عنوان: ادبیات مشروطه
تعداد صفحه: 20
فرمت فایل: word_قابل ویرایش و آماده پرینت
ادبیات مشروطه، به ادبیات دوره ای گفته می‌شود كه در آن شاعران، نویسندگان و اصحاب هنر، ادبیات را وسیله ای برای بیان اهداف سیاسی و اجتماعی خود، از جمله تنریر افكار مردم، آزادی و استقرار مشروطیت، قرار داده بودند؛ كه از نظر زمانی بین سال های 1240 تا 1299 هـ.ش. را در بر میگیرد. ایرانیان دوره مشروطه، در اثر آشنایی با اروپا و كشورهای دیگر به عقب ماندگی های خود در زمینه ساختار های اقتصادی و سیاسی پی برده و مشكل اساسی را در نبود قانون و وجود حكومت استبدادی دریافتند، لذا برای حاكم شدن بر سرنوشت خود – دمكراسی – و ایجاد قانون و آزادی خواستار مشروطه شدند و این خواست‌ها را در بستر شعر، طنز، داستان، نمایش‌نامه و …گسترش دادند.
متفكران مشروطه دریافتند كه برای بیدار كردن مردم و آگاه كردن آنان نسبت به پیشرفت جامعه، باید با كهنه‌ها جنگید و هر چه بیشتر راه را برای «نو» گشود. بنابراین، ادبیات مشروطه در جریان جدال با ادبیات كهنه، شكل و جان میگیرد و به همین دلیل از همه جهت- چه از نظر شكل و چه از نظر محتوا- نو و سنت شكن است. میرزا فتحعلی آخوندزاده، یكی از قدیمی‌ترین متفكران مشروطه می‌گوید:« به هر چه دست می‌زنی ایجاب می‌كند كه از آن انتقاد شود. بنابراین دو جنبۀ اساسی ادبیات مشروطه، نقد ادبیات گذشته و طرح ادبیات نو است. این نقد و طرح، در عرصۀ زبان، اسلوب، شیوه بیان و محتوا مطرح می‌شود…(ادامه متن در فایل اصلی)
در حال بارگذاری...
۳٫۹m
۱۵٫۹m
۱٫۱m
۲٫۳m
۲۵٫۲m
۱۰٫۸m
۲٫۹m
۱۴٫۷m
۴٫۳m
۲۲٫۷m