نوستالژی های شیرین مدرسه

Qqu : 
خیلی خندیدم محسن عالی توصیف کردی
مهتابیا شکست جواب ناظمو چی دادین؟

مخلصیم :)

خوب معلومه ..پیشنماز که پشتش به ما بود ...پس ندید کاری کی بوده 

ناظم و مدیر که اومدن ...به هر کدوم از بچه ها که می گفت کار کی بوده ...

یکی تو سجده بوده ...یکی تو رکوع ...یکی تو قنوت ...یکی هم داشته نمازه شکستشو چسب میزده :)

اونجا بود که مفهوم قرعه کشی رو فهمیدم من ...به قید قرعه و داشتن سو پیشینه 

چند تا از بچه ها رو انتخاب کردن و با کمال احترام ...چکی لگدی کردن (چکی لگدی 

نو خواص مبارزه تن به تن ه ...که فقط یه نفر ه ضربه میزنه ...اونیکی هم حق هیچگونه دفاع نداره :)

بعدش گفتن اخراج می کنن ...مفهوم اخراج تو مدارس پسرونه ...معادل شهادت تو جبهاست 

یعنی اون کسی که اخراج میشه ...چنان ارج و قربی پیدا می کنه ...که تا مدتها اسمش ماندگار میشه 

تو مدرسه پسرونه فقط تنها دلیلی که ولی باید بیاد ....اینه که ...آدم اتفاقی تو مدرسه واسش افتاده باشه 

واسه این سوسول بازی ها کسی ولی نمیاره :)...در نهایت بعد از یه هفته ...

بازم مارو بزور میبردن نماز ...ولی این بار بجای اینکه با توپ والیبال دس رشته بازی کنیم ..با توپ پینگ پنگ 

روی زمین گل کوچیک بازی می کردیم (یعنی یکی یا انگشت شصت و انگشت بزرگه ....رو موکت ...مثل در وازه 

درست می کرد و اون یکی باید با یه ضرب توپ رو از دروازه رد می کرد ....)اینم خیلی حال میاد فقط 

هیجانش ..مثل بازی های لیگ برتر بود ..به جام جهانی نمی رسید :)

نغمــــــــــــــــــه وکیلی : 
یادش بخیر انشا می نوشتیم بعد خودمونم باید سر کلاس می خوندیمش
خدا نکرده اگر موقع خوندن تپق میزدی معلم مثل کارآگاها میگفت مگه خودت ننوشتی!!

دقیقا درست میگی :)

من توی مدرسه ..اینقد که نشا دوس داشتم ...معلم موضوع انشا رو میگفت 

نرسیده خونه ...تمام انشا رو میدونستم چی باید بنویسم 

به قول معروف ...مثل اونا که اهل قلم هستن ..خودکار رو روی کاغذ میزاشتم خودش مینوشت :)

یبار موضوع انشا ما ...نقش شغل با شخصیت اجتماعی افراد بود 

من همیشه تو نوشته هام دوست دارم کلا از یه چیزی تعریف کنم تا موضوع دیگه ای رو به خواننده تفهیم کنم :)

خلاصه ....

ما توی همسایگی مون ...یه خطات داشتیم ...آی من از این مرد بدم میومد ...نمیدنم چرا 

احساس میکردم بری خونش همچی ...تیره و تاره ...همچی بی رنگ و لعابه 

ریش بلند ...موی بلند ...شایدم ناخن دراز ...واه واه واه 

بازم خلاصه ...

من توی انشام این اقا رو توصیف کردم که کارش خطاطی ...ولی تریپ اهل عرفان برداشته و به عبارتی صوفی منش شده 

ما انشامونو با کل زوایای شخصیتی این فرد نوشتیم ...بطوریکه حتی رنگ زیر پیرهن این اقا ..وقتی لباس سفید 

میپوشه ..و اون هم به رنگ آبی آسمانی ه ..که بخاطر سیگار قسمتی ش هم سوراخ سوراخ شده ...

تو نوشته هام بود ....

خوندن انشا من دقیقا ...یک زنگ طول کشید ...منم 20 شدم ...ولی معلم از رو انشای من یه کپی گرفت 

خلاصه ...چند سالی گذشت ...یه بار من توی خیابون کنار وانت این آقا رو دیدم ...گفت کمک می کنی 

این یخچال وو ببریم تو ...(کلا 4 پله باید میرفتیم بالا )..منم قبول کردم 

خلاصه دیدم تا دمه در خونه که رفتیم ...بزا کمک کنم ببریم تو آشپز خونه ...خلاصه بردیم تو آشپز خونه 

وقتی خواستم خدا حافظی کنم ...چند تا دست نوشته دیدم که قاب شده بود ...

دیدم ...ای دل قافل ..این که انشای منه ...چرا قاب شده ...اصلا چطوری اومده اینجا 

گفتم استاد این چیه ؟؟!!

گفتم ..من خواهر زادم یه مدت ..مدیر یه مدرسه راهنمایی بود ...یکی از شاگردایی مدرسه اینو در باره من نوشته 

بقدری با جزئیاته ..که روزی دوبار میخونمش ...

یه قسمت دیگه از انشا رو که درباره نشستنش تو پارک و جدول حل کردن ش مثل سیاه قلم ش رو واسم خوند 

کلی کیف می کرد :))

راستش تو دلم گفتم بپرسم ...اگه مثلا بفهمه این و کی نوشته چی میگه ؟؟!!...گفتم نپرسم بهتر ...مثل فیلم ها 

پایان باز محسوب میشه :)))...بازم خلاصه :))))

عطرین عطرین : 
وای محسن عالی ای تو پسر
کجا بودی تا الان؟
من متناتو می خونم ، کلی غلط املایی داره اما توصیفات حرف نداره

مخلصیم :)

قبل از این که چیزی بگم ..یعنی خاطراتم ووو مرو کنم ...

هر موقع که میام تو سایت ...احساس میکنم اومدم تهران قدیم ...

...میدونی ...تو قدیم آآآ...بیشتر خانم ها رو یا به اسم پسر بزرگشون میشناختن ...مثلا

حسن خونس ؟؟!!..منظور از حسن ...مادر حسن بود :)

یا به اسم بچه اولشون صدا میکردن ...مثلا

مادر حسن ...یا مادر زینب ...یا مادر فولاد زره (این یهویی جوشید ..مادر فولاد زره :))

به بیشتر اسم ها که نگاه می کنم ..تو سایت ...مثلا مامان ملیکا و مانی 

البته این خانم یه روز با پسرش غهر کرده بوده ...گفته دیگه مامان تو نیستم ...

اسم شو تو سایت تغییر داده  ...مامان ملیکا بجز مانی :))))

تا یادم نرفته ...آیینه ....منظورم به تو بود عطرین ...املای خودت بده تازشم :)

(آیینه هم اشاره به کودک درونم داره ...یادت میاد ..کسی فوش میداد میگفتیم آیینه ...بعله :)))

یادش بخیر ...من تو دوران دبستان ...مسئول شیر ه خونه بودم 

حالا این شیر خونه چی بود ؟؟!!

صبح ها ملت باید میرفتن پشت مغازه مش ولی (اون موقع ها.. مافیای سوپر مارکت های دریانی هنو نو پا بود 

و مغازه ای بنام سوپر مارکت نبود ...بقالی بود که معمولا بوی پنیر میداد ...بخدا :)) صف وامیستادن ...عده ای هم زنبیل 

میزاشتن (الان یه حس غروری بهم دس داد ...چون من به عینه زنبیل گذاشتن رو دیدم ...ولی واسه خیلی ها شاید 

این ضرب المثل باشه .ولی من این واقعیت رو حس کردم :)

عده ای هم که چون همیشه از مش ولی  خرید میکردن ...سهمیشون محفوظ بود 

خلاصه ساعت 6 صبح باید پیگیر این قضیه میشدی ...من ساعت 6 صبح میرفتم صف ...تا ساعت 7:30 این روند طول می کشید 

علت این طول کشیدنه ...شاید 20 درصدش ...اون موارد بالا که گفتم بود ...80 در صد ...مش ولی رو دور کند ضبط شده بود :)

مثلا ...من دو تا شیر می گرفتم ....تا مش ولی شیشه خالی رو از بگیره ...بزار تو سبد ...دو تا پر بیاره ...با بقیه پولم 

شیرین 10 دقیقه طول می کشید ..حالا خدا نکنه ..می گفتم مش ولی دوتا تی تابم بده ...وا مصیبتا ...باید از جلوی در 

رد میشد ..میرفت پشت دخل ...از روی یخچال ویترینی ...دو تا تی تاب بردار ه ...بیاره ...

من زنگ اول مدرسه رو از دست میدادم :)...

حالا اگه خرید ی که از مش ولی می کردیم مبلغش بیشتر از 700 تومن میشد (اون موقع ها 700 تومن خیلی زیاد 

بود ..باهاش میشد یه ساندویج کوکتل (کوکتل شاخ سوسیس آ ی اون موقع بود :))...نون اضافه که ساندویچ رو 

مثل لاحاف بقل می کرد ...با یه نوشابه تگری کانادا درای با ..نی راه راه قرمز سفید ...زد تو رگ )

میخواست حساب کتاب کنه ...حتما باید ..یه تیکه از مقوای پاره شده از باکس سیگار ...ترجیحا وینیستون 

بر میداشت ..با یه خودکار که با نخ شیرنی وصلش کرده بود به یخچال ویترینی ...با خط فارسی دست و پا شکسته 

....اول اسم جنس رو ..مثلا کیک ..مینوشت ...بعد قیمتش رو به ریال مینوشت ...بعد جمع می کرد ..

به تومن بهت میگفت ...من هنوز که هنوز ...دلیل محاسبه به ریالش و گفتن به تومنش رو نمی دونم :))

بهارلو : 
سلام
بچه بودیم توی عید مادر وپدرم هر وقت میرفتن عید دیدنی دروقفل میکردن کلیدشو مذاشتن بالای در که ما دستمون نرسه وقتی میرفتن با برادر کوچیه همدستی میکردیم اون قلاب میگرفت من میرفتم بالا کلیدو میاوردم میرفتیم تو اتاق ظرف آجیلو هر چی پسته وبادوم داشت میخوردیم دوباره از مخزن آجیل پر میکردیم لا مصب هر چی میخوردی باز دلمون می خواست یه روز اونقد خوردیم که شب دچار تهوع واستفراق شدیم مادرم دید هر چی بالا میاریم همش پسته وبادوم خرد شده س مادرم تعجب کرد در که بسته بود ماهم جایی نرفتیم بعد ها وقتی جای کلید عوض شد فهمیدیم که فهمیده ولی به روی ما نیاورد اون شب ماهم رفتیم دکتر سرم وآمپول خوردی برگشتیم تا کم کم حالمون جا اومد

 ایول ..جالب بود :)

ما هم از این داستانا خونمون داشتیم ....حبس تعلیقی :)

فقط بجای اینکه وسیله رو توی کمد بزارن و در قفل کنن ...منو توی اتاق میزاشتن و در قفل می کردن :)

آبان : 
آقا یادش بخیر صبح های بعد از شبای احیا یه ساعت بیشتر می خوابیدیم چه حالی میداد

یه ساعت بیشتر می خوابیدین 

آقا یا خانم ابان ....و بانو مرمری ....مخلصیم :)
فک کنم ...4 ام یا 5 ام دبستان بودم ..که پدرم رفت ژاپن
همه میدونیم ....زمان شاه ژاپنی ها واسه ما کار می کردن ....بعد از انقلاب ...ایرانی واسه ژاپنی آ
علتشو کسی نمیدونه ...از شما هم پرسیدن ..بگید نمیدونیم :)
البته پدرم از طرف شزکتشون رفت دوره ببینه ...20 روزه
ما یه هم محلی داشتیم ...بنام آقای اسدی ...این اقا دوتا پسر داشت ..بنام های حسن و حسین
ما با هم همسن بودیم ...ولی این دوتا لاتی بودن واسه خودشون ها ....تو کوچه تنگه (کوچه تنگه
یه کوچه ای به عرض یک متر و نیم بود به طول جاده ابریشم :)....طولش 30 یا 40 متر میشد ...سرکوچشون
خونه شاهپسند (آقای شاهپسند با گل شاهپسند ...هیچ نسبتی نداشت :)...یه اقای خیلی مسن ..که از این
پیرمردا که خنزر پنزر (خنزر پنزر ...یعنی هرچی خرت و پرت پیدا میکرد ...می کرد تو خونش ...موزه ای بود واسه خودش ) جمع می کرد ..
چی شد گفتم اقای شاپسند ؟؟!!...آهان یادم افتاد ....این حسن و حسین ..می گفتن شاپسند تو متکاش پول قایم میکنه
و نشون به این نشون ...یا نشون به اون نشون ...:)...که هرجا میره با خودش میبره این متکاشو
خلاصه این اقای شاپسند اصلا ربطی به خاطره ما نداشت ..اومد وسط :)
بابای حسن و حسین ...یعنی آقای اسدی ...رفته بود ژاپن واسه کار ...2 ماهی بود واسه خونوادش پول نفرستاده بود
مامان این دوتا عتیقه هم ...دلش شور آقاشونو میزد ...
خلاصه تو محل که پیچیده بود مثلا ..بابای ما 3 روز دیگه میره ژاپن ...اومد به مامان گفت که ...جویای احوال آقای اسدی بشه
بابا...و در ضمن عکس اقای اسدی و چند تا شماره هم به ما داد ...
خلاصه ...این عکس آقای اسدی ...2 روز باعت خنده من بود ...نگاش میکردم ...از خنده میخواستم پایه مبلو گاز بگیرم :))...
قیافش تو عکس ...درست و یا شاید مصداق عینی ...یه گاگول بود :))
پدر ما راهی شد ...بعد از 2 روز هم زنگ زد که رسیده ...این قضیه همینطوری موند ...تا یه هقته مونده بود پدر بر گرده
زنگ زد ...گفت من اقای اسدی رو پیدا کردم ...یه شماره داد گفت اینو بده به خانمش زنگ بزنه صحبت کنه از نگرانی در بیاد
اهان ..اونا خونشون تلفن نداشتن ...من رفتم در خونشون ...در زدم ...حسن اومد بیرون ...گفت بهت نگفتم اینجا نیا ...(خوب لات بود دیگه
کوچه  ام مال آقا ش بوده ...:))..خلاصه منم گفتم ...برو به ننت بگو بیاد ...سریع یقمو گرفت ..گفت چیییی؟؟؟!!...گفتم بدبخت تو اینجا داری
لات بازی میکنی ..آقات رفته واست ننه ژاپنی جوری کرده ...:)خلاصه ...یکم داد و هوار ...تا خانم اسدی اومد دمه در
طفلی حول کرده بود ...گفت خبری شده ...منم واسه این که حرص حسن در بیارم ..گفتم فک کنم اقای اسدی اونجا زن گرفته
بچه دارم شده ...اسم بچشم هانیکو هه ...خلاصه این زن وسط اون اتوبان (منظورم کوچه تنگس :)))..چنان حسین حسین راه انداخت که
ملت ریختن تو کوچه ...فک کردن حسن و برق گرفته ....:))..خلاصه جای یه لیوان ...یه سطل بهش آب قند و نبات داغ و نوشابه انرژی زا (این نوشابه انرژی زا رو الان الکی از خودم گفتم .:)..آخه کلاس داره ..بعدش رد بول بخوره بال درمیاره...ولی چون تپل مپل بود ..من بعد میدونم بتونه
پرواز کنه ...نهایتش از این مرغای محلی میشد :)))...
آین خانم آرم شد ...و در همین هین مادر ما هم رسید ...فهمید چیشده ...با این انگشت اشارش ...هی ارم زورو ..یعنی زد می کشید
که ای پامون برسه خونه ...واسم عروسی بی پاتختی میگیره :)))

(تو خونه من هر موقع خیلی آتیش میسوزوندم ....شب که مجری احکام الهی ...یعنی پدر میومد ...مادر که گذارش رو به ایشون میداد ...

بزن بکوب داشتیم ....نه از اون بزن به کوب های مختطلت ها ...کاملا اسلامی ...یخورده با من از در خشونت وارد میشدن :)))اصطلاحا 

...ما می گفتیم که امشب تو خونه عروسی داریم ....خیلی وضع حاد میشد ..می گفتیم عروسی بی پاتختی ...البته خیلی موقع ها 

هم با یه حنا بندون ساده قضیه فیصله پیدا می کرد :)))
خلاصه ...خانم اسدی اومد خونه ما ...زنگ زد به اون شماره ..شماره کنسول ایران تو ژاپن بود ..فک کنم
اقای اسدی رو پلیس گرفته بوده ..آقا قالب درس کرده بوده ...مثل سکه ...بعدش آب میریخته ...تو قالب ...یخ میزده
جای سکه تلفن به ایرانی های اونجا میفروخته ...تا با حداقل هزینه به کشور زنگ بزنن ....خلاقیت یعنی این ..به قیافه که نیست :))))