مجتمع آموزشی دخترانه غیردولتی طلوع سبز منطقه 5

من کل دوران دبستان و اول راهنمایی رو در مدرسه ملی "هدف" (روبروی کاخ مرمر) خوندم  (بجز سال سوم وچهارم که در آمریکا بودم). کلاس پنجم بودم که انقلاب شد و بجز سال اول انقلاب که همه چیز مثل قبل بود، متاسفانه مدارس ملی منحل شدن و همه باید با ارائه دفترچه بسیج در نزدیکترین مدرسه به منزل ثبت نام میکردیم. من هم بالاجبار به مدرسه راهنمایی مرجان (خ گاندی) و سال بعدش هم که مرجان منحل شد به مدرسه راهنمایی جهان کودک (شهید رجایی میدون ونک) رفتم. دبیرستان هم درمدرسه دولتی بوعلی سینا (در یوسف آباد) بودم. بدترین و گندترین دوران زندگی من همین 6 سال بود که هرگز و هرگز حاضر نیستم به عقب برگردم و این دوران رو دوباره تجربه کنم! من که بچه‌ی نسبتا خجالتی ولی با اعتماد به نفس متوسط بودم، تبدیل شدم به بچه‌ی بسیار زودرنج و با اعتماد به نفسی بینهایت پایین که تا دوران دانشگاه ترمیم نشد! همین مسائلی که در یکی از نظراتی که صدف جان گذاشته بودن در همه این مدارس دولتی که رفتم حاکم بود: تبعیض فراوان بین بچه‌های سوگلی و کل دیگران! همچنین بجز 2 تا معلم دبیرستانم در کل این دوران (یعنی از دوم راهنمایی تا آخر دبیرستان) همه معلمها بسیار عقده‌ای و بسیار بسیار کم سواد بودن که منی که 6 سال قبلش رو در مدرسه ملی (غیرانتفاعی) فعلی) خونده بودم نظیرشون رو هرگز ندیده بودم! در مدارس ملی معلمها همه گزینش شده بودن که هم از نظر رفتار و هم از نظر آموزشی بهترین بودن ولی در مدارس دولتی که تجربه کردم درست متضاد اونها! اینم بگم که در مدارس ملی سطح آموزشی خیلی  بالاتر از مدارس دولتی بود و سختگیری هم از هر نظر بیشتر! یعنی اینی که فکر میکنین نمره الکی داده میشه حداقل اون موقع که از این خبرها نبود و بچه های این مدارس خیلی باسوادتر از مدارس دولتی بودن.

حالا من که خودم این تجربه ها رو دارم و شخص خودم و همسرم در دوران کودکی بهترین مدارس ملی زمان خودمون رو رفته بودیم هرگز نمیتونم خودم رو راضی کنم که بچه م رو به مدرسه دولتی بفرستم که این تجارب منحوس رو او هم دوباره تجربه کنه! من  شده از هرچیز زندگیم میگذرم تا روح و روان فرزندم داغون نشه.