مدارس سکوی پرتاپ یا دره سقوط؟

از یک مقطعی به بعد بچه های این مرز و بوم تماما غرق در کنکور میشن. عده ای که از وضع مالی خوبی برخوردار هستن از دو سال مونده به کنکور شروع می کنن به کلاس های خصوصی و نیمه خصوصی و اون دسته از بچه هایی که به لحاظ مالی در سطح پایین تری قرار دارند، به کلاس های مدرسه و تلاش خودشون تکیه می کنن.
اما سوالی که پیش میاد این هستش که کدوم گروه برنده اند؟ برای پاسخ به این سوال باید به این نکته اشاره کنم که کنکور تنها یک هدف نیست بلکه فقط یک نقطه گذرا از زندگی است. بنابراین نمیشه گفت رتبه کنکور هر فرد یعنی تمام زندگی اون شخص.
از منظر من کنکور مشابه قیفی است که استعدادهای زیادی رو در هر جامعه ای می تونه تلف کنه.
اما راهکار چیه؟ چه کنیم که کنکور تمام ابعاد زندگی بچه های ما رو پوشش نده؟
تنها یک راهکار وجود داره اونم اینکه در سنین پایین و در مقاطع پایین تحصیلی به واسطه کارشناسانی که در کشور وجود دارند، علایق فرزندانمون رو تشخیص بدیم و درک کنیم که این ها برای چه کاری ساخته شدن.
اگر بتونیم به پاسخ این سوال دست پیدا کنیم، اون موقع نیمی از راه رو طی کردیم.
اما ایا صرفا به کمک مدارس میشه فهمید که فرزندان ما برای چه کاری ساخته شدن؟ هرگز
چون در مدارس ما متاسفانه مهم ترین دانش های روز دنیا آموزش داده نمیشه. وقتی که فرزند ما با دانش ها  و کارهای مختلف آشنا نباشه، چطور میخواییم بفهمیم که اون برای چه کاری ساخته شده؟
اینجاست که نقش پدر و مادرها بیش از قبل پر رنگ میشه.
به عنوان یک متخصص توسعه فردی پیشنهاد می کنم که بچه ها رو مازاد بر کلاس ها و درس های مدرسه به کارهای دیگری نیز مشغول کنید یا حداقل نشونشون بدید. کارهایی نظیر سفالگری، نظیر برنامه نویسی، نظیر ورزش های ابی و ...
با این روش شما ذهن فرزند خودتون رو از ماجرای تلخ مدارس که صرفا بچه ها رو محدود به ریاضیات و ... می کنند دور کرده و به وی کمک می کنید تا ایشان به علاقه اصلی خودش دست پیدا کنه.
شاید برای شما جالب باشه که یکی از مراجعین بنده که یک تاجر موفق در کشور هستن، در زمینه های مختلف صادرات کردند در طول زندگیشون، اما بعد از مراجعه به بنده، من با توجه به محل زندگی ایشون و سوالاتی که در طول چندین جلسه به منظور تحلیل رفتار و علاقه ایشون انجام دادم، متوجه شدم که ایشون علاقه زیادی به صادرات زیره سبز دارند و امروزه ایشون یکی بزرگترین وزنه ها  در قیمت روز زیره سبز در مشهد هستند.
هدفم از تعریف این داستان واقعی این بود که بدونید شما در هر سنی هم که باشید در صورتی که به درستی به علاقه و رسالت خودتون پی نبرده باشید، باز هم احساس آرامش واقعی نخواهید داشت.