پیش دبستان و دبستان دخترانه دولتی جاوید 1 منطقه 8

سلام به همه که به پربارتر شدن تاپیک کمک می کنند میشه لطفا درباره مدرسه آتیه سازان میرداماد هم اگر کسی تجربه داره بیان کنه. من میدونم که فضاش کوچیکه و امکاناتشون عالی نیست اما شنیدم برخوردها و نحوه تدریس ریاضی اونجا عالیه و اینکه مدیرشون مدیریت مدرسه تیزهوشان بوده قبلا
دوستان من دخترم امسال مهر ماه پیش دبستانی2 میره و قبلا پیش 1 نرفته ازتون راهنمایی می خوام
من دنبال مدرسه ای هستم که به موارد
1- عزت نفس و شهامت (احترام به خود و دیگران)
2- اعتماد به نفس و تمرکز
که توسط خانواده به دخترم تفهیم و آموزش داده شده لطمه نزنه و براشون معیار پرورش باشه عوامل تخریبش رو بشناسند و از بچه ها هنگام حضور در مدرسه در برابر اون عوامل تخریب کننده محافظت کنند
و در این موارد
1- قدرت حل مسله
2- درک مفاهیم پایه ای ریاضی
3- درست و زیبا نوشتن فارسی و شیوا خواندن گنجینه به یادگار مانده از زبان مادری
4- آشنایی و استفاده از ابزارهای کاربردی آموزشی مثل آزمایشگاه و کامپیوتر
5- تلفظ صحیح و جمله سازی با دایره لغات وسیع زبان انگلیسی و عربی
بهترین آموزش در مقایسه با سایر مدارس رو بده

برای این دستاوردها
1- آماده شدن و دستیابی به بالاترین شانس برای انتخاب بهترین دانشگاه در رشته دلخواه
2- توانایی و آمادگی برای کار گروهی و رقابت با سایر هم سالان
3- درک مسولیت پذیری و داشتن حلقه دوستان متعدد برای روابط قابل اتکا در محافل اجتماعی و روابط کاری در آینده
بهترین بازخورد رو تا به حال با توجه به مستندات و آمار در مقایسه با سایر مدارس داشته باشه
در سه مورد آخر به نظر من یکی از موفق ها مدرسه پسرانه نیکان بوده و یکی دیگر هم مدرسه دخترانه ابوریحان
من این مدارس رو اقدام و بررسی کردم
طلوع - راه شایستگان- مهدوی- خرد- نونا- آیین روشن غیر دولتی (غیرانتفاعی)- دولتی سعیده- سارا- بهشت برین-سپهر معرفت-سلام (فرشتگان)-شکوفا- شوکا- غیر از سلام که آزمون ندادیم هنوز و مهدوی که اعلام نکرده نتیجه رو بقیه اوکی گفتن و گفتن بیایید ثبت نام فردا هم دارم آتیه سازان رو میرم برای مصاحبه
اما خیلی پراکنده شدم و نمیدونم چه کنم فکر می کنم کم گشتم
دلم میخواد تک تک مدارس رو برم اما وقت کم دارم خیلی ضمنا اینها که مجتمع میشن بچه ها رو برای نمونه دولتی و سمپاد آماده نمی کنند و دختر من به شدت مستعد و باهوشه هیچ آموزشی غیر از موسیقی ندیده اما تو اون یک دونه هم چنان مصمم و عالیه که معلمش میگه فوق العادست ما پیانو نداریم و دخترم با کاغذی که شکل شاسی های پیانو روش کشیده شده بوده بدون اینکه من دیده و یا متوجه شده باشم تمرین میکرده وقتی پیانو مجازی رو روی گوشی پدرش دید برای اولین بار تمام درسهاشو که با بلز میزد بدون غلط زد و من فقط اشکهام می غلطید چون چنان محو کاری که انجام میداد بود که صورتش گل انداخته بود با دستهای هنرمند و روح خیال پردازش چنان تمرکزی داره که من شیفتش میشم تو یکی از آزمونها ازش پرسیدن قهرمان کیه من تو سالن جوابش رو شنیدم گفت شجاعت کلید عزت نفسه شاید قهرمان کسی باشه که سنگین ترین وسایل رو بلند کنه اما قهرمان من محمد جهان آراست یا اون آتش نشانی که مامانم تعریف کرده برام خانم پرسید کدوم آتش نشان گفت همون که جون یک دختر کوچولو رو نجات داد و به خاطر یک دلیل معمولی نمرد من میخوام شجاع باشم و به دلیل سکته قلبی و این چیزای معمولی نمیرم اما مامان میگه جلال آل احمد هم معمولی مرد اما برای مامان قهرمانه بعدش اون از خانم پرسید جواب سوالتونو گرفتید یا بگذریم
من مامان این دخترم و اونقدر من رو شگفت زده کرده از نوزادیش تا حالا که نمیدونم به کدوم سیستم اعتماد کنم و دخترم رو بهش بسپرم. درباره چادر در مدارسی که پذیرفته شده و چادر اجباریه از من سوال می کنه گفتم اگر تصمیم بگیری بپوشی بهترین و قشنگ ترین چادر رو برات میخرم اگر هم نخواستی بپوشی نپوش عزیزم به کسی اجازه نمیدم برای این موضوع به جای خودت تصمیم بگیره اما طلوع و راه شایستگان از سوم چادر اجباریه و من نمیدونم این اجبار با شهامت دخترم چه میکنه هردوشون هم گفتن تا 25 اردیبهشت شهریه رو بپردازیم.
شاید باور نکنید اما الان چند روزه من تا دم دمای اذان صبح بیدارم . خودم کلاس اول رو تا نصفه یک جا بودم از نصفه یک جای دیگه کلاس سوم هم از اون مدرسه رفتم کلاس چهارم باز مدرسه دیگه ای بودم و پنجم یکی دیگه یعنی به قول آقای همسایه کلاه قرمزی له له آقا داغون داغون شاگرد زرنگ هم بودم اما داغون ترین جای کلاس مال من بود یا دم بخاری بودم پوست صورتم گر می گرفت یا دم پنجره پشت تنها ستون تنها کلاسی که تو بیست تا اتاق دنگال ستون خورده بود. داغون ترین محصلا دوستای من بودن از بس جابجا میشدم تو هیچ گروه سه چهار نفری نبودم دانشگاه هم هر چه درس الکتریکی و کارگاه جوش و آز اسمبلی (زبان ماشین) رو میزد از همه دانشگاه بالاتر میشدم آقا همه پسرای دانشگاه هاج و واج میشدن آخه تو بعضی درسا کرسی مال پسرا بود دخترا هم اساسا از این موضوع خوششون نمی اومد بعد استادا حال می کردن تحویلم می گرفتن اساسی یکی شون که کلی کتاب داره شماره یک کامپایلر ایرانه به همه هم سر کلاس میگه گوسفند و بچه هاش از همین اصطلاح میشناسنش به من میگفت تو دختر بیا حلش کن اما من متوازن نبودم هدفی و تهدیدی از مفهوم زمان نداشتم برای همین تنظیم خانواده 7 شدم انقلاب اسلامی رو به خاطر اعمال سلیقه 2 شدم گمان کنم تو کل عمرش به کسی 2 نداده بود من کلاسهایی که دوست نداشتم نمیرفتم استادایی که کم سواد بودن پام رو تو کلاس نمیذاشتم نه که ادعایی داشته باشم نمی تونستم رو صندلی دوام بیارم و کار دیگه ای غیر از گوش دادن انجام ندم و کی باور میکرد من سه بار مشروط شدم کی باور میکرد به سختی درسم تو هر مقطعی تموم میشد من داغون و غمگین و تنها بودم و فکر میکردم تو مزرعه شلغم لای شلغمای خیلی بزرگی گیر کردم حالم از دانشگاهم به می خورد شاید اگه از اول اول همه چی سرجای خودش بود من اونقدر جدا نمی موندم اونقدر واسه خودم نبودم و سرم رو از تو لاکم بیرون می کشیدم لذت من دنیای افسونگر کتابها بود من خودم رو در دخترم پیدا می کنم وقتی زیر یونیت دندانپزشکی بود در آن لباس سفید قشنگ قلبم کنده میشد من هم اولین تجربه ام از دندانپزشکی تو همین سن بود ترسیده بودم از صداها ولی مصمم نشسته بودم دخترم هم مصمم نشسته بود و من کلمه ای نداشتم تا احساسم را طوری به او برسانم که حمایتش کنم. در مقابل اون هم عزم و اعتماد انگار او بود که مرا دلداری میداد درد تا کف پاهام رسیده بود در قلبم با او نجوا می کردم که دخترکم میخواهم با وجودت زندگی را تجربه کنی اما بدان زندگی روزهای گزنده و سخت و نفس گیر کم ندارد و من برای آن روزهای تو از الان احساس لکنت می کنم ای کاش بدانی مرا به کار جهان هیچ التفات نبود رخ تو در نظرم چنین خوشش آراست و من برای تو هیچ کاری نتوانستم انجام دهم تنها شاهد شجاعت تو بودم که آمپول زدی دندانت را پر کردی و خودت پیاده شدی از صندلی دلم میخواهد جهان بهتری را تجربه کنی یا در حال بهتری نسبت به من جهان را تجربه کنی عزیزم
مامانهای عزیز نمیدانم چه شد که قلم فرسایی کردم اضطراب دارم اصلا کاش نظرم را پست نکنم اما شاید پیامی را منتقل کرده باشم و شما را به یاد کودکی هایتان انداخته باشم این نمایشی که مدرسه های غیر دولتی (غیرانتفاعی) راه می اندازند برای درک و انتخاب نه مناسب است نه کافی توجه ما به نظرات مستند و موثر دوستان (مامانهای) دقیقمان باید باشد به تجربه مادرهای مسول و تیز بینی که سخت به سرنوشت فرزندشان توجه دارند و مدرسه را به عنوان خانه دوم رها نکرده اند تا فقط پاسخ گو باشد که هر لحظه ارزیاب و مشاور مدرسه هستند
لطفا بیایید با نظراتمان همدیگر را یاری کنیم
سپاس