کارورزی در مراکز تربیت معلم به مثابه بالا رفتن از نردبانی است که در گودالی ژرف و بی نور گذاشته شده است. و می خواهیم از پلکان آن بالا برویم تا به روشنایی پهناور دشت برسیم. باید به این فکر بیفتیم که چگونه می توان از این نردبان بالا رفت. آن چه مسلم است باید پلکان نردبان را یک به یک طی کرد تا به سلامت به اوج رسید.
آن گاه که نردبان را لمس می کنیم و روی اولین پله قرار می گیریم، کم و کیف آن را
احساس خواهیم کرد و از همان پله اول متوجه طرز قرار گرفتن، استقامت و اطمینان از پابرجایی آن خواهیم شد. آن چه را درباره صعود از نردبان شنیده ایم و خوانده ایم به ذهنمان می آید و سعی می کنیم آیین نامه های پیمایش نردبان را به کار بندیم، و پلکان آن را یکی پس از دیگری در نوردیم. هر پله ای را که پشت سر می گذاریم آشنایی مان با نردبان بیش تر می شود و ایمنی و اطمینانی را که در اولین گام حس کرده ایم قوت می گیرد و لحظه به لحظه به فضای روشن تری می رسیم. در چنین گودال عمیق و تاریکی که هیچ چیز قابلیت آشکاری برای تشخیص و تمییز ندارد، پرش و جهش به بالای نردبان محال است و با خیال پردازی هم نمی توان خود را در پله آخر قرار داد. اگر هم تصور کنیم که می توان پله ها را یک در میان، یا چند تا با هم پیمود و بدون لمس پله ای از
روی آن عبور کردو بالا رفت، اشتباه می کنیم.
لینک دانلود
در حال بارگذاری...
۱۵٫۹m
۳٫۹m
۲٫۹m
۱٫۱m
۲۵٫۲m
۱۰٫۸m
۱۴٫۷m
۲٫۳m
۴٫۳m
۲۲٫۷m