جهان همواره در حال تغيير و تحول است و افكار و اعتقادات و رفتار انسان نيز به تبع آن دچار دگرگوني اند و اين تحولات تا حدي است كه به جرأت مي توان گفت : دانش و فناوری بعد از توليد ، قبل از اينكه به دست مصرف كننده برسند كهنه مي شوند . و قوانين و نظريه هاي جديدي مطرح مي گردند . اما عجبا ! كه نظام آموزش و پرورش ما از اين امر مستثني است و همچون سدي در برابر تحولات ايستاده و هيچ نشان و اثري از تغيير و نوآوري در آن به چشم نمي خورد . اكثر دبیران روشهاي كهن تدريس (سخنراني صرف دبير ) را كه از گذشتگان آموخته اند را دنبال مي كنند . نتايج تحقيقات نشان داده اند كه روش سخنراني ، غير مفيد بوده و مانع شكوفايي استعدادها و بروز خلاقيت ها در افراد مي شود و آنها را تبديل به افرادي مي نمايد كه مغز خود را از محفوظات پر نموده اند و هيچكدام از دانش ها را نمي توانند در عمل بكار گيرند . با اين همه هيچ تغيير قابل توجهي در روش تدريس دبيران مشاهده نشده است . چند سالي است كه جهت تغيير اين شيوه قدمهايي برداشته شده است . از جمله برگزاري جشنواره ها و همايش ها و دوره هاي آموزشي ضمن خدمت ، تحت عنوان الگوهاي برتر تدريس و اقدام پژوهي و ... و به دليل مداوم نبودن برنامه ها و نداشتن ضمانت اجرايي و عدم تفاوت دبیران مبدع و نوآور با دبیران ديگر و عادت دبیران به روش سخنراني ، دشواريهاي بكار گيري روشهاي جديد و صدها دلايل ديگر هنوز تغيير قابل توجهي در روشهاي تدريس دبيران مشاهده نشده است .
در حال بارگذاری...