سلام و صبح بخیر
موضوع بسیار خوبیه ممنون از صاحب تاپیک
من هم نظر خودمو میگم
یه زمانی پسرم میامد خونه گله و شکایت که همه همکلاسیام تبلت دارن چرا من ندارم. ما هم می گفتیم که خیلیا خیلی چیزا دارن اما این که دلیل بر این نمیشه که ما هم همونارو بخریم و هر خانواده ای یه سیستمو برنامه ای برای خودش داره
بعد میدیدم که دیگه نمیگه چرا بقیه دارن من ندارم شروع می کرد به غر زدن که خب منم دلم میخواد بعد باز باهاش صحبت میکردیم که آدم ممکنه خیلی چیزا دلش بخواد اما اول باید زمینه و شرایط مناسب بعضی چیزا محیا بشه بعد اون وسیله فراهم بشه مثلا الان شما سنت کمه شاید خیلی دلت بخواد رانندگی کنی اما باید به یه سن قانونی برسی بعد
الانم برای داشتن تبلت باید بزرگتر بشی و نشون بدی که می تونی مفید از وسایلت استفاده کنی بعد ماهم برات تبلت میخریم و این قانون خانواده ی ماست اما ممکنه قانون خانواده همکلاسیت متفاوت با ما باشه و از این حرفا
خلاصه پسرمون که بزرگتر شد ما هم براش تبلت خریدیم
براش ساعت میذاشتیم رعایت میکرد اما از وقتی که یه بازی خیلی خیلی جذاب نصب کرد رو تبلتش وابستگیشم به تبلت بیشتر شد. دیدیم ساعت گذاشتن و تذکر دادن و .. فایده نداره
مثل معتادا از هر فرصتی استفاده میکنه و وقتی هم که میفهمیم و بهش میگیم رفتارای عصبی از خودش نشون میده
بعد تغییر روش دادیم و میدیدیم یکاری میکردیم که بفمه داریم با تاسف نگاش می کنیم بعد خجالت میکشید میذاشت کنار و ماهم دوباره باهاش خوب میشدیم و تحویلش میگرفتیم
یکم دیگه گذشت دیدیم نسبت به اون نگاههای تاسفبار هم بی حس شده و دیگه براش مهم نیست و یه جوری وانمود میکنه که اصلا حواسش به ما نیست هیچی دیگه تصمیم گرفتم کاریو کنم که پدرم با ما میکرد بشینیم پای میز مذاکره و مصالحه 1+2 من و همسرم با پسرم
که البته در مورد جوانب و ابعاد این مذاکره داریم با همسرم همفکری میکنیم و این هفته بعد از اینکه مذاکره انجام شد شمارا هم در جریان قرار میدم/
لطفا نظر بدید تا از نظرات شما هم استفاده کنیم. همچنین اگر پیشنهادی برای انجام این مذاکره دارید بفرمایید