نوستالژی های شیرین مدرسه

ﯾـــــــــﺎﺩﻣﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﭘﺮﺍﺳﺘﺮﺱ ﺗﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﯾﮑﺘﻪ ﺗﻤﻮﻡ ﻣﯿﺸﺪﻣﺒﺼﺮ ﺩﻓﺘﺮﺍ ﺭﻭ ﺟﻢ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻣﯿﺬﺍﺷﺖ ﺭﻭ ﻣﯿﺰﻣﻌﻠﻢ

یه معلم دین و زندگى داشتیم بش میگفتیم رونالدینیو

به این سمت کلاس نگاه میکرد به اون طرفیا منفى میداد! خیلى تکنیکى بود

ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰ ﻭ ﻣﺤﺼﻠﯿﻦ ﮔﺮﺍﻣﯽ !
.
.
.
.
ﺍﻭﻝ ﻣﻬﺮ ﺍﺯ ﺭﮒ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺗﺮﺍﺳﺖ !ﻣﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻮﻓﯿﻖ

L

سر جلسه امتحان نشستی هرچی تو کلته رو برگه خالی می کنی آخرش نصف صفحه هم پر نمی شه بعد یه نفر بلند می شه می گه آقا یه برگه دیگه بدین جا ندارم. اون لحظه می خوای صندلی رو از پهنا بکنی تو حلقش!

 

 

یادش بخیر

 

روزی معلمی به شاگرد خود گفت: از روی درس 10 بار بنویس!
روز بعد شاگرد از روی درس شش بار نوشت. معلم به او گفت چرا از روی درس شش بار نوشتی؟!
شاگرد گفت: بدبختی اینجاست که ریاضی مان هم ضعیف است!!!

همیشه تو مدرسه عادت داشتم همکلاسی هامو بشمرم تا ببینم کدوم پاراگراف برای خوندن به من میفتته!خدایی کیا اینو کارو میکردن؟

یادش بخیر ، پشت دفترای قدمیم مدرسه ؛ آدمک چارخونه روی تخته سایه :
“تعلیم و تعلم عبادت است”

یادش بخیر ؛ در به در دنبال یکی میگشتیم دفترامونو جلد کنه !!!

چه حس خوبی بود وقتی میرسیدیم به درسهای آخر کتاب

من مدرسه که می رفتم همش سر کلاس به این فکر می کردم که پنکه سقفی اگه بیوفته، کله کیا قطع میشه!!

 

A C

شنیدنِ جمله ی "برو از دفتر گچ بیار" که شیرین ترین آرزوی دوران دبستان بود.