پیش دبستان و دبستان پسرانه غیردولتی سروش 2 منطقه 3

مامان ممتاز :

ببخشید یه وقت سو تفاهم نباشه من از همفکری با شما خیلی خوشم اومد و اینکه شما رو خطاب کردم یه وقت ناراحت نشید چون از اون مدرسه گفتید من هم شما رو خطاب کردم. درسته ببینید مثل کارتون باب اسفنجی که سن داره و برای بچه های کوچک بسیار بد و نامناسب است هر کارتونی در سن خودش مناسب است و افق های جالبی را در ذهن بچه ها باز می کند. کارتون های لگویی را من دیدم بسیار جالب و پر از خلاقیت است و اصلا بد نیست برای بچه ها چه بسا که بچه علاقمند میشه و لگو هم ادامه میده بصورت سریالی ان ها رو دنبال می کنه که لگو هم برای بچه ها بی نظیره .
بچه ها باید با چالش های مختلف روبرو بشن . یه مثال ساده بچه قطعا در معرض حرف نامناسب قرار میگیره اما اگر آموخته باشه که اگر چیزی که شنید خودش استفاده نکنه در واقع بچه آماده شده برای چالش های زندگی اما اگر هیچ وقت بچه کلمه بی ادبی نشنیده باشه و ندونه با آن چطور برخورد کنه این مسئله سازه . این مربوط به بخشی میشه که ما وظیفه ورودی مغز فزرندمون رو داریم ( در پاسخ به حرف شما)
به عنوان یک مادر میدونم که در نهایت همه چیز تحت کنترل من نمیتونه باشه اما من میتونم فرزندم رو آماده کنم برای مواجهه و البته توجه به انسان بودن او و حق زیستن و تجربه کردن اجازه بدم که تخیلش رشد کنه حتی اگر مضراتی داشته باشه بعد به عنوان مادر خودم رو وارد چالش می کنم و کمکش می کنم مرحله ای رو رد کنه و مطمئنم به من سخت می گذره اما فرزندم آماده میشه برای آینده ای پر چالش که مواجهه با خیلی از مسائل رو قبلا باهاش مواجه شده. این رو هم بگم که همه نگرش ها 100 درصدی نیستن و علوم انسانی را به هیچ عنوان نمیشه براش نسخه ثابت پیچید .

 

شما لطف دارین

بله دقیقا حق با شماست 

میدونین من فکر میکنم بچه ها برای روبه رو شدن با هر شرایطی یک سنی باید داشته باشن 

مثلا همین کارتون باب اسفنجی که خیلی بد هست شاید تو سن ۱۵ سالگی مناسب باشه اما برای سن ۶ سال خیلی بد هست 

 تمام کارتون های ما معمولا یک قهرمان دارن یا یک شخصیتی که همه ازشون اطاعت کنن

خوب نمیشه هم که براشون کارتون نگذاریم باید ببینن 

اما مثلا کارتون های خانوادگی خیلی مناسب تر هست متاسفانه ما در زبان فارسی کارتون های کمتری رو داریم که آموزش داشته  

میدونین فکر میکنم پسر من اگر در سن بزرگتر این ها رو بببنه کمتر تحت تاثیر قرار میگیره 

الان من کاملا با این چالش رو به رو هستم 

ما توی خونه برای همدیگه شرط نمیگذاریم که مثلا اگر این کار رو انجام بدی من این کار رو برات انجام میدم 

اما پسر من توی مهد از دوستانش شنیده و این کلمه رو به من گفت و من براش از احساسی که پیدا کردم توضیح دادم و اون واقعا پذیرفت که احساس بدی رو ممکنه به طرف مقابلش بده 

ما هرچقدر هم تلاش کنیم محیط رو برای اونها سالم نگه داربم باز هم جامعه معمولا ۸۰ درصدش با روش تربیتی ما جلو نمیره و این حرف ها زده میشه 

من برای اول دبستان حدودا ۱۰ تا مدرسه توی منطقه ۱ و ۳ رفتم 

هیچ کدوم از مربیانشون بلد نبودن چه طوری باید با بچه ها همدلی کنن یا اینکه به بچه ها لقب نچسبونن 

توی روش تربیتیشون تنبیه و تشویق داشتن 

و خوب این ها برای من اصلا قابل درک نبود