نقش خانواده در کتابخوانی نوجوان

۲٫۶k

همه ما می دانیم که باید مطالعه کرد و کتابخوانی امری است واجب و لازم،اما متأسفانه در حالی ‏که در دانشگاه‏های معتبر دنیا ،فن مطالعه یکی‏ از گرایش‏های رشته کتابخوانی است در کشور ما غیر از چند کتابی که‏ ترجمه شده، متأسفانه فعالیت چشمگیری در این زمینه صورت نگرفته است‏.

کتاب‏هایی که در زمینه فن مطالعه ، به شکل عمومی به بحث مطالعه می‏پردازند و هیچ‏گاه شاهد این نبودیم که درباره شیوه‏های مطالعه و ساده‏خوانی،در حوزه کودک و نوجوان بحث کرده باشند.

اما در گذشته و زمانی که ما بچه بودیم، پدر و مادرها در این مورد خیلی‏ هم دغدغه نداشتند. امروزه خواندنی‏های بسیاری تولید می‏شود،اما خوانندگان روزبه‏روز تعدادشان‏ کم‏تر می‏شود و روزبه‏روز بچه‏های ما از کتاب فاصله بیشتری می‏گیرند.

امروز چنین اتفاقی دارد در جامعه ما می‏افتد و بعد فکر می‏کنیم که تمام‏ این بار را باید آموزش و پرورش به دوش بکشد. فکر می‏کنیم که آموزش و پرورش وظیفه دارد بچه‏های ما را کتابخوان بکند.درحالی‏که آموزش و پرورش بچه‏های ما را از کتاب بیزار نکند،مطمئنا کتابخوان نخواهد کرد.

حجم انبوه کتاب‏های درسی بعضی وقت‏ها سایه‏اش به حدی روی بچه‏های‏ ما سنگینی می‏کند که امکان نفس کشیدن را از آن‏ها می‏گیرد، چه رسد به‏ پرسشگری! کتابخانه‏های غمگین و عبوس مدارس ما، کتاب‏های کهنه‏ای‏ که شاید بعضی از آن‏ها را باید به موزه سپرد، بچه‏ها را بی‏رغبت می‏کند به‏ مطالعه. اگر انتظار داشته باشیم که مدرسه این بار را بر دوش بکشد، انتظار بیهوده‏ای است. در عین حال،اگر توقع داریم که رسانه‏ها به بچه‏های ما کمک کنند که بروند کتاب بخوانند، امروز جدی‏ترین مزاحم ما برای‏ کتابخوانی تلویزیون است.

دیدگاهی هم وجود دارد که می‏گوید مطالعه، فقط شامل‏ خواندن کتاب کاغذی نیست، بلکه تمام آموزه‏ها، شنیده‏ها، دیده‏ها، خواندنی‏ها و ادراکاتی را که آموزنده باشند، دربرمی‏گیرد و می‏توانیم همه‏ این‏ها را جزو خواندنی‏ها محسوب کنیم. کما اینکه بحث سواد در دنیا، فقط به مطالعه کتاب کاغذی محدود نیست.

در هر صورت بچه‏ها به لحاظ ساختار فکری‏ شان،پرسش‏های‏ اساسی دارند، اما اگر اجازه ندهیم‏ آنها با پرسش‏های جدیدی روبه‏رو ، قطعا به سراغ کتاب نمی‏روند. بسیاری از ما فکر می‏کنیم همین‏که‏ بچه‏ها ببینند پدر و مادر یا خواهر و برادرشان به مدرسه و دانشگاه رفته‏اند، خود به خود عادت به مطالعه در آن‏ها ایجاد می‏شود. بدانید که این‏طور نیست.

وقتی پدر و مادر نمی‏تواند به پرسش فرزندش پاسخ دهد و حتی نمی‌تواند یک گفت‏وگوی ساده را بدون تنش سامان دهد، وقتی ما پرسش بچه هایمان را تحمل نمی‏کنیم، طبعا راه به جایی نخواهیم برد. انسان بی پرسش به دنبال چیزی نمی‏رود. به این می‏ماند که انسان هیچ‏گاه احساس‏ عطش نکند. شما تا تشنه‏تان نشود،سراغ آب نمی‏روید.

عادت به مطالعه یک امر اتفاقی نیست و باید برای آن به‏طور جدی برنامه‏ داشت. شاید مهم‏ترین کاری که ما امروز از آن غفلت می‏کنیم، پی‏ریزی‏ رغبت به مطالعه در خانه است.

منبع : مجله کتاب ماه کودک و نوجوان
گردآورنده : مدرسه کلوب