باهم انجام میدیم هم تعریف میکنه و یه بار دیدم که دارن باهم بازی میکنن.
من خودم یادمه ما تابستونا معتاد بازی ایرپولی و منچ بودیم و لیگ این بازی ها رو میگذاشتیم و این عادی هست فقط شکلش عوض شده ، الان بازی ها توی وسایل دیجیتالی پر رنگ و لعاب شدن و البته با سرعت بالاتر
در مورد سرعت بالاتر و رنگ و لعاب یه بحثی دارم