دبیرستان دوره دوم دخترانه هیات-امنایی فرزانگان منطقه 18

سلام.من خیلی اتفاقی به این سایت و این تاپیک رسیدم ، اما ثبت نام کردم و نظر گذاشتم تا شاید بتونم چند دانش آموز رو نجات بدم.من راهنمایی ابوریحان بودم(تا سال 88)،دبیرستان فرزانگان2(تا سال 92).دانشگاهم مهندسیه دانشگاه تهران.من راهنمایی و خرد و ابوریحان و فرزانگان رو امتحان دادم و هرسه رو قبول شدم ولی ابوریحان رو رفتم.و به شما پیشنهاد میکنم به هیچ عنوان این کار رو نکنید.چون:
من خودم، خرد رو نرفتم چون به نظرم بزرگ بود ، ولی ابوریحان یه حیاط سرسبز کوچولو داشتو اینا و با توجه به این که ابندایی ، نیمه خصوصی بودم،ابوریحانو انتخاب کردم که خلوت تره در صورتی که ابوریحان ، همون تعداد دانش آموز رو توی اون حیاط جا میده و واقعن جا برای نفس کشیدن نیست.
توی ابوریحان،کلاس فوق برنامه معنی نداره.اصلا و ابدا.فقط درس.از آزمایشگاه به ندرت استفاده میشه.و وسایلو رو دراختیار دانش آموز نمیزارن ، فقط میبینی آزمایشو.
سیستم آموزشی ابوریحان(حداقل در مقطع راهنمایی که من تجربه کردم) برپایه ی تحقیر و ترساندن هست.ناظم هایی که بی دلیل بداخلاقی می کنن،معلم های سن بالایی که اعصاب ندارن اصلا(توی این 3 سال حداکثر دو تا معلم زیر 60 سال داشتم من.حتی معلم ورزشم 60 70 ساله بود).و اگر کوچکترین بازی گوشی ،ننوشتن تکلیف و غیره ببینن،سر کلاس ،جلوی دانش آموزا و بقیه معلما اسم میارن و تحقیر می کنن.
سیستمشون کاملا ملا لغتیه و معلما دانش چندانی ندارن.حتی مثلن درس حرفه و فن رو تمام مدرسه ها بازیو آزمایشو اینا بود ، ما سه سال تمام معلم از روی کتاب میخوند،جمله به جمله کتابو زیر چندتا کلمه میگفت خط بکشیم ،توی امتحان 25 صدم برای هرکدوم از اونا نمره میداد.
خلاصه که در ابوریحان اصلا توجهی به افزایش هوش و استعداد های بچه ها نمیشه و به روش سی سال پیش انجام ممیشه همه چیز.
من خودم قبل از این که برم ابوریحان ، میگفتن دیوونه میشن ابوریحانیا و اینا.دیوونه که نه ، ولی واقعن افسرده میشن.این که یه بچه 11 ساله بخاطر 25 صدم وحشتناااک گریه کنه ، عادیه در ابوریحان.این که از استرس نتونه بخوابه ، این که موهاش سفید بشه، این که بچگی نکنه
اما فرزانگان :
گروه های پژوهشی ، المپیاد ، فرهنگی زیاد که استادای جوونو دانشجو بودن و همه رایگان(با اینکه مثلا گروهای روباتیکو هوافضا و غیره ، بجز استادا ، هزینه های خیلی زیاد دیگه ای هم داشتن)مدرسه همیشه شورو شوق داشت ، مدرسه مال خود بچه ها بود ، مثلا من سرگروه یه پزوهش بودم و کلید اتاق ، کشو ها،رمز کامپیوتر ، همه دست من بود.مدرسه ساعت 2 تعطیل میشد ، من 6 ،7 میرفتم خونه.کلاس جامعه شناسی ، ادبیات ، هوافضا ، المپیاد نجومو پژوهش نجوم ، سیمولیشن،معماری ، عکاسی ، همه رو میرفتم.البته ، وسط سال دوم مدیر عوض شد و المپیادو پژوهشا پولی شد ، ولی بازم به خوبیه قبل بود خود کلاسا.استادای پیش دانشگاهی خیلی خوبی داره ، بچه ها از همون سال دوم میتونن تجربی بخونن.نتایج کنکور تجربیام خیلی خوب بود و اصلا در تمام طول تحصیل من یک معلم خصوصیوکلاس کنکورو اینا نرفتم.99 درصد بقیه بچه هایی که نتیجه خوب گرفتنم همینطور.دیگه چی؟
آهان ، مشاورو اینا خیلی جدی نیست.مشاور هست همیشه تو اتاقش ، ولی مجبور نمیکنن دانش آموزو که بره پیشش، هیچوقت دانش آموزو تهدید نمیکنن.