چرا نام نردبان را برای مدرسه انتخاب کرده ایم؟
الف) یادگیری مرحله به مرحله است و معلم باید برای آموزش هر موضوع و هر مهارتی پله هایی را تعریف کند و اصطلاحا آنرا به مراحلی بشکند و بر طی کردن مطمئن هر مرحله نظارت کند و کودک را حمایت کند تا پایش را محکم بر پله فعلی یادگیری بگذارد و سپس حمایت کند پا بر پله بالاتر بگذارد.
ب) یادگیری به قول فلاسفه ذو مراتب است، دارای رتبه هایی است و نباید انتظار داشت به یکدفعه یادگیرنده به حد کمال و پله های بالای یادگیری موضوعی یا صفتی یا مهارتی دست یابند. نباید هم انتظار داشت همه بچه ها به پله آخر برسند، هر کسی به وسع خودش و به تناسب سعی خودش پله هایی از این نردبان را طی میکند. مدرسه وظیفه دارد کمک کند هم هی بچه ها، پله های اساسی و پایه و اولیه را طی کنند و افق های دوردست را کمی مزمزه کنند، اما بالاتر رفتن بر عهده فرد و متناسب با سعی و تلاش اوست.
ج) کارکرد مدرسه ایجاد ارتباط بین زمین و آسمان است، فراهم آوری نردبانی که بچه ها را بالا ببرد و تخته بند زمین نکند. این بالا و والا و آسمانی هم ناظر بر درجاتی از اخلاق و علم است و هم درجاتی از مهارت کارآفرینی و ثروت آفرینی حال. مدرسه فراهم کننده این زمینه هاست، این مقدمات و این پیش نیازهاست و در این راه حامی و حمایت گر و پشتیبان بچه هاست.
د) نردبان در اندیشه عامه نشان از ساخت و ساز و اولین کاردستی دوران دبستانی والدین است. مدرسه نردبان مهد ساخت و ساز است، ساخت وساز پروژه ای، ساخت و ساز اندیشه ها، ساخت ارتباط ها، رویکرد ساخت وسازگرایی در آموزش (constructivism) و ساخت و ساز ایده ها.
ه) در ادبیات فارسی و از دیرباز نردبان واژه پر تکرار متون و اشعار ادیبان است بطوریکه حضرت مولانا فقط بیش از 70 بار از واژه نردبان در دیوان شمس و مثنوی استفاده کرده است. در ادبیات فارسی واژه نردبان برای اشاره به مفاهیمی چون «بالا و والا رفتن، مسیر درست، نماندن در عالم خاکی، آرام ارام و مستدام پیش رفتن و نه تعجیل و به یکباره زمین خوردن» استفاده شده است. بیشتر این مفاهیم در مدرسه، چراغ راه برنامه ریزی ما هستند:
نمی خواهی که زیر افتی چو سایه مشو بر نردبان جز پایه پایه
نظامی




