مدال فیلدز - نوبل ریاضی

خانم میرزاخانی، نخستین زن و اولین ایرانی است که توانسته این جایزه را دریافت کند.
او که ۳۷ سال دارد، دانش‌آموخته دانشگاه صنعتی شریف تهران و دانشگاه هاروارد آمریکا است.

خانم میرزاخانی پیش از تدریس در دانشگاه استنفورد، در دانشگاه پرینستون درس می‌داد
این ریاضی‌دان که از برندگان دو دوره المپیاد جهانی ریاضی بوده است، پیش از تدریس در دانشگاه استنفورد آمریکا، در دانشگاه پرینستون درس می‌داد.
اتحادیه جهانی ریاضی مدال فیلدز را در کنگره جهانی ریاضی اعطاء می‌کند که هر چهار سال یکبار برگزار می‌شود.
کنگره جهانی ریاضیات سال جاری از روز چهارشنبه، سیزدهم اوت به مدت یک هفته در سئول پایتخت کره جنوبی برگزار می‌شود.

سه ریاضی‌دان دیگر، آرتور آویلا از برزیل، منجول بارگاوا نظریه‌دان اعداد در دانشگاه پرینستون و مارتین هایرر از دانشگاه وارویک در بریتانیا برندگان دیگر امسال هستند.
اینگرید دوبشی، رئیس اتحادیه جهانی ریاضی می‌گوید: "به عنوان یک زن برایم فوق‌العاده است که می‌بینم مریم میرزاخانی برنده شده است و تصور این‌که یک زن برنده مهم‌ترین جایزه ریاضی شود، دیگر عجیب نیست."
مریم میرزاخانی به خاطر تحقیقاتش در زمینه ديناميک و هندسه رویه‌های ريمانى و فضاهاى پيمانه‌اى آنها این جایزه را دریافت کرده است.

او پیش از این هم جوایز متعددی در رشته ریاضیات دریافت کرده بود. در سال ۲۰۰۶ مجله "پاپیولار ساینس" او را به عنوان یکی از ۱۰ نابغه آمریکای شمالی معرفی کرد.
مدال فیلدز به یاد جان چارلز فیلدز، ریاضی‌دان کانادایی پایه‌گذاری شد و همراه با یک جایزه نقدی به مبلغ ۱۵ هزار دلار کانادا اعطا می‌شود.
این جایزه اولین بار در سال ۱۹۳۶ به دو ریاضی‌دان فنلاندی و آمریکایی داده شد.

دکتر مریم میرزاخانی برندۀ مدال فیلدز ۲۰۱۴ (که یکی از معتبرترین جوایز دنیای ریاضیات محسوب می‌شود) گردید.

مریم میرزاخانی ۳۷ ساله است. وی دورۀ راهنمایی و دبیرستان را در دبیرستان تیزهوشان (فرزانگان) تهران به تحصیل پرداخت. مانند بسیاری از تحصیلکردگان مدارس تیزهوشان، استعدادهای خانم میرزاخانی نیز در «سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان» شکوفا شد. خانم میرزاخانی برندۀ مدال طلای المپیاد ریاضی جهان گردید و پس از اتمام دبیرستان برای تحصیل آکادمیک به دانشگاه صنعتی شریف رفت.

از این پس قصۀ پرغصۀ کشورمان دامنگیر او نیز شد:

این نخبه جوان ریاضی از بازماندگان سانحه غمبار سقوط اتوبوس حامل نخبگان ریاضی دانشگاه صنعتی شریف به دره در اسفندماه 76 است. در این حادثه اتوبوس حامل دانشجویان ریاضی شرکت‌کننده در بیست و دومین دوره مسابقات ریاضی دانشجویی که از اهواز راهی تهران بود به دره سقوط کرد و طی آن شش تن از دانشجوی نخبه ریاضی دانشگاه صنعتی شریف که اغلب از برگزیدگان المپیادهای ملی و بین‌المللی ریاضی بودند در اوج بالندگی و شکوفایی علمی ناباورانه، جان باختند. مریم میرزاخانی نیز در آن حادثه آسیب دید و یکی از بازمانده‌های آن شب تاریک ریاضیات ایران محسوب می‌شود.

وی نیز مانند بسیاری از برندگان المپیادها و نخبگان علمی کشور فضای ایران را برای ادامۀ تحصیل مناسب نیافت، در کشور ایران شأن و حرمت محقق و متخصص به قدر کافی دانسته نمیشود و در واقع تحقیق، تخصص و نبوغ جایگاهی نزد تصمیم گیران ندارد. (حتی اگر شعار مسئولان ما اینگونه نباشد).

اینگونه شد که او نیز پذیرش گرفت و به آمریکا رفت. در سال 2004 به درجۀ دکتری رسید، چهار سال به عنوان دستیار تحقیقات و استادیار پرینستون به کار پرداخت و نهایتاً به مقام استادی ریاضی در دانشگاه استنفورد ایالات متحده نائل آمد. وی از آن تاریخ جوایز متعددی را کسب نموده است....
مدال فیلدز، معتبرترین جایزۀ جامعه ریاضی‌دانان جهان است که هر ۴ سال یک ‌بار و به ریاضی‌دانان برگزیدۀ زیر ۴۰ سال اهدا می‌شود. این جایزه به ‌خاطر مشارکت فوق‌العاده و تحقیق مداوم خانم میرزاخانی بر روی ژئومتری و سیستمهای دینامیک (سطوح ریمانی) و انتشار مقالات متعدد و با ارزش در این زمینه به وی اهدا گردید.

این مدال برای این دانشمند جوان ارزشی دوچندان دارد، چراکه او نخستین بانوی ریاضی ‌دانی است که از زمان تاسیس جایزه فیلدز در سال ۱۹۳۶/۱۳۱۵ تاکنون موفق به کسب این عنوان شده است.

کسب این افتخار بزرگ را به این دانشمند جوان (که دیگر نمیدانیم او را ایرانی بنامیم یا آمریکایی) تبریک می گوییم و ایشان را مایۀ افتخار ما ایرانیان به خصوص بانوان توانمند ایران میدانیم.

و اما سخن پایانی:

هر ساله درصد بسیار قابل توجهی از استعدادهای کشور و برندگان المپیادها راه خارج از کشور را در پیش می گیرند زیرا در ایران شرایط روانی، اجتماعی و مالی تحقیق و پرداختن به علم مهیا نیست. محققان و دانشمندان در ایران از حمایت مالی و معنوی واقعی برخوردار نیستند و حرمت آنان مراعات نمی شود. در زمینۀ حمایت از تحقیقات شعارهای زیاد شنیده می شود اما آنچه درعالم واقع لمس می گردد 180 درجه مخالف این شعارهاست. کل بودجۀ تحقیقاتی پزشکی در ایران با بودجۀ مصوب برای تنها یک طرح تحقیقاتی کارآزمایی بالینی در آمریکا برابری می کند!! ضمناً کسی ارزشی برای وقت یا حرمت محقق قائل نیست. اگر می خواهید در ایران تحقیق کنید باید مراقب باشید از گرسنگی نمیرید یا صاحبخانه تان شما را راهی سنگفرش خیابان نکند!

چه زمان قرار است ارزش واقعی تحقیق ودانش در ایران شناخته شود، چرا استعدادهایمان را با دست خود پرواز می دهیم و چه کسی پاسخگوی لطمات جبران ناپذیر پرکشیدن این نوابغ از آسمان کشور است؟