پیش دبستان و دبستان دخترانه دولتی ایزدپناه منطقه 14

به منظور دادن جایگاه مناسب به نوجوان می‏باید با او در زمینه‏های مختلفی که می‏تواند اظهارنظر نماید، مشورت کرد و با رعایت شرطهای اول و دوم، از افکار وی استفاده نمود.

در پاسخ باید بگوییم، اولا ما در تمامی تصمیماتی که در زندگی می‏گیریم نیازمند اندیشیدنیم. به عبارت دیگر در ساده‏ترین امور زندگی روزمره باید بخوبی بیندیشیم و بعد تصمیم بگیریم.اگر بتوانیم در کارهایی چون پختن غذا، جابجایی اشیای خانه، خرید کردن و سایر فعالیت‏هایی که در روز انجام می‏دهیم، با اندیشه و فکر و بخصوص با مشورت با فرزندانمان تصمیم بگیریم، نه تنها روز بروز بر کیفیت کارایی اعمال ما افزوده می‏شود، بلکه فرزندانمان خود را در زندگی صاحب نقش و جایگاهی معنی‏دار می‏بینند.

مثلا اگر به شکل عادت میوه خود را از میوه‏فروشی خاصی خریداری می‏کنیم، آیا نمی‏توانیم هرازگاهی در مورد صحت این عمل و کارآمدی این خرید با خود بیندیشیم و در این زمینه با نوجوان خویش مشورت کنیم؟آیا نمی‏توانیم از خود بپرسیم که آیا میوه‏ای که این فرد به ما می‏فروشد بهترین است؟و آیا نمی‏توان بهترین میوه را از جای دیگر و با قیمت مناسبتری تهیه کرد؟چنین سؤالاتی در مورد اعمال روزمره ما وجود دارد، و فراتر از اینها وقتی می‏خواهیم زندگی خود را به شکلی پویا و متکامل هدایت کنیم، ناگزیر از یافتن راه‏ حل‏ های جدید و یادگیری مطالب نو هستیم.

کسی که روش زندگی‏ اش را در طول سالیان گذشته، پیوسته ثابت نگه داشته است، بی‏نیاز از اندیشه دیگران نیست. همچنین انسانی که می‏خواهد شیوه زندگی خود را روز بروز بهتر کرده، مطالب نو بیاموزد و به نقاط کمال بالاتری برسد، بیش از فرد اوّل، احتیاج به فکر دیگران دارد.

به این ترتیب ملاحظه می‏کنیم که ما انسانها در هر حالتی می‏باید در مورد اعمال خود بیندیشیم و اندیشه دیگران را به کمک بگیریم.این‏گونه است که می‏توانیم با فرزند نوجوان خود به شکل گسترده‏ای مشورت کنیم.

از ساده‏ترین مسائل زندگی گرفته تا مطالب علمی و مسائل نو و جهان امروز.وقتی می‏بینیم که فرزندمان به دلیل مطالعات جدید در زمینه تاریخ، جغرافیا و یا امثال این موارد، اطلاعات نویی در اختیار دارد که ما از آنها بی‏خبریم، چه خوب می‏توانیم مشتری سخنان وی باشیم.با این کار نه تنها برای فکر فرزندمان ارزش قائل شده، و در حقیقت به شکلی صحیح و مطلوب شخصیت او را گرامی داشته‏ایم، بلکه با سؤال‏های خود او را تشویق نموده‏ایم که بیشتر و بهتر بداند.

این تشویق انگیزه او را برای درس خواندن، به نحو چشمگیری افزایش می‏دهد.حال این شیوه را با روشی مقایسه می‏کنیم که در آن پیوسته به فرزند نوجوانمان تذکر می‏دهیم که درس بخواند و یا او را مورد سرزنش قرار می‏دهیم که چقدر وقت خود را به بطالت می‏گذراند.در شکل اول نوجوان با احساس شادمانی و غرور به درس علاقه‏مند می‏شود، و در شکل دوم نوجوان خود را دور و بیگانه و گاه به روش کینه‏توزانه با درس مواجه می‏بیند.